I SA/Bk 69/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz O. S.A. w W. kwotę 12.170 zł (słownie: dwanaście tysięcy sto siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. z [...] lutego 2009 r. nr [...] określającą T. S.A. w W. (dalej: Spółka) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2007. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w sprawie wszczęto postępowanie podatkowe z uwagi na złożenie przez Spółkę deklaracji podatkowej na rok 2007, w której wykazano niższą wartość budowli w stosunku do wartości wykazanej w roku 2006. SKO uznało, że poza sporem pozostawało zagadnienie opodatkowania gruntów i budynków, sporny jest zaś sposób obliczenia podstawy opodatkowania budowli. Kolegium nie podzieliło poglądu Spółki, że w przypadku kanalizacji kablowej budowlą jest wyłącznie kanalizacja, nie jest zaś budowlą linia kablowa. Podkreśliło, że nie uznaje za budowlę kabla położonego w kanalizacji kablowej, ale sieć telekomunikacyjną stanowiącą całość techniczno – użytkową złożoną zarówno z kabla, jak i z kanalizacji kablowej. SKO wskazało, że w sprawie nie budzi wątpliwości stan faktyczny. Ani organy, ani podatnik nie neguje faktu posiadania budowli, nie było więc potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie. Spółka po złożeniu deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 rok była wielokrotnie wzywana do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących szczegółowego wskazania budowli ujętych w deklaracji za rok 2006, a pominiętych w deklaracji za 2007 rok, wzywano ją też do wskazania okoliczności, które mogłyby wpływać na obniżenie podstawy opodatkowania. Spółka udzielała jednak odpowiedzi, z których nie wynikały żadne informacje mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji organ uprzedził stronę, że w braku wyjaśnień przyjmie, że stan posiadania w zakresie budowli nie uległ zmianie w porównaniu do stanu z 2006 r. i że ocenie będzie podlegała tylko zasadność wykluczenia wartości linii kablowych z podstawy opodatkowania w podatku należnym za rok 2007. Spółka nie ustosunkowała się do tego wezwania. Zdaniem SKO, organ I instancji zasadnie, zatem przyjął, że stan posiadania budowli nie uległ zmianie w roku 2007 i że deklaracja za rok 2006 może być uznana za dowód w postępowaniu dotyczącym roku 2007 w części ujawniającej wartość budowli. Wskazując na przepisy: art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.o.l.") oraz art. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Kolegium stwierdziło, że ustawodawca w sposób bezpośredni ujął sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu do zakresu pojęciowego budowli. Linie kablowe stanowią część składową sieci technicznej, bowiem sieć dopiero wtedy spełnia swoją funkcję, gdy dostarcza impulsy telefoniczne do odbiorców, w tym przypadku poprzez linie telekomunikacyjne umieszczone w odpowiedniej kanalizacji (rury osłonowe). Sieć techniczna nie może być rozumiana jako system urządzeń takich jak kanalizacja bez linii kablowej, ani jako sama rura bez linii kablowej. Biorąc pod uwagę art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) można przyjąć, że siecią telekomunikacyjną jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych w celu realizacji określonego zadania, zatem linia kablowa stanowi taki element konstrukcyjny bez względu na sposób jej połączenia z siecią czy innym elementem. Sieci techniczne są obiektem budowlanym tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W okolicznościach tej sprawy kanalizacja i znajdujące się w niej linie (kable) stanowią całość techniczną niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Kanalizacja techniczna spełnia funkcję ochronną dla umieszczonego w niej kabla światłowodowego. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem z tą kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową, są własnością podatnika i są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - to podlegają opodatkowaniu podatkiem według stawek i zasad właściwych dla budowli. 2. Po rozpoznaniu skargi Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 21.06.2013r., sygn. akt I SA/Bk 84/13, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. W wydanym wyroku, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja musiała podlegać uchyleniu ze względu na stwierdzone naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 123 § 1 pkt 1 i art. 200 § 1, art. 121 § 1 o.p., a także art. 125 § 1, art. 139 § 3 i art. 140 o.p. Sąd wskazał, iż rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy winien zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu, w szczególności umożliwić zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia normy art. 70 § 1 o.p., wyjaśniając, iż w rozpatrywanym przypadku zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstało z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.), a decyzja organu odwoławczego, w której organ dokonał kontroli prawidłowości rozliczenia, została wydana przed upływem pięcioletniego okresu przedawnienia tj. w dniu [...].12.2012 r. 3. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. z [...] lutego 2009 r. nr [...] określającą skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2007. Kolegium w uzasadnieniu decyzji podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując że istota sporu dotyczy zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej, jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Kolegium, linie takie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, dlatego też przyjąć należało, że deklaracja złożona przez Spółkę na podatek od nieruchomości za 2007 r. była nieprawidłowa. Kolegium za niezasadne uznało podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zaznaczyło, że rozpatrywana sprawa nie obejmuje w ogóle budek telefonicznych i gruntów pod nimi. Na te przedmioty opodatkowania była złożona w dniu [...].01.2007 r. odrębna deklaracja (znajdująca się w aktach sprawy). W związku z powyższym nieuzasadnione jest żądanie strony mające na celu ustalenie statusu prawnego nieruchomości, której nie dotyczy wydawana decyzja. Także kwestia posiadania gruntów i budynków stanowiących współwłasność ze Wspólnotą Właścicieli Lokali Pawilonu R. nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż na dzień wydania decyzji przez organ I instancji - [...] lutego 2009 r., skarżąca Spółka nie była jednym ze współwłaścicieli nieruchomości dotyczących wskazanego Pawilonu R. Zdaniem Kolegium organ I instancji uprawniony był przyjąć wartość budowli należących do Spółki w oparciu o ich wartość wskazaną przez Spółkę w deklaracji za 2006r., bowiem przyjętej w roku 2006 wartości tych budowli podatnik skutecznie nie podważył. Zasadnie zatem przyjęto, iż stan posiadania budowli nie uległ zmianie w porównaniu do roku 2006 i że deklaracja z rok 2006 może być uznana za dowód w postępowaniu dotyczącym roku 2007 w części ujawniającej wartość budowli. Wartość budowli stanowiąca podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ulega zmianie w kolejnych okresach rozliczeniowych. Jeżeli nie miały miejsca żadne okoliczności, które spowodowałyby ubytek wartości budowli, wartość z roku 2006 była aktualna również w roku 2007. 4. Na powyższą decyzję skarżąca Spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: – art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" w związku z art. 208 § 1 oraz art. 70 § 1 o.p., przez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, od której wniesiono odwołanie, w sytuacji, w której ze względu na przedawnienie należało uchylić decyzje pierwszoinstancyjną oraz umorzyć postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007; – art. 188 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., przez nieuwzględnienie wniosków strony o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych oraz o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków, czego skutkiem jest brak ustaleń w zakresie przedmiotu (które obiekty podlegają opodatkowaniu) i w zakresie podstawy opodatkowanie (jak jest powierzchnia gruntów i budynków oraz wartość budowli); – art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., przez uznanie linii kablowych w kanalizacji kablowej za budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy nie spełniają one cech budowli w rozumieniu tych przepisów. W uzasadnieniu skargi, skarżąca Spółka wyjaśnia, że przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za rok 2007. Terminy płatności rat tego podatku wystąpiły w roku 2007, zatem zobowiązanie z tego tytułu przedawniło się z upływem roku 2012. W tej sytuacji wydanie w dniu [...].12.2013 r. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, a taką jest zaskarżona decyzja, było niedopuszczalne, gdyż ze względu na przedawnienie postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ponadto Spółka wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Wprawdzie Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w W. zastosował środek egzekucyjny w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony w odniesieniu do należności wynikającej z decyzji Prezydenta Miasta B. w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007, jednakże okoliczność ta nie może zostać uznana za skutkująca przerwaniem biegu terminu przedawnienia, o której mowa wart. 70 § 4 o.p. z uwagi, że zajęcia dokonał organ niewłaściwy w sprawie. Zdaniem Spółki zaskarżona decyzja narusza art. 188, w związku z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. przez nie przeprowadzenie wnioskowanych przez Spółkę dowodu z ewidencji środków trwałych i dowodu z ewidencji gruntów i budynków - wskutek czego nie ustalono, przedmiotu i podstaw opodatkowania. W postępowaniu podatkowym nie zgromadzono dowodów pozwalających na ustalenia faktyczne w zakresie tego, które konkretnie obiekty należy opodatkować jako budowle oraz jaka jest ich wartość. Z tego też powodu za zasadne należało uznać przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków oraz ewidencji środków trwałych. Wnioskowany dowód pozwoli w sposób najbardziej precyzyjny na ustalenie podstawy opodatkowania dla wymiaru podatku od nieruchomości za 2007 r. Spółka zakwestionowała również stanowisko Kolegium, co do wykładni art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. 5. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, Kolegium uznało go za niezasadny, gdyż w sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Owszem, Kolegium w dniu [...].10.2013 r. wydało - po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...].09.2013 r., wydane w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych wobec egzekucji podatku od nieruchomości za rok 2007 - postanowienie nr [...], w którym, uchyliło postanowienie organu I instancji w części dotyczącej zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, uznając zarzut za zasadny, w pozostałej części postanowienie organu I instancji utrzymano w mocy. Tym niemniej, powyższe nie oznacza, że w sprawie nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. 6. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego, bowiem jest to zarzut najdalej idący. 7. Zgodnie z art. 211 o.p., decyzję doręcza się stronie na piśmie. Natomiast w myśl art. 212 zd. 1 o.p., organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Z powyższych przepisów wynika tak obowiązek doręczenia stronie decyzji, jak też moment od którego decyzja wywołuje skutki prawne, tj. wchodzi do obrotu prawnego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się m.in., że: dopóki decyzja nie zostanie doręczona stronie w sposób zgodny z przepisami o doręczeniach, nie wchodzi ona do obrotu prawnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2012 r., sygn. I SA/G1706/11, LEX nr 1247696) oraz, że skuteczne prawnie doręczenie decyzji, wywołuje skutki prawne wynikające z obowiązujących przepisów. W dacie doręczenia decyzji - wchodzi ona do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. I SA/Łd 1112/10, LEX nr 952610). 8. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednocześnie w myśl art. 208 § 1 o.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zgodnie z tak brzmiącym przepisem, w sytuacji gdy organ odwoławczy nie wydał ostatecznej decyzji przed upływem terminu przedawnienia, powinien - zgodnie z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Jednocześnie ustawodawca przewidział szereg sytuacji, w których może nastąpić wydłużenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, czy to poprzez przerwanie biegu takiego terminu czy też jego zawieszenie. Jedną z takich sytuacji reguluje art. 70 § 4 o.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W świetle powyższego przyjąć należy, że dla przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego konieczne jest zastosowanie wobec zobowiązanego środka egzekucyjnego oraz poinformowanie go o jego zastosowaniu. Nie wystarcza zatem samo złożenie przez wierzyciela wniosku o wszczęcie egzekucji czy też przesłanie tytułu egzekucyjnego, niezbędnym, obok poinformowania zobowiązanego o zastosowaniu środka egzekucyjnego, jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez odpowiedni, właściwy miejscowo i rzeczowo organ. 9. Z akt sprawy wynika, że skarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., dotycząca podatku od nieruchomości za 2007 r. została wydana w dniu [...] grudnia 2013 r., a doręczona pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu [...] grudnia 2013 r., a więc po upływie terminu z art. 70 § 1 o.p., który przypadał na dzień [...] grudnia 2012 r. Rozważyć zatem należy, czy w sprawie zaszła okoliczność, która uzasadniałaby wydłużenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w szczególności opisana w art. 70 § 4 o.p. W ocenie Kolegium, w sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż w dniu [...] grudnia 2012 r. Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w W. zastosował środek egzekucyjny w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione w dniu [...] grudnia 2012 r. w odniesieniu do należności wynikającej z decyzji Prezydenta Miasta B., o czym został poinformowany zobowiązany. Kolegium przyznało, że postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] uchyliło postanowienie organu I instancji w części dotyczącej prowadzenia ww. egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, jednakże powyższe nie oznacza, że w sprawie egzekucyjnej został uchylony środek egzekucyjny, którego zastosowanie skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 10. Zdaniem Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie można podzielić takiego stanowiska. Podnoszona przez organy administracyjne okoliczność, iż przepis art. 70 § 4 o.p., dla przerwania biegu przedawnienia wymaga jedynie zastosowania, ujętego w ustawie, środka egzekucyjnego oraz zawiadomienia o tym fakcie dłużnika, nie oznacza iż zastosowanie tego środka może nastąpić z pominięciem innych przepisów prawa. Organy państwowe, co nie ulega wątpliwości, działają w oparciu o zasadę legalizmu, która oznacza, iż wszelkie podejmowane przez nie czynności muszą znajdywać oparcie w przepisach prawa. Co do zasady, organowi wolno działać jedynie w taki sposób, w jaki ustawa mu na to zezwala. Zasada ta odnosi się do wszelkich sfer działalności tychże organów, a zatem nie można nie zauważyć, że dotyczy również egzekwowania czy też sposobu egzekwowania należności publicznoprawnych. Nie można zatem przyjąć, tak jak zrobił to organ odwoławczy, iż skoro art. 70 § 4 o.p. dla przerwania biegu przedawnienia wymaga jedynie zastosowania środka egzekucyjnego oraz zawiadomienia o tym fakcie dłużnika, to wymóg ten zostaje spełniony nawet w sytuacji zastosowania środka egzekucyjnego przez organ egzekucyjny niewłaściwy w sprawie. Z treści postanowienia Kolegium z dnia [...] października 2013 r. jednoznacznie wynika, że w zakresie podatku od nieruchomości za 2007 r., dla którego określania i pobierania właściwy jest Prezydent B., organem egzekucyjnym jest właśnie Prezydent B. a nie Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w W. 11. Wyegzekwowania należności publicznoprawnych możliwe jest jedynie w toku postępowania egzekucyjnego w administracji unormowanego w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej powoływana jako u.p.e.a.). Zgodnie z art. 26 tej ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela, na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego a wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z kolei z treści art. 19 § 1 i 2 u.p.e.a. wynika, że zasadą jest, że uprawnionym do prowadzenia egzekucji i stosowania wszystkich środków egzekucyjnych jest naczelnik urzędu skarbowego, chyba że uprawnionym do prowadzenia egzekucji jest organ gminy o statusie miasta wymieniony w odrębnych przepisach albo organ gminy tworzącej powiat w. Uprawnienie to dotyczy należności pieniężnych, dla których ustalania lub określania i poboru właściwy jest ten organ. Tym samym, samorządowy organ egzekucyjny jest uprawniony do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych odnoszących się do wierzytelności, co do których orzeka o ich wysokości i do których poboru jest właściwy. Jedynie w toku tak wszczętego postępowania, z zachowaniem przepisów dotyczących właściwości, organ egzekucyjny dokonuje czynności egzekucyjnych, które skutkują przerwaniem biegu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania. Pamiętać bowiem należy, że stosownie do art. 19 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. organy egzekucyjne przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, a skutkiem jej naruszenia jest stwierdzenie nieważności wydanej decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k.pa.). Przyjąć zatem należy, że nie dochodzi do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, poprzez faktyczne zastosowanie środka egzekucyjnego, przez organ do tego nieuprawniony. Do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego skarżącej Spółki nie istniała wymagana podstawa prawna gdyż postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego nigdy nie zostało prawidłowo wszczęte. Zasadne jest zatem twierdzenie skarżącej Spółki, że nie doszło do przerwania biegu przedawnienia w niniejszej sprawie, a zatem egzekwowane należności uległy przedawnieniu z upływem ustawowego terminu, tj. z końcem 2012 r. Stąd, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza art. 70 § 1 w zw. z art. 208 § 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ostateczna została wydana i doręczona po upływie terminu przedawnienia. 12. Biorąc pod uwagę powyższe, bezprzedmiotowe jest rozpatrzenie pozostałych zarzutów skargi, dotyczących zarówno naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów o charakterze materialnoprawnym. 13. Podstawę orzeczenia stanowi art. 145 § 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."). O niewykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tejże ustawy, zaś o kosztach na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.