II SAB/Gd 54/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku skarżącej M. M. o pozwolenie na budowę z dnia 16 lutego 2009 r. w terminie jednego miesiąca od doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z odpisem tego wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej M. M. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 16 lutego 2009 r. M. M. zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na adaptacji pomieszczeń gospodarczych na solarium w S. przy ul. S. [...]. Do wniosku załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2009 r. Prezydent Miasta nałożył na wnioskodawczynię obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, a następnie - w dniu 25 marca 2009 r. - skierował do stron postępowania zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2009 r. Prezydent Miasta zawiesił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 18 sierpnia 2011 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewody z dnia 20 grudnia 2011 r. Decyzją z dnia 22 lutego 2012 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. M. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie pomieszczeń gospodarczych na lokal użytkowy - solarium w budynku w S. przy ul. S. [...]. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania D. W. i W. Z., decyzją z dnia 18 czerwca 2012 r. - uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta– pismem z dnia 17 września 2012 r. - wezwał M. M. do usunięcia braków wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przez dostarczenie prawidłowego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym należy podać numer księgi wieczystej nieruchomości oraz przywołać zgodę współwłaścicieli nieruchomości na projektowaną zmianę sposobu użytkowania. W piśmie z dnia 26 września 2012 r. M. M. wyjaśniła, że żądanie przedłożenia zgody współwłaścicieli nieruchomości na projektowaną zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia nie jest dopuszczalne. Wskazała, że jest jedynym właścicielem pomieszczeń gospodarczych będących przedmiotem postępowania. Do pisma z dnia 27 września 2012 roku wnioskodawczyni załączyła kolejne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zawierające numery ksiąg wieczystych nieruchomości. Decyzją z dnia 1 października 2012 r. Prezydent Miasta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. M. pozwolenia na przebudowę pomieszczeń gospodarczych na lokal użytkowy - solarium w budynku w S. przy ul. S. [...]. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. M. od powyższej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2012 r., decyzją z dnia 12 grudnia 2012 r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta, pismem z dnia 8 lipca 2013 r. wezwał M. M. do usunięcia braków występujących we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na przebudowę pomieszczeń gospodarczych na lokal użytkowy - solarium w budynku w S. przy ul. S. [...] poprzez: - uzupełnienie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o zgodę współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie projektowanych robót budowlanych, - dostarczenie pełnomocnictwa dla K. M. W dniu 12 grudnia 2013 r. M. M. wniosła do Wojewody zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta, domagając się wyznaczenia organowi I instancji terminu do załatwienia sprawy w przedmiocie jej wniosku z dnia 16 lutego 2009 roku o wydanie decyzji o pozwoleniu na przebudowę pomieszczeń gospodarczych w piwnicy na lokal użytkowy (solarium) w budynku przy ul. S. [...] w S., złożonego w dniu 18 lutego 2009 r. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. Wojewoda odmówił wyznaczenia Prezydentowi Miasta dodatkowego terminu do załatwienia ww. sprawy. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż uzupełnienie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi brak formalny wniosku o pozwolenie na budowę, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, zarzucając mu naruszenie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 roku, poz. 267 ze zm.) - dalej zwanej w skrócie "k.p.a.", poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia jej wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na przebudowę pomieszczeń gospodarczych w piwnicy na lokal użytkowy (solarium) w budynku przy ul. S. [...] w S., złożonego w dniu 18 lutego 2009 r., pomimo braku zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji kończącej postępowanie wszczęte ww. wnioskiem, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że jest jedynym właścicielem pomieszczeń gospodarczych, których dotyczą projektowane roboty budowlane. Stwierdziła także, iż roboty te nie będą dotyczyć nieruchomości wspólnej. W jej ocenie wymóg uzyskania zgody współwłaścicieli nieruchomości na przebudowę lokalu stanowiącego odrębną i wyłączną własność skarżącej nie znajduje uzasadnienia prawnego i stanowi niedopuszczalną ingerencję w uprawnienia właścicielskie jednego z członków wspólnoty mieszkaniowej. Oznacza to, że brak zgody współwłaścicieli na wykonanie projektowanych robót budowlanych na stanowi braku formalnego, którego nieusunięcie skutkować mogłoby pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na przebudowę jest kompletny, a zatem organ pierwszej instancji powinien doprowadzić do zakończenia niniejszego postępowania i wydania stosownej decyzji administracyjnej. Skarżąca dodała, że informacja o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia została przekazana jej pełnomocnikowi ustnie w Urzędzie Miasta, mimo że o podjęciu takiej czynności materialno-technicznej organ zobowiązany jest do zawiadomienia strony w formie pisma informacyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie pozostaje w bezczynność w rozpatrzeniu wniosku skarżącej, albowiem pismem z dnia 8 lipca 2013 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i w związku z nieuzupełnieniem w oznaczonym terminie tego braku pozostawił sprawę bez rozpatrzenia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów - między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego - wyrażoną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 roku, poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie zwanej "k.p.a.", organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl przepisu art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie zaś z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W sytuacji gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w ww. terminach, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Z prawną bezczynnością organu mamy do czynienie również w sytuacji, gdy organ - bezzasadnie powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. - pozostawia podanie bez rozpoznania. W przypadku pozostawienia podania bez rozpoznania (na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.) wnioskodawcy przysługuje zatem również skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (vide uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 roku, sygn. I OPS 2/13, ONSAiwsa 2014/1/2). W przypadku bezczynności organu Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu do wojewódzkiego sądu administracyjnego dopuszczalne jest po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a. Z art. 52 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z akt administracyjnych nadesłanych przez organ wynika, że ww. warunek formalny wniesienia skargi na bezczynność organu został przez skarżącą spełniony. M. M. w dniu 12 grudnia 2013 roku wniosła do Wojewody zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta, domagając się wyznaczenia organowi I instancji terminu do załatwienia sprawy w przedmiocie jej wniosku z dnia 16 lutego 2009 roku o wydanie decyzji o pozwoleniu na przebudowę pomieszczeń gospodarczych w piwnicy na lokal użytkowy (solarium) w budynku przy ul. S. [...] w S., złożonego w dniu 18 lutego 2009 r. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. Wojewoda odmówił wyznaczenia Prezydentowi Miasta dodatkowego terminu do załatwienia ww. sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wydania przez Prezydenta Miasta rozstrzygnięcia w sprawie wszczętej z jej wniosku z dnia 16 lutego 2009 r. Pismem tym (podpisanym osobiście przez skarżącą) M. M. zwróciła się do organu I instancji o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na adaptacji pomieszczeń gospodarczych na solarium w S. przy ul. S. [...]. Do wniosku skarżąca załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Drugie oświadczenie – zawierające numery ksiąg wieczystych nieruchomości, złożyła przy piśmie z dnia 27 września 2012 roku. Prezydent Miasta - pismem z dnia 8 lipca 2013 r. – powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) - dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane", wezwał skarżącą do usunięcia braków występujących w ww. wniosku poprzez uzupełnienie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o zgodę współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie projektowanych robót budowlanych oraz dostarczenie pełnomocnictwa dla K. M. Z odpowiedzi na skargę wynika, że Prezydent Miasta pozostawił wniosek skarżącej bez rozpatrzenia, ponieważ uznał, że nie uzupełniła ona w wyznaczonym terminie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o żądaną zgodę współwłaścicieli nieruchomości. Zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podanie, składane do organu administracji powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Zawiera je m.in. ustawa - Prawo budowlane, która w przepisie art. 33 ust. 2 stanowi, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy m.in. dołączyć: - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami, opiniami, pozwoleniami, i innymi dokumentami wymaganymi przez przepisy szczególne, - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest wymagana przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie (wniosek o pozwolenie na budowę) nie czyni zadość ww. wymaganiom należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Należy w tym miejscu podkreślić, że wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że brak było podstaw do pozostawienia wniosku skarżącej o pozwolenie na budowę bez rozpoznania zarówno z powodów wskazanych przez Prezydenta Miasta (brak uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o zgodę współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie projektowanych robót budowlanych), jak i z powodu nieuzupełnienia drugiego z braków wskazanych w wezwaniu organu z dnia 8 lipca 2013 roku (brak pełnomocnictwa dla K. M.). Odnosząc się do wskazywanego przez organ braku w postaci "braku uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o zgodę współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie projektowanych robót budowlanych" należy wyjaśnić, że z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane jasno wynika, że wnioskujący o pozwolenie na budowę obowiązany jest przy wniosku złożyć jedynie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak jest natomiast podstaw aby – powołując się na art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane - domagać się od wnioskodawcy dostarczenia innych dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach wydanych w dniu 16 stycznia 2014 roku, w sprawach o sygnaturach: II OSK 2555/13, II OSK 2556/13 i II OSK 2557/13; niepubl.). Badanie prawdziwości przedłożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym ustalanie, czy rzeczywiście może on dysponować całą nieruchomością objętą wnioskiem samodzielnie, winno być dokonywane podczas merytorycznego rozpoznania sprawy. Wtedy też możliwe jest wzywanie wnioskodawcy o inne dokumenty, potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednak skutkiem zaniechania ich dostarczenia może być jedynie merytoryczne zakończenie sprawy, a nie pozostawienia wniosku bez rozpoznania (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach wydanych w dniu 16 stycznia 2014 roku, w sprawach o sygnaturach: II OSK 2555/13, II OSK 2556/13 i II OSK 2557/13; niepubl.). Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie może zmierzać do merytorycznej oceny złożonego wniosku oraz jego załączników (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 1996 r., sygn. II SA 1473/94, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skierowane do strony skarżącej żądanie dotyczące uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o zgodę współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie projektowanych robót budowlanych nie może być zatem rozpatrywane z uwzględnieniem przesłanek przepisu art. 64 § 2 k.p.a. Tylko bowiem gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może w tym trybie żądać ich spełnienia. Natomiast merytoryczna ocena dostarczonego przez zainteresowany podmiot materiału – w tym przedłożonego oświadczenia - następuje już po zakończeniu kontroli formalnej, a więc wyeliminowaniu tych wniosków, które zawierają wynikające z przepisów wady formalne. W ocenie Sądu brak było również podstaw aby wniosek skarżącej pozostawić bez rozpoznania z powodu nie wskazywanego wprawdzie przez organ w odpowiedzi na skargę, lecz wynikającego z akt sprawy, a więc z powodu nieuzupełnienia drugiego z braków wskazanych w wezwaniu organu z dnia 8 lipca 2013 roku tj. z powodu nieprzedłożenia pełnomocnictwa dla K. M. W tym miejscu należy podkreślić, że wniosek z dnia 16 lutego 2009 roku został podpisany osobiście przez skarżącą, podobnie jako oba wskazywane powyżej oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Żądanie zatem przedłożenia pełnomocnictwa dla K. M., który wniosku tego nie podpisywał, nie było zasadne. K. M. składał w sprawie w imieniu skarżącej inne pisma i niewątpliwie do tych pism winien był dołączyć stosowne pełnomocnictwo (vide art. 33 § 3 k.p.a.) jednak jego brak stanowił jedynie brak formalny tych pism, a nie brak formalny wniosku. Podkreślenia nadto wymaga, że zasadą jest, iż organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej (art. 104 § 1 k.p.a.). Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest czynnością procesową organu administracji polegającą na stwierdzeniu, że wniosek zawiera wadę, która nie została usunięta (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1992 r., sygn. IV SA 1377/91, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania i w konsekwencji niedziałanie organu od tego momentu świadczy o bezczynności organu w sytuacji gdy zamiast tej czynności organ winien był podjąć działania prowadzące do merytorycznego rozpoznania wniosku. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co prawda nie definiują pojęcia bezczynności, w piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym lub nie podjął wymaganej czynności (por. Tadeusz Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005 r., str. 86). Uchybienie temu obowiązkowi niewątpliwe świadczy o bezczynności organu. W niniejszej sprawie zatem Prezydent Miasta pozostał bezczynny skoro bez rozpoznania pozostawił wniosek skarżącej z dnia 16 lutego 2009 roku, mimo braku ku temu podstaw. Żaden z przepisów nie nakładał bowiem na skarżącą obowiązku dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę żądanej przez organ zgody współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie projektowanych robót budowlanych. Kwestia badania prawdziwości oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a co za tym idzie - potrzeba dostarczenia dokumentów potwierdzających taki stan rzeczy, stanowi o merytorycznym rozpoznawaniu sprawy, które możliwe jest dopiero po zakończeniu formalnej oceny wniosku. Z uwagi na osobiste złożenie wniosku przez skarżącą brak było również podstaw aby za brak formalny tego wniosku został uznany brak pełnomocnictwa dla K. M., który składał w sprawie w imieniu skarżącej inne pisma. Jedynie na marginesie należy wyjaśnić organowi, że słusznie skarżąca podniosła skardze, iż o pozostawieniu jej wniosku bez rozpatrzenia Prezydent Miasta powinien był ją zawiadomić stosownym pismem. Takie działanie organu stanowiłoby wypełnienie normy zawartej w art. 8 k.p.a. nakazującej organom administracji publicznej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organy administracji publicznej obowiązane są bowiem czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 149 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązał Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku skarżącej o pozwolenie na budowę z dnia 16 lutego 2009 roku w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z odpisem tego wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności (pkt 1. wyroku). Stosownie do treści art. 149 § 1 zd. 2 ww. ustawy, Sąd (w punkcie 2. wyroku) stwierdził, że bezczynność Prezydenta Miasta nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał bowiem na uwadze, że stanowisko prezentowane przez organ I instancji stanowiło odzwierciedlenie poglądu organu odwoławczego zawartego w decyzji kasacyjnej z dnia 12 grudnia 2012 roku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 100 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 257 zł (wynagrodzenie – 240zł i opłata od pełnomocnictwa 17zł).