II SA/Bk 229/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. B. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku mieszkalnego oddala skargę. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB w B.) decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr[...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: PINB w G.) z dnia [...] grudnia 2013 r., nr[...], nakazującą W. B. K. rozbiórkę części budynku mieszkalnego wykonanej podczas nielegalnie wykonywanych prac budowlanych polegających na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...], położonej w M., gmina G., w celu doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez: • rozbiórkę dobudowanej klatki schodowej i wiatrołapu (dobudówka o wymiarach 2.73m x 4.12m), • rozbiórkę wykonanych dwóch tarasów zewnętrznych przy budynku: jednego od strony drogi o wymiarach 4.45m x 2m, posadowionego na 3 słupach betonowych 016 zadaszonego płytą betonową i schodach o wymiarach 1.3m x 1.3m oraz drugi od strony podwórka o wymiarach 2m x 3.8m z wejściem z dwóch stron i schodami betonowymi o wymiarach 2.Im x 1.3m i 1.4m x 1.9m z zadaszeniem w formie balkonu podpartego na słupie betonowym 016, • przebudowę istniejącej więźby dachowej w celu doprowadzenia jej do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę wykonanej na poddaszu ścianki kolankowej, obniżenie konstrukcji więźby dachowej i rozbiórkę wykonanej w dachu od strony podwórza lukarny. Decyzja [...]WINB w B. została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., PINB w G. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie trzech okien w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego stanowiącego własność W. B. K.(dalej: inwestor). W wyniku przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że na w/w nieruchomości w przedmiotowym budynku mieszkalnym w ścianie szczytowej istnieją trzy okna o wymiarach: 1.45m x 0.95m, 1.45m x 0.67m i 0.75m x 0.5m, bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią oznaczonej nr geodezyjnym [...]. Z wyjaśnień właściciela wynikało, że budynek mieszkalny powstał w latach 60 - XX wieku i był wybudowany przez osobę trzecią - wcześniejszego właściciela, a on nabył nieruchomość w 1995 r. W tym czasie budynek posiadał w ścianie szczytowej 2 okna. Jedno na piętrze i jedno małe na parterze. Ponadto inwestor wskazał, iż z okna na piętrze za zgodą sąsiada zrobił dwa okna w tym samym otworze okiennym. Z zeznań przesłuchanych przez PINB w G. świadków wynikało, że inwestor po zakupie nieruchomości dokonał przebudowy i rozbudowy budynku. Mając powyższe na względzie, organ powiatowy wyznaczył na dzień [...] sierpnia 2012 r. ponowne oględziny na przedmiotowej nieruchomości, które wykazały, że na nieruchomości istnieje budynek mieszkalny o wymiarach 9.66m x 11.17m i dobudówce o funkcji klatki schodowej na poddasze i do piwnicy oraz wiatrołapu o wymiarach 2.73m x 4.12m. Do obiektu dostawione są dwa tarasy zewnętrzne: jeden od strony drogi o wymiarach 4.45m x 2m na 3 słupach betonowych 016 zadaszony płytą betonową i schodach o wymiarach 1.3m x 1.3m oraz drugi od strony podwórka o wymiarach 2m x 3.8m z wejściem z dwóch stron i schodami betonowymi o wymiarach 2.1m x 1.3m i 1.4m x 1.9m z zadaszeniem w formie balkonu podpartego na słupie betonowym 016. Do podpiwniczenia budynku prowadzą dodatkowe schody zewnętrzne - pod dobudówką budynku. Ponadto cześć poddasza została zagospodarowana na cele mieszkalne, a także wykonana została na poddaszu od strony podwórka lukarna o szerokości 4.4m i balkon o wymiarach 2m x 3.78m. Płyta balkonowa betonowa wylewana na prętach 012 co około 25 cm. W lukarnie obsadzono drzwi balkonowe o wymiarach 0.9m x 2.05m i 2 okna o wymiarach 0.7m x 1.27m każde. Inwestor w trakcie czynności nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o legalności przeprowadzonych prac budowlanych. W dniu [...] czerwca 2012 r. do organu l instancji wpłynęła informacja ze Starostwa Powiatowego w G. Wydziału Architektury i Budownictwa, że od 1995 r. W. B. K. nie uzyskał żadnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę na przedmiotowej nieruchomości. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego w postaci przesłuchania kolejnych świadków i po ostatecznym ustaleniu, że inwestor w latach 1996 - 1997 dokonał samowolnej przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego, PINB w G. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. wstrzymał w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 marca 2013 r. dokumentów niezbędnych do dalszej procedury legalizacyjnej, tj.: 1) zaświadczenia Wójta Gminy G. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku braku planu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez w/w organ, 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi, a projekt winien być sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane wraz z zaświadczeniem potwierdzającym aktualny wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, W dniu [...] marca 2013 r. inwestor przedłożył w organie l instancji 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego wraz z oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednocześnie wskazując, iż ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania przedłoży niezwłocznie po jej uprawomocnieniu, co nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2013 r. Po otrzymaniu kompletu dokumentów PINB w G. postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. wskazał na nieprawidłowości w dostarczonej dokumentacji i zażądał jej poprawienia w terminie do dnia 30 września 2013 r., jednocześnie wskazując jakie błędy zawiera dostarczony projekt budowlany, a także podając informację, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie posiada zapisu o dopuszczeniu rozbudowy po granicy z działką sąsiednią. W związku z bezskutecznym upływem terminu poprawienia dokumentacji budowlanej organ l instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nakazał W. B.K. rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy i przebudowy obiektu, szczegółowo opisując w sentencji rozstrzygnięcia, jakie elementy należy rozebrać. Od powyższej decyzji odwołanie złożył inwestor wskazując, że w świetle art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego nie mają możliwości ingerencji w przedłożony projekt, a tym bardziej nie mają podstaw do nakładania na inwestora obowiązku uzupełnienia dokumentacji. Zdaniem inwestora organ bada jedynie, czy zostały mu przedstawione wszystkie wymagane dokumenty nie wnikając w ich treść. W konsekwencji odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odstąpienie od nakazu rozbiórki. Po rozpoznaniu odwołania, [...]WINB w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w sprawie poza sporem jest okoliczność samowolnej realizacji przedmiotowej inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego. Zatem organ l instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej inwestycji, gdyż roboty budowlane wykonane przez inwestora przekraczają zakres ewentualnego zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 - 31 Prawa budowlanego. Powinien on więc posiadać na nie pozwolenie na budowę. W wyniku jego braku, art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego umożliwia legalizację tego obiektu pod warunkiem, iż budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, z zastrzeżeniem, iż legalizacja jest uprawnieniem a nie obowiązkiem inwestora (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1879/07). Organ dalej wskazał, że PINB w G. wdrożył procedurę legalizacyjną, z której inwestor w początkowym okresie skorzystał przedkładając dokumentację budowlaną. Jednakże, gdy organ l instancji zobowiązał W. B. K. do uzupełnienia projektu budowlanego zamiennego, inwestor nie wykonał tego obowiązku. Zatem w takim przypadku zastosowanie znajduje art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej". Z kolei art. 49 ust. 1 w/w ustawy zobowiązuje organ nadzoru budowlanego przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego do zbadania: • zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, • wykonania projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest niewątpliwie uprawniony do zbadania treści, jak i zawartości przedłożonej dokumentacji niezbędnej do dalszego procesu legalizacyjnego, tym bardziej, że niedopuszczalnym jest ograniczenie się wyłącznie do "mechanicznego" zatwierdzenia dokumentacji przedłożonej przez stronę. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem W. B. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 Prawa budowlanego poprzez nakazanie odwołującemu się dokonania rozbiórki części budynku mieszkalnego wykonanych podczas nielegalnie przeprowadzonych prac budowlanych przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr [...] w M. gmina G. Wskazując na powyższą podstawę zaskarżenia, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i odstąpienie od nakazu rozbiórki części budynku skarżącego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy [...]WINB w B. do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przed wydaniem decyzji na podstawie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z treścią decyzji o warunkach zabudowy. Kontrola w sensie merytorycznym może dotyczyć wyłącznie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z ustaleniami planu miejscowego albo przepisami szczególnymi. W tym przypadku skarżący przedłożył organowi prawomocną decyzję o warunkach zabudowy, którą organ ten jest związany. Nie jest on bowiem uprawniony do kontrolowania treści projektu architektoniczno – budowlanego. Organ bada bowiem jedynie, czy zostały mu przedstawione wszystkie wymagane dokumenty, nie wnikając w ich treść. W odpowiedzi na skargę [...]WINB w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja [...]WINB w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB w G. z dnia [...]grudnia 2013 r., która nakazała W. B. K. rozbiórkę części budynku mieszkalnego wykonanej podczas nielegalnie wykonywanych prac budowlanych polegających na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...], położonej w M., gmina G., w celu doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez: • rozbiórkę dobudowanej klatki schodowej i wiatrołapu (dobudówka o wymiarach 2.73m x 4.12m), • rozbiórkę wykonanych dwóch tarasów zewnętrznych przy budynku: jednego od strony drogi o wymiarach 4.45m x 2m, posadowionego na 3 słupach betonowych 016 zadaszonego płytą betonową i schodach o wymiarach 1.3m x 1.3m oraz drugi od strony podwórka o wymiarach 2m x 3.8m z wejściem z dwóch stron i schodami betonowymi o wymiarach 2.Im x 1.3m i 1.4m x 1.9m z zadaszeniem w formie balkonu podpartego na słupie betonowym 016, • przebudowę istniejącej więźby dachowej w celu doprowadzenia jej do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę wykonanej na poddaszu ścianki kolankowej, obniżenie konstrukcji więźby dachowej i rozbiórkę wykonanej w dachu od strony podwórza lukarny. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 49 ust. 3 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, dalej: Pb). Zgodnie z art. 49 ust. 3 Pb w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej. Z kolei z art. 48 ust. 1 Pb wynika, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionuje, że dokonał samowoli budowlanej, której zakres szczegółowo został ustalony przez organ I instancji, ani że organy zasadnie wszczęły i przeprowadziły postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 48 i art. 49 Pb. Spór dotyczy oceny spełnienia przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków postanowieniem PINB w G. z dnia [...] listopada 2012 r. i następnie postanowieniem PINB w G. z dnia [...] maja 2013 r. W ocenie skarżącego, organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r. wezwał go do złożenia zmienionej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, do czego nie był uprawniony, a ponadto zobowiązał do usunięcia w przedłożonym przez skarżącego projekcie budowlanym nieprawidłowości wymienionych w punktach 2-4 postanowienia, do czego również nie był uprawniony, bowiem na tym etapie postępowania organ bada jedynie, czy zostały mu przedstawione wszystkie wymagane dokumenty, nie wnikając w ich treść. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego jest całkowicie nieuzasadnione. Podkreślenia bowiem wymaga, że nałożenie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 Pb stanowi jeden z etapów legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Dopiero przedłożenie dokumentów, o których mowa w postanowieniu o wstrzymaniu robót jest traktowane jako wniosek o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót i umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, określonej w art. 49 Pb. Wykonanie czynności nakazanych postanowieniem legalizacyjnym jest nie tylko uprawnieniem, lecz także obowiązkiem inwestora, godzącego się na procedurę legalizacyjną. Dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, tylko w przypadku spełnienia określonych warunków, skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki. Konsekwencją zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych postanowieniem o wstrzymaniu robót, musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. W postanowieniu z dnia [...] listopada 2012 r., wydanym na mocy art. 48 ust. 2 i 3 Pb, PINB w G. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązki wynikające wprost z ust. 3 pkt 1 i 2 cyt. przepisu, czego nie kwestionuje nawet skarżący. Po przedłożeniu zaś przez inwestora żądanej dokumentacji, w tym decyzji o warunkach zabudowy, na mocy art. 49 ust. 1 Pb, organ przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, badał: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Powyższe oznacza, że organ był nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do zbadania złożonego projektu budowlanego w zakresie wskazanym w cyt. przepisie i to zrobił. W sytuacji zaś stwierdzenia naruszeń, o których mowa w art. 49 ust. 1 Pb, organ był zobowiązany nałożyć na inwestora postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie (art. 49 ust. 3 Pb). Wszystko to organ I instancji zrobił i precyzyjnie określił nieprawidłowości projektu budowlanego oraz wskazał przepisy, które zostały w projekcie naruszone (§ 12 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, § 3 i 4 oraz 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), art. 34 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. r 243, poz. 1623) oraz art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 19 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Zarzucanie zatem przez skarżącego, że organ na tym etapie postępowania winien ograniczyć się jedynie do badania, czy zostały mu przedłożone wszystkie dokumenty bez wnikania w ich treść, jest całkowicie nietrafne. Nietrafny jest także zarzut skargi, że w postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r. organ nałożył na inwestora obowiązek zmiany w określonym zakresie ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. o warunkach zabudowy. W punkcie 1) postanowienia faktycznie zawarto sformułowanie, że "w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...]z dnia [...] marca 2013 r. brak jest zapisu o dopuszczeniu rozbudowy budynku po granicy z działką nr [...](legalizacja przybudówki)". Sąd podziela jednak stanowisko organu II instancji, że powyższy zapis nie był wezwaniem skierowanym do inwestora odnośnie obowiązku przedłożenia przez niego zmienionej decyzji o warunkach zabudowy, lecz tylko informacją, jak we wskazanej materii stanowi przedmiotowa decyzja. Przemawia za tym treść punktu 1) postanowienia, w którym nie nałożono na inwestora żadnych obowiązków. Obowiązki nałożono zaś w punktach 2-4 postanowienia i dotyczą one niewątpliwie usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Również w uzasadnieniu orzeczenia nie można doszukać się najmniejszego śladu nałożenia na inwestora obowiązku zmiany decyzji o warunkach zabudowy. Niezasadny jest też zarzut strony skarżącej wyrażony na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r., że skoro projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, to inwestor spełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2012 r. i nie było potrzeby nakładania na niego kolejnych obowiązków postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Podkreślenia bowiem wymaga, że po pierwsze projekt nie jest w pełni zgodny z decyzją o warunkach zabudowy (patrz pkt 3 postanowienia), a po drugie zgodnie z art. 49 ust. 1 Pb, organ bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu nie tylko z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy, ale przede wszystkim z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do których należą przepisy wskazane w postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r. I tak, skoro w decyzji o warunkach zabudowy nie przewidziano usytuowania budynku po granicy, to w grę musiały wejść przepisy dotyczące usytuowania budynków, z których wprost wynikają odległości i warunki takiego usytuowania. Organ przepisy przytoczył i je prawidłowo zinterpretował oraz zastosował, co dawało podstawę do nałożenia obowiązku opisanego w punkcie 2) postanowienia. W punkcie 3) nałożono obowiązek dopasowania złożonego projektu do warunku wynikającego ze złożonej decyzji o warunkach zabudowy, a mianowicie takiego usytuowania projektowanego tarasu, aby nie naruszał nieprzekraczalnej linii zabudowy 6.0 m. W punkcie zaś 4) postanowienia nałożono obowiązki wynikające wprost z przywołanych tam przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ponieważ strona skarżąca nie wypełniła - co pozostaje poza sporem – obowiązków nałożonych na nią wyżej opisanym postanowieniem PINB w Grajewie z dnia 16 maja 2013 r. (będąc pouczoną o skutkach ich niedopełnienia), organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania wobec inwestora na mocy art. 48 ust. 1 Pb nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Stanowiące natomiast podstawę prawną rozstrzygnięcia przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.