VI SA/Wa 98/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Minister Środowiska udzielił [...] S.A. koncesji na wydobywanie rud miedzi ze złoża "[...]", położonego w obrębie miasta [...] oraz gmin: [...],[...],[...], w województwie [...]. 2. Od wskazanej koncesji pismem z dnia [...] września 2013 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – dalej: "Skarżąca" lub "Spółka" złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku Skarżąca zarzuciła Organowi naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 28 oraz art. 64 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a." poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego i brak umożliwienia czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; 2) naruszenie art. 107 § 2 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia dlaczego organ częściowo faktycznie dopuścił Spółkę do postępowania, a następnie w uzasadnieniu koncesji odmówił jej przymiotu strony tego postępowania; 3) naruszenie art. 30 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2011 r., Nr 163, poz. 981, z późn. zm.) dalej: "p.g.g." poprzez brak określenia w koncesji wymagań dotyczących wykonywania działalności objętej koncesją, w szczególności w zakresie obowiązku ustanowienia zabezpieczenia; 4) naruszenie art. 48 ust. 1 oraz art. 50 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r., poz. 672, z późn zm.) dalej: "s.d.g." poprzez brak określenia w koncesji szczególnych warunków wykonywania działalności koncesyjnej wynikających z konieczności zapewnienia braku negatywnych skutków tej działalności na powierzchni terenu; a także poprzez brak sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie koncesji w celu stwierdzenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją. 3. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Minister Środowiska umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 127 oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a także wskazał na treść art. 28 k.p.a. w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wskazał, że zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wspomniany interes prawny musi znajdować swą podstawę w przepisach prawa, być konkretny i realny. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Organ zwrócił uwagę, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny. Podmiot posiadający interes faktyczny jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może swego interesu poprzeć żadnym przepisem prawa powszechnie obowiązującego, mogącego stanowić podstawę żądania w zakresie stosownych czynności przez organ administracji. Mając na uwadze powyższe, Organ stwierdził, że interes prawny przysługuje podmiotowi tylko w jego "własnej" sprawie. Odnosząc powyższe do sprawy Organ podkreślił, że Skarżąca wywodzi swój interes prawny do udziału w postępowaniu koncesyjnym, jak i do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z prawa własności nieruchomości położonej na terenie objętym szkodliwym oddziaływaniem robót górniczych. Organ odwoławczy uznał, że Skarżąca nie posiada przymiotu strony (w rozumieniu art. 28 k.p.a.) w przedmiotowym postępowaniu, gdyż nie może wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę zgłaszanego przez nią roszczenia i w konsekwencji uprawniałby ją do żądania stosownych czynności organu. Organ podkreślił, iż koncesja nr [...] nie nakłada na Skarżącą żadnych obowiązków ani nie przyznaje jej żadnych uprawnień. Rozstrzygnięcie zawarte w opisywanej decyzji koncesyjnej nie dotyczy więc bezpośrednio Skarżącej. W ocenie organu koncesyjnego żadna ze wskazanych przez Skarżąca okoliczności nie stanowi podstawy materialnoprawnej konstytuującej interes prawny, a tym samym dającej podstawę dla organu koncesyjnego do uznania Skarżącej za stronę w postępowaniu. Organ dodał ponadto, że organ koncesyjny pismem z dnia [...] lipca 2013 r., wezwał Skarżącą do wykazania się interesem prawnym. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Spółka uzasadniała interes prawny położeniem nieruchomości gruntowej będącej jej własnością oraz toczącym się postępowaniem sądowym pomiędzy Skarżącą oraz [...] S.A. w przedmiocie odszkodowania za nakłady poniesione w celu zabezpieczenia budowli przed szkodami górniczymi. Organ wskazał, że postępowanie w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża jest regulowane przepisami p.g.g. Wśród tych przepisów zwrócić uwagę należy na treść art. 41 ust. 1 i 2 p.g.g., który stanowi, iż stroną w postępowaniach o udzielenie koncesji w odniesieniu do działalności wykonywanej w granicach nieruchomości gruntowych są ich właściciele (użytkownicy wieczyści), z tym, że stronami prowadzonych postępowań nie są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości znajdujących się poza granicami projektowanego albo istniejącego obszaru górniczego lub miejscami wykonywania robót geologicznych. Powołana regulacja zawęża krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w stosunku do definicji strony wynikającej z art. 28 k.p.a., co w konsekwencji wyłącza możliwość uzyskania statusu strony przez inne kategorie podmiotów, choćby nawet miały one interes prawny w innych postępowaniach dotyczących danej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania o udzielenie koncesji organ koncesyjny prawidłowo ustalił, iż nieruchomość stanowiąca własność Skarżącej znajduje się nie w obszarze górniczym, ale w terenie górniczym, którym jest zgodnie z art. 6 pkt 15 p.g.g. przestrzenią objętą przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. Wobec powyższego zgodnie z art. 28 k.p.a w związku z art. 41 ust. 1 i 2 p.g.g. Skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie koncesji oraz nie jest z tego samego tytułu uprawniona do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Organ stwierdził, że przywołane przez Skarżącą pozostałe przepisy prawa materialnego nie wskazują na interes prawny Skarżącej, a wyłącznie na interes faktyczny. Takich podstaw w ocenie Organu nie zawierają przepisy Kodeksu cywilnego. Takich podstaw nie daje też art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) – dale: "p.b.". Z sformułowanej w art. 5 p.b. zasady ogólnej, określającej, jakie wymagania powinien spełniać obiekt budowlany, jak również jego budowa i użytkowanie, nie można wyprowadzić interesu prawnego władczej konkretyzacji uprawnienia (obowiązku) jednostki. Koncepcje teoretyczne przywoływanego przez Skarżącą "prawa refleksowego" nie mogą zmienić regulacji art. 28 k.p.a. Zdaniem Organu nie zasługuje także na aprobatę wywodzenie przez Skarżącą interesu prawnego z art. 147 ust. 3 p.g.g., regulującego kwestie związane z odpowiedzialnością za szkody związane z działalnością górniczą. Przepis ten daje uprawnienia do dochodzenia swoich roszczeń wynikających z rzeczywistych szkód wywołanych ruchem zakładu górniczego na drodze cywilnej, i będąc gwarantem ochrony praw takiego podmiotu wyłącza ewentualny interes prawny w postępowaniu administracyjnym opartym na takiej podstawie. Mając powyższe na uwadze Organ stwierdził, że Skarżąca nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. 4. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie art.28 k.p.a. oraz art. 41 ust.1 i 2 p.g.g. poprzez uznanie, że art. 41 ust.1 i 2 p.g.g. stanowi lex specialis wobec art.28 k.p.a. i wyłącza jego zastosowanie. Skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację twierdząc, że legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem Organu, że powołane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisy art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm.) – dalej: "k.c.", art. 5 ust. 1 i 2 p.b. oraz art. 147 ust. 3 p.g.g. dowodzą tylko interesu faktycznego Skarżącej, ale nie interesu prawnego. W ocenie Skarżącej interes prawny to interes oparty na przepisach prawa, wywodzony z obowiązujących norm prawnych. Organ nie kwestionuje, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca ma interes wywodzony z powyższych przepisów, uznać zatem można, że Skarżąca ma interes prawny. Udzielenie koncesji ma bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków Skarżącej: w wyniku wykonywania koncesji Skarżąca nie może swobodnie korzystać ze swojej własności oraz powstają dla Skarżącej obowiązki zabezpieczenia posiadanych nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. 5. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. 6. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. Uczestnik wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko przedstawione przez Ministra Środowiska. W ocenie Uczestnika Organ dokonał prawidłowej oceny, iż Skarżącej nie przysługiwała legitymacja czynna do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na nie spełnienie przesłanek umożliwiających posiadanie statusu strony w postępowaniu koncesyjnym w świetle art. 41 ust.1 i 2 p.g.h. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. 4. Zgodnie z art. 6 pkt 5 p.g.g. obszarem górniczym jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robót górniczych związanych z wykonywaniem koncesji. Z kolei pkt 15 art. 6 p.g.g. definiuje teren górniczy, którym jest przestrzeń objęta przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. W rozpoznawanej sprawie okolicznością nabierającą zasadniczego znaczenia jest fakt, że posiadana przez Skarżącą nieruchomość nie znajduje się w obszarze górniczym objętym koncesją z dnia [...] września 2005 r., a jedynie na terenie górniczym, który jest zgodnie z art. 6 pkt 15 p.g.g. przestrzenią objętą przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. Treść obydwu cytowanych przepisów art. 6 pkt 5 i pkt 15 definiuje, dla celów ustawy - Prawo geologiczne i górnicze pojęcie "obszaru górniczego" i "terenu górniczego" i zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie daje podstawy do przyjęcia, że właścicielowi nieruchomości, która znajduje się poza obszarem, a jedynie na terenie górniczym przysługuje status strony w postępowaniu udzielającym koncesję na wydobywanie rud miedzi ze zboża [...] dla [...] SA. Według Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo uznał, że odwołująca się od przedmiotowej decyzji o udzieleniu koncesji nr [...] – Skarżąca nie legitymuje się statusem strony w niniejszym postępowaniu koncesyjnym. 5. Przedmiotowa koncesja została udzielona na podstawie przepisów p.g.g. (decyzja z dnia [...] września 2013 r. nr [...]). Zgodnie z art. 41 ust. 2 tejże ustawy stronami postępowań prowadzonych na podstawie niniejszego działu nie są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości znajdujących się poza granicami obszaru górniczego, a jedynie na terenie górniczym, przysługuje status strony w postępowaniu udzielającym koncesji. W rozpatrywanej sprawie, czego Skarżąca nie kwestionuje, jest właścicielem nieruchomości o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], przy ul. [...] w [...]. W ocenie Sądu skarżąca Spółka błędnie wskazywała, iż należąca do niej ww. nieruchomość gruntowa położona w [...] znajduje się w projektowanym obszarze górniczym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 p.g.g. obszarem górniczym jest przestrzeń, w granicach, której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów oraz prowadzenia robót niezbędnych do wykonywania koncesji. Tymczasem nieruchomość gruntowa będąca przedmiotem własności C. znajduje się ok 600 m ponad eksploatowanym złożem i nie jest położona w granicach obszaru górniczego, a jedynie w granicach terenu górniczego. Powyższe ustalenie doprowadziło organ do prawidłowego - zdaniem Sądu - wniosku, że w sprawie ma zastosowanie wymieniony art. 41 ust. 2 p.g.g., co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego przez organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. 6. W skardze podniesiono, że rozpoznając niniejszą sprawę administracyjną organ powinien uwzględnić, iż żaden przepis prawa geologicznego i górniczego z 2012 r. nie deroguje wprost przepisów k.p.a. (w tym art. 6-10 oraz art. 28) w obszarze postępowania koncesyjnego a przepis art. 41 ust. 2 nowego prawa geologicznego i górniczego, które weszło w życie z początkiem 2012 r., jest rażąco sprzeczny z kodeksową definicją strony w postępowaniu administracyjnym (art. 28 k.p.a.). Skarżąca podnosi również, że mamy tu do czynienia ze sprzecznością pomiędzy dwoma unormowaniami rangi ustawowej. Według strony, przepis art. 41 ust. 2 p.g.g. może być słusznie krytykowany jako niezgodny z art. 2 a także z art. 31 ust. 2, art. 45, art. 64 oraz art. 78 Konstytucji RP. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy wskazać, że organ administracji ma obowiązek działania na podstawie prawa i w jego granicach, obejmującego normy prawa materialnego stosowane przez organ administracji publicznej (podstawa normatywna decyzji) oraz normy proceduralne regulujące poszczególne fazy postępowania (podstawa proceduralna decyzji), a więc zgodnie z zasdą legalizmu. Jest zobowiązany do ustalenia obowiązywania normy prawnej, stwierdzenia czy weszła ona w życie i nie została formalnie derogowana. Obowiązek działania organów na podstawie i w granicach prawa wynika wprost z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Z kolei fundamentalną zasadą mającą zastosowanie przy sprawowaniu przez sąd administracyjny wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jest to, że wskazana kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na gruncie niniejszej sprawy, przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze nie stanowią inaczej stąd w ocenie sądu decyzja organu była prawidłowa. 7. Należy zauważyć, że od 1 stycznia 2012 r. za sprawą ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze uzyskano zupełnie nowy model określania strony w postępowaniu koncesyjnym. Wprowadzono zawężony krąg w zakresie stron postępowania koncesyjnego. Jak wspomniano, przepis art. 41 ust. 2 p.g.g mający zastosowanie w sprawie, reguluje kwestię stron postępowania koncesyjnego. Organ koncesyjny ustalając krąg uczestników postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia koncesji ma obowiązek respektować powyższe uregulowanie. Pomijając kwestię zasadności stanowiska Skarżącej w zakresie wzajemnych relacji zachodzących między art. 41 ust. 2 p.g.g. i art. 28 k.p.a. Sąd nie może czynić organowi zarzutu, że nie rozważał wzmiankowanych relacji rozpoznając niniejszą sprawę. Organ miał wydać swoje rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy mające zastosowanie w sprawie a zatem również przy uwzględnieniu jasnej normy zawartej w art. 41 ust. 2 p.g.g. Należy powtórzyć, skoro ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze reguluje kwestię dostępu właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości do udziału w postępowaniu koncesyjnym, o czym nie może przesądzać kodeksowe kryterium interesu prawnego. Innymi słowy przepis szczególny jakim jest art. 41 ust. 2 p.g.g. wyłącza zastosowanie przepisu ogólnego tj. art. 28 k.p.a. Poza tym zauważyć należy, że w odniesieniu do właścicieli nieruchomości gruntowych art. 41 ust. 1 i 2 p.g.g. jest regulacją wyczerpującą, w dodatku niezależna od interesu prawnego. Przepisy ustawy, jak słusznie wskazuje Skarżąca, mogą stanowić inaczej i regulować zagadnienie strony w odmienny sposób. Przykładem odmiennej regulacji jest art. 36 ust. 4 p.g.g., który zawęża zakres podmiotowy postępowania w sprawie przeniesienia praw i obowiązków z koncesji do dotychczasowego przedsiębiorcy, któremu udzielono koncesji oraz podmiotu zainteresowanego przeniesieniem tej koncesji. (H. Schwarz "Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz" Tom 1, wyd. Salome, str. 276, 277). 8. W rozpatrywanej sprawie, w której Skarżąca wywodzi swój interes prawny do udziału w postępowaniu o udzielenie koncesji nr [...] z prawa własności do nieruchomości gruntowej, organ koncesyjny prawidłowo uznał brak interesu prawnego po stronie Skarżącej. Z regulacji przepisów art. 41 ust. 1 i 2 p.g.g. wynika bowiem jednoznacznie wyłączenie możliwości uzyskania przez Skarżącą statusu strony gdyż jest ona właścicielem nieruchomości gruntowej położonej poza granicami obszaru górniczego. W toku postępowania administracyjnego organ koncesyjny prawidłowo ustalił, iż nieruchomość stanowiąca własność Skarżącej znajduje się nie w obszarze górniczym, ale w terenie górniczym, którym jest zgodnie z art. 6 pkt 15 p.g.g. przestrzenią objętą przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. 9. Odnosząc się do innego zarzuty Skarżącej, że interes prawny należy wywodzić z konkretnego przepisu materialnego, za nieuzasadnione uznać należy również wywodzenie tego interesu z wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. (sygn. akt [...]), w którym [...] S.A. została zobowiązana do zapłaty na rzecz właściciela nieruchomości kwoty ok. 307.000 zł tytułem odszkodowania za nakłady poniesione w celu zabezpieczenia konstrukcji budowli przed szkodami górniczymi. W ocenie Sądu powoływane przez Skarżącą okoliczności, iż jest właścicielem nieruchomości położnej w terenie górniczym jak i wskazywane przez nią orzeczenie Sądu Okręgowego w [...] mają znaczenie jedynie dla postępowania dotyczącego szkód górniczych. Zgodnie z art. 144 ust. 1 p.g.g. właściciel nie może sprzeciwiać się zagrożeniom spowodowanym ruchem zakładu górniczego, który jest prowadzony zgodnie z ustawą, może on jednak żądać naprawienia wyrządzonej tym ruchem szkody, na zasadach ogólnych określonych ustawą. W pozostałych przypadkach przedsiębiorca odpowiada za szkodę na zasadach ogólnych. Ponadto w ocenie Sądu nie jest dopuszczalne wywodzenie interesu prawnego nie z przepisu prawa materialnego, a z wyroku sądu. Skarżąca w przypadku rzeczywistego wyrządzenia szkody spowodowanej ruchem zakładu górniczego, może dochodzić naprawienia tym ruchem szkody na zasadach określonych w p.g.g. lub w Kodeksie Cywilnym. Powyższe nie ma natomiast wpływu na powstanie jej interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 41 p.g.g. Spółka próbuje również wywodzić interes prawny z art. 147 ust. 3 p.g.g. regulującym kwestie związane z odpowiedzialnością za szkody związane z działalnością górniczą. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż przepis ten dotyczy uprawnień podmiotu, któremu została wyrządzona rzeczywista szkoda w wyniku prowadzenia ruchu zakładu górniczego. Po drugie, przepis ten daje uprawnienia do dochodzenia swoich roszczeń na drodze cywilnej, a tym samym będąc gwarantem ochrony praw takiego podmiotu wyłącza ewentualny interes prawny w postępowaniu administracyjnym oparty na takiej podstawie 11. Podsumowując Sąd stwierdził niezasadność zarzutów skargi. Nie stwierdził ponadto z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.