II SA/Wa 107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rektora Uniwersytetu [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej postępowania doktorskiego postanawia: odrzucić skargę. Rektor Uniwersytetu [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] października 2013 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu wniosku A. D., w trybie art. 155 K.p.a., zmieniono decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] marca 2013 r., nr [...] uchylającą uchwałę Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] z [...] kwietnia 2012 r. odmawiającą przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej A. D. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi Uniwersytetu [...] podnosząc, iż był on organem I instancji, który wydał decyzję w formie uchwały Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] z [...] kwietnia 2012 r. i z tego powodu nie może być stroną uprawnioną do wniesienia przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, decyzję z [...] października 2013 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wydała jako organ I instancji. Należy wskazać, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancjnym. Oznacza to, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję, a w przypadku braku takiego organu strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek ten stanowi podstawę ponownego postępowania w tej samej sprawie. Zasada dwuinstancyjności obowiązuje również w postępowaniu dotyczącym decyzji wydanej w trybie art. 155 K.p.a. Z uwagi na powyższe organ I instancji nieprawidłowo pouczył stronę skarżącą, że od decyzji z [...] października 2013 r. służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Od przedmiotowej decyzji przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który powinien zostać złożony w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie został wyczerpany tryb postępowania administracyjnego. Następną kwestią, jaką należy rozważyć jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] października 2013 r. nr [...] przez Rektora Uniwersytetu [...]. Należy bowiem zauważyć, że zaskarżoną decyzją, w trybie art. 155 K.p.a., zmieniono decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] marca 2013 r., nr [...], którą uchylono uchwałę Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] z [...] kwietnia 2012 r. odmawiającą przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Powyższe oznacza, że w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym skarżący występował jako organ I instancji, a więc w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zagadnieniem dopuszczalności skargi organu I instancji na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Mając na względzie powyższą regulację prawną oraz okoliczności sprawy, Sąd podzielił pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę. Sąd uznał bowiem, iż skarga została wniesiona przez nieuprawniony podmiot. W ocenie Sądu, Rektor Uniwersytetu [...] nie ma interesu prawnego w sprawie w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. Interes prawny musi być zawsze jednostkowy, realny, konkretny i sprawdzalny. Podstawą interesu prawnego dla określonego podmiotu może być tylko konkretny przepis prawa materialnego, który w ten sposób stwarza mu legitymację procesową. Z przepisu tego powinno wynikać, że dana osoba (fizyczna, prawna lub inna jednostka organizacyjna) może być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem, oczywiście dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji. Nie budzi wątpliwości, że stroną w postępowaniu administracyjnym przed I i II instancją w rozpoznawanej sprawie była A. D. Rektor Uniwersytetu [...] występował w postępowaniu administracyjnym jako organ wydający decyzję pierwszoinstancyjną. Tym samym organ ten nie ma przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wskazać należy, iż kwestia dopuszczalności wnoszenia skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej była dotychczas rozstrzygana w sposób jednolity i jednoznaczny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z 22 lipca 1999 r., sygn. akt II SA974/99 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż "stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania decyzji administracyjnej. Innymi słowy, inna jest rola procesowa organu, a inna strony. Nie można w tej samej sprawie występować jako organ, a potem jako strona w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym" (lex nr 46296). W postanowieniu z 6 lipca 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 941/09, lex nr 508740), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał zaś, iż "burmistrz, działający w sprawie jako organ I instancji, nie może kwestionować rozstrzygnięcia wydanego w tej samej sprawie przez organ podatkowy wyższej instancji. W ustawowej roli organu orzekającego bowiem nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, nawet gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków". Jednocześnie Sąd zauważa, że pismem z 23 kwietnia 2014 r. skarżący cofnął skargę. Wskazać zatem należy, iż w myśl przepisu art. 161 § 1 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania między innymi w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę. Cofnięcie skargi nie jest jednak możliwe, gdy skarga nie została skutecznie wniesiona. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne, Skoro w niniejszej sprawie, jak wyżej wykazano, wniesienie skargi było niedopuszczalne, to niedopuszczalne jest również umorzenie postępowania zainicjowanego skargą, której nie można nadać dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.