II SA/Kr 870/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. sprawy ze skarg A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. , M.B. i Z.B. oraz W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargi oddala. Prezydent Miasta decyzją z dnia 29 grudnia 2011 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 34 w związku z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 201 Or. Nr 185, póz. 1243 ze zm.) oraz art. 104 kpa, nakazał R. T. - likwidatorowi "D" sp. z o.o. w K. usunięcie odpadów w postaci mas ziemnych z terenu działek nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ew. [...], zlokalizowanych w K. przy ul. K., zaś Syndykowi masy upadłościowej Firmy Inwestycyjnej "L" S.A. w upadłości likwidacyjnej nakazał usunięcie odpadów w postaci gruzu budowlanego z terenu działek nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ew. [...], zlokalizowanych w K. przy ul. K. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że o wszczęciu przedmiotowego postępowania powiadomieni zostali: W. C. - jako właścicielka działki nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...], zlokalizowanej w K., przy ul. K., M. B. - jako współwłaścicielka działki nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...], zlokalizowanej w K., przy ul. K., Z. B. -jako współwłaściciel działki nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...], zlokalizowanej w K., przy ul. K. oraz Firma Inwestycyjna "L" S.A. w upadłości likwidacyjnej - jako właściciel działek [...], [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...], zlokalizowanych w K., przy ul. K. Organ l instancji ustalił, że na terenie dziatek nr [...], [...] został zdeponowany gruz budowlany zalegający w formie pryzm, a na terenie działek nr [...] i [...] zostały zdeponowane masy ziemne zalegające w formie pryzmy o wysokości do 10 m. Gruz został podrzucony na działki nr [...] i [...] przez nieznanych sprawców, natomiast ziemia zalegająca na działkach nr [...] i [...] w formie pryzmy o wysokości do 10 m pochodzi z wykopów pod budynki w ramach prowadzonej przez "D" Spółkę z o.o. inwestycji w K. przy ul. T.. Inwestycja ta była następnie od 2005r. kontynuowana przez "A" Sp. z o.o. Dlatego też pismem z dnia 26 lipca 2010r. organ uznał "A" Sp. z o.o. za stronę postępowania, jako posiadacza odpadów w postaci mas ziemnych zdeponowanych na działkach [...] i [...], a pochodzących z inwestycji prowadzonej przez "A" Sp. z o.o.., a następnie pismem z dnia 29 grudnia 2010r. organ uznał "D" Spółkę z o.o. w likwidacji za stronę postępowania jako posiadacza odpadów w postaci mas ziemnych zdeponowanych : na działkach [...] i [...], które pochodziły z wykopów pod budynki w ramach prowadzonej przez "D" Spółkę z o.o. inwestycji w K. przy ul. T.. Prezydent wyjaśnił, że gruz budowlany stanowi odpady w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, gdyż odpadami w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach są wszelkie substancje lub przedmioty należące do jednej z kategorii określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o odpadach, przepisy tejże ustawy stosuje się także do postępowania z masami ziemnymi lub skalnymi, jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 1 tego przepisu: przepisów ustawy nie stosuje się do: mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie powoduje przekroczeń wymaganych i standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Organ l instancji ustalił, że dla działek nr: [...], [...], [...] nie została wydana żadna z decyzji spośród wymienionych w ustawie o odpadach. Nie l przyjęto również zgłoszenia robót budowlanych określających warunki i sposób zagospodarowania mas ziemnych. Na obszarze, na którym położone są działki nr: [...], [...], [...], nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Również w dokumentach dotyczących pozwolenia na budowę dla inwestycji prowadzonej przez "D" Spółkę z o.o., a następnie przez "A" Sp. z o.o.. w rejonie ul. T. w K., z której pochodziła ziemia nie określono warunków i sposobu zagospodarowania mas ziemnych pochodzących z tej inwestycji poprzez ich wykorzystanie lub zdeponowanie na terenie działek nr [...], [...] przy ul. K. w K.. Dlatego zdaniem organu l instancji w odniesieniu do mas ziemnych przywiezionych na działki [...], [...] mają zastosowanie przepisy ustawy o odpadach i nie zachodzą przesłanki określone w powyżej przywoływanym art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach. Organ l instancji stwierdził, że masy ziemne i gruz przywiezione na teren działek nr: [...], [...] i tam pozostawione, podlegają składowaniu, działki te nie są miejscem przeznaczonym do składowania odpadów, gdyż miejscem składowania odpadów może być jedynie - zgodnie z przepisami ustawy o odpadach - składowisko odpadów, którego realizacja (jako budowli) może nastąpić jedynie w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy Prawo budowlane i innych, szczególnych przepisów. Przedmiotowa nieruchomość nie jest też miejscem magazynowania odpadów. Określenie miejsca magazynowania odpadów może nastąpić w decyzji administracyjnej lub w informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, tj. w jednym z dokumentów wymienianych w art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach. Prezydent Miasta nie wydał żadnej decyzji, która określałaby miejsce magazynowania odpadów na terenie przedmiotowych działek, jak również nie przyjął informacji o wytwarzanych odpadach wskazującej jako miejsca magazynowania odpadów ww. działki. Dlatego należało uznać, że masy ziemne zdeponowane na terenie działek [...], [...] znajdują się w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania, ani też do magazynowania, co zobowiązuje organ do nakazania posiadaczowi tych odpadów ich usunięcie na podstawie art. 34 ustawy o odpadach. Prezydent przytoczył treść z art. 3 ust. 3 pkt. 13 i 44 ustawy o odpadach, a także art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach i stwierdził, że posiadaczem odpadów w postaci mas ziemnych zdeponowanych na działkach nr [...], [...] jest - zgodnie z art. 282 i 283 Kodeksu spółek handlowych - likwidator "D" Spółki z o.o. w likwidacji. Wytwórcą tych odpadów była bowiem "D" Spółka z o.o. w likwidacji i to na niej spoczywał obowiązek zagospodarowania mas ziemnych zgodnie z przepisami o odpadach. Właściciele działek nr [...], [...] nie legitymują się bowiem żadnym z dokumentów wymienianych w wyżej przywołanym przepisie art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach, który pozwoliłby na zdjęcie odpowiedzialności za gospodarowanie w/w odpadami z "D" Spółki z o.o. w likwidacji, tj. z wytwórcy tych odpadów (mas ziemnych). Natomiast w toku przeprowadzonego postępowania nie ustalono sprawcy zdeponowania odpadów w postaci gruzu budowlanego na terenie działek nr: [...], [...]. Sprawca nie został również wskazany przez właściciela tych działek, zaś działki nr [...], [...] wchodzą w skład masy upadłości Firmy Inwestycyjnej "L" S.A. w upadłości likwidacyjnej, więc rozporządza nimi Syndyk Masy Upadłości Firmy Inwestycyjnej "L" S.A. w upadłości likwidacyjnej, który jest więc posiadaczem przedmiotowych odpadów. Dlatego też organ l instancji do usunięcia odpadów w postaci gruzu budowlanego, który został nagromadzony na terenie działek nr [...], [...] zobowiązał Syndyka Masy Upadłości Firmy Inwestycyjnej "L" S.A. w upadłości likwidacyjnej, jako posiadacza tych odpadów, a do usunięcia odpadów w postaci mas ziemnych zdeponowanych na terenie działek nr [...], [...] – R. T., likwidatora "D" Spółki z o.o. w likwidacji, jako posiadacza tych odpadów. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli R. T., likwidator Spółki "D" oraz Syndyk masy upadłości Firmy Inwestycyjnej "L" M. T.. W odwołaniu R. T. i później dostanym piśmie pełnomocnika Spółki A. G. wskazano, że przedmiotowa spółka przestała istnieć w dniu 13 grudnia 2011 r. W wyniku zakończenia postępowania likwidacyjnego Spółka "D" Sp. z o.o. została w dniu 13 grudnia 2011 r. wykreślona z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. W odwołaniu Firmy "L" zwrócono uwagę na fakt, że zalegające na działce odpady w postaci gruzu budowlanego pochodzą z tego samego źródła, co masy ziemi na działkach sąsiednich, dla których został ustalony posiadacz w osobie Spółki "D" w likwidacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 23 kwietnia 2012r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W ocenie Kolegium bezsporny jest fakt, iż na działkach o w/w numerach będących własnością M. B., Z. B., W. C. (działki o numerach: [...] i [...]) oraz Firmy Inwestycyjnej "L" S.A. (działki o numerach: [...] i [...]) zgromadzone są odpady w postaci przemieszanej (gruz budowlany i masy ziemne). Fakt ten nie jest kwestionowany przez odwołujących się i potwierdza go dokumentacja fotograficzna. W tej sytuacji obowiązkiem organu l instancji było wszczęcie postępowania z urzędu i wydanie kwestionowanej decyzji zobowiązującej do usunięcia zalegających na gruntach i odpadów. Kolegium wskazało na regulację ustawy, w myśl której posiadaczem odpadów jest, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 13, każdy, kto faktycznie włada odpadami (wytwórca odpadów, inna osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna); z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów, zaś domniemywa się, że władający powierzchnia ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, za wytwórcę odpadów uważa się każdego, kto faktycznie odpadami włada (może być to zarówno ich wytwórca jak i każdy inny podmiot). Pojęcie władania odnosi się generalnie do stanu faktycznego. W ustawie założono, iż posiadaczem odpadów jest władający powierzchnią ziemi, przy czym, pod pojęciem tym należy rozumieć właściciela (art. 3 pkt 44 ustawy -Prawo ochrony środowiska). Jak podkreśla się w orzecznictwie i literaturze władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów, (por. J. Jerzmański, (w:) Ustawa o odpadach. Komentarz..., s. 101.). Kolegium wyjaśniło, że domniemanie, iż posiadaczem odpadów jest władający nieruchomością, wprowadzone zostało przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości. Tym samym domniemanie to może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie nie został ustalony wytwórca odpadów ani inna osoba, która nimi faktycznie włada. W tej sytuacji organy zgodnie z prawem przyjęły, iż domniemanie z art. .3 ust. 3 pkt 13 zd. 2 ustawy o odpadach przemawia za tym, że posiadaczem odpadów jest władający nieruchomością, na której zostały one zgromadzone, czyli jej właściciel. Zatem a contrario w sytuacji, gdy wytwórca odpadów jest ustalony, władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności. Niesporne zatem jest przy wykładni w/w przepisu, iż wyłącznie w sytuacji nieustalenia podmiotu, który zdeponował odpady na gruncie domniemywa się, że posiadaczem spornych odpadów jest właściciel gruntu mimo, iż subiektywnie nie ma woli ich posiadania. Innymi słowy przepis ustawy przyjmuje, że właściciel posiada faktyczne władztwo nad odpadami i ma wolę ich posiadania, chyba, że ustalony będzie sprawca składowania odpadów. W ocenie Kolegium organ l instancji zaniechał wyczerpujących ustaleń w powyższym kierunku. Wydano decyzję w sprawie przedwcześnie bez pozyskania całości materiału dowodowego sprawy, co stanowi naruszenie art. 7, 77 i 107 kpa. Ponadto Kolegium wytknęło organowi l instancji niczym nieuzasadnione zróżnicowanie podmiotów odpowiedzialnych za odpady. W jednym przypadku jest to właściciel działek, zaś w drugim przypadku jest to sprawca (wytwórca) składowania odpadów. Konsekwencją powyższego jest fakt, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez organ l instancji (29 grudnia 2011 r.) wskazany w niej sprawca (wytwórca) składowania odpadów na dwóch, z czterech przedmiotowych działek, przestał istnieć, gdyż wykreślony został w dniu 13 grudnia 2011 r. z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania nie stało się bezprzedmiotowe, istnieje bowiem przedmiot tego postępowania, a odwołująca się Spółka "L" jak i pozostali współwłaściciele działek mają nadal interes prawny w braniu udziału w tym postępowaniu, a więc brak jest postaw do jego umorzenia. Niemniej przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne jest zweryfikowanie kręgu stron, a zwłaszcza ustalenie prawidłowego adresata obowiązku wynikającego z art. 34 ust. 1 ustawy w świetle definicji posiadacza odpadów i ustalenie, czy następca prawny zlikwidowanej Spółki "D" - Firma "A" może być uznana za wytwórcę czy sprawcę składowanych odpadów w rozumieniu tej definicji. Wówczas będzie możliwe wszczęcie postępowania z urzędu wobec prawidłowo ustalonego posiadacza (wytwórcy) odpadów względnie skierowania obowiązku usunięcia odpadów do ustalonych posiadaczy, właścicieli nieruchomości, na których zmagazynowano odpady. Nałożenie natomiast obowiązku usunięcia odpadów na nieistniejącą w chwili wydawania decyzji Spółkę nakłada na organ II instancji obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skargi na powyższą decyzję złożyli "A" Sp. z o.o. w K. oraz M. i Z. B., a także W. C.. "A" Sp. z o.o. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 2 kpa, przez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 6 i 7 w zw. z art. 77 kpa, art. 15 kpa, art. 11 kpa, art. 19, art. 63 § 2 i 64 § 2 kpa i art. 107 § 3 kpa W uzasadnieniu powyższej skargi wskazano, że odwołanie R. T. nie zostało przez niego podpisane. Brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania jakich materiałów nie pozyskał organ l instancji i jakich ustaleń nie poczynił, a także jakich czynności nie podjął, co dotyczy także konieczności zweryfikowania kręgu stron a szczególności adresatów decyzji. Dalsze wywody skargi dotyczą stanu prawnego nieruchomości ze wskazaniem, że to poprzedni właściciel "D" sp. z oo. dokonał w całości wykopów i w związku z tym ponosi odpowiedzialność za składowanie mas ziemnych. Powyższe oznacza w ocenie skarżącej, że R. T. jako były prezes zarządu "D" sp. z oo. może ponieść za to odpowiedzialność i może być adresatem decyzji. Skarżąca wskazała, że nie miała możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu, ponieważ nie zawiadomiono jej o zebraniu materiału dowodowego. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Z kolei skarżący M. i Z. B. oraz W. C. zarzucili -naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez przyjęcie, że nie jest dopuszczalne zróżnicowane ustalanie podmiotów odpowiedzialnych za odpady poprzez przyjęcie, że nie można na różnych nieruchomościach sąsiadujących ze sobą ustalić dwóch różnych podmiotów odpowiedzialnych za odpady; naruszenie art. 34 w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach poprzez nie przyjęcie, że adresatem obowiązku usunięcia odpadów winien być następca prawny zlikwidowanego podmiotu będącego wytwórcą odpadów; naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 7 kpa poprzez nie podjęcie przez organ II instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym; naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz poprzez brak wyjaśnienia przyjęcia podstawy prawnej decyzji, - naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 2 kpa poprzez przyjęcie, że decyzja organu l instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargi skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r. Nr 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Wszystkie złożone skargi są niezasadne, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa w stopniu mogącym prowadzić do jej uchylenia. W ocenie Sądu skarżony organ prawidłowo ocenił, że decyzja organu l instancji została wydana bez dostatecznego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dotyczyło to tak istotnej okoliczności jakim jest ustalenie adresata decyzji. Przed wydaniem decyzji przez organ l instancji, a więc jeszcze w dniu 13 grudnia 2011 r., przestał istnieć wskazany w niej sprawca (wytwórca) składowania odpadów na dwóch z czterech przedmiotowych działek, to jest Spółka "D" sp. z o.o., gdyż została wykreślona z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zatem organ l instancji nałożył obowiązek usunięcia odpadów na nieistniejącą, w chwili wydawania decyzji, spółkę. W związku z tym, skarżony organ prawidłowo uznał, iż konieczne jest zweryfikowanie kręgu stron przy założeniu, iż stroną nie może być podmiot nieistniejący. Ustalenie prawidłowego adresata obowiązku wynikającego z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, w świetle definicji posiadacza odpadów, wymagać będzie zbadania kto przejął przedmiotowe nieruchomości po zlikwidowanej spółce "D". Konieczne zatem będzie, stosownie do definicji z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, ustalenie posiadacza (wytwórcy) odpadów, względnie skierowania obowiązku usunięcia odpadów do ustalonych posiadaczy, właścicieli nieruchomości, na których zmagazynowano odpady. W tym względzie skarżona decyzja jest jasna i niezasadny jest zarzut skarżącej spółki "A" dotyczący niewystarczającego lub nieprzejrzystego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia przy uchyleniu decyzji organu l instancji, w świetle art. 107 § 3 kpa oraz art. 11 kpa, w świetle którego organy administracji publicznej powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi się kierują przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Niezasadne jest również powoływanie się przez skarżącą spółkę "A" na naruszenie art. 6 i 7 w zw. z art. 77 kpa, a także art. 9 i art. 15 kpa, ponieważ, w ocenie Sądu, nie można organowi odwoławczemu czynić zarzutu, iż nieprawidłowo ustalił i wyjaśnił przyczynę uchylenia decyzji organu l instancji. Dokonanie przez organ II instancji ustalenia prowadzą bowiem do konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia podmiotu odpowiedzialnego w świetle art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach z udziałem wszystkich prawidłowo ustalonych stron postępowania, w tym również skarżącej spółki "A", ponieważ to właśnie bez jej udziału w całym postępowaniu, a więc również w postępowaniu przed organem l instancji, zostałaby naruszona zasada prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym podniesione w uzasadnieniu skargi spółki "A" dalsze argumenty odnoszące się do stanu prawnego nieruchomości ze wskazaniem podmiotu, który w jej ocenie dokonał w całości wykopów i w związku z tym ponosi odpowiedzialność za składowanie mas ziemnych, będą poddane ocenie przy ponownym badaniu sprawy z udziałem wszystkich prawidłowo ustalonych stron postępowania W tym kontekście na obecnym etapie badania skargi i decyzji organu II instancji, nie można przesądzić jaki podmiot taką odpowiedzialność ponosi. Również zarzut w zakresie rozpatrzenia niepodpisanego odwołania R. T. (prezesa zarządu nieistniejącej spółki "D" sp. z o.o.) czy też naruszenia art. 63 § 2 kpa i art. 64 § 2 kpa, nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi, ponieważ uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Z racji bowiem skutecznego wniesienia odwołania przez inną stronę postępowania tj. syndyka masy upadłości Firmy Inwestycyjnej "L", były prawne podstawy do przeprowadzenia postępowania drugoinstancyjnego, a okoliczność likwidacji spółki "D" sp. z o.o. musiała zostać ustalona i wzięta pod uwagę przez organ odwoławczy niejako z urzędu, ponieważ jak wyżej wskazano stanowiła istotną okoliczność sprawy (ustalenie prawidłowego adresata decyzji). Również zarzuty skarżących M. i Z. B. oraz W. C. zostały uznane za niezasadne i w związku z tym nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarzuty w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, a to art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach poprzez ustalenie różnych podmiotów odpowiedzialnych za przedmiotowe odpady są na obecnym etapie postępowania przedwczesne. Jak wyżej wskazano skarżony organ w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej prawidłowo uznał, iż konieczne jest zweryfikowanie kręgu stron, w tym podmiotów zobowiązanych do usunięcia odpadów, przy założeniu, iż stroną nie może być podmiot nieistniejący. Zatem dopiero po ponownym przeprowadzeniu postępowania z udziałem wszystkich prawidłowo ustalonych stron, możliwa będzie ocena kto ponosi odpowiedzialność w kontekście przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach. Nie można w związku z tym czynić organowi odwoławczemu zarzutu, że po ustaleniu tak istotnej okoliczności jakim było uchybienie organu l instancji w zakresie ustalenia kręgu stron, nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), w myśl którego, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.