I OSK 2230/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.), Sędzia del. WSA Andrzej Góraj, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Łd 48/14 w sprawie ze skargi S.M. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek S.M. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. S.M. wystąpił w dniu 7 marca 2014 r. do Wojewody Łódzkiego o udostępnienie informacji publicznej z kopii dokumentu, jakim jest decyzja administracyjna stwierdzająca przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez J.W., pełniącego obowiązki Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi. Pismem z dnia 21 marca 2014 r. organ poinformował wnioskodawcę, że żądany dokument nie może zostać mu udostępniony, bowiem jest on dokumentem prywatnym funkcjonariusza publicznego i, jako taki, nie stanowi informacji publicznej. Powołał się przy tym na wyroki NSA o sygn. akt I OSK 683/09 oraz II GSK 459/07 W związku z powyższym w dniu 22 marca 2014 r. S.M. sformułował skargę na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku z dnia 7 marca 2014 r. Jak wskazał skarżący, taki sposób realizacji przez organ wniosku nie odpowiada prawu. Skarżący we wniosku jednoznacznie wskazał, że chciałby uzyskać informację z kopii wskazanego dokumentu, który zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 marca 2007 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek (Dz. U. z 2007r., nr 45, poz. 290 ze zm.) stanowi dokument potwierdzający obligatoryjne posiadanie uprawnień budowlanych bez ograniczeń przez osobę pełniącą funkcję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dokument ten dotyczy osoby, która pełni funkcję publiczną, zatem również zawarte w nim dane osobowe nie są prawnie chronione (dotyczą czynnego funkcjonariusza publicznego), natomiast sam dokument złożony w organie publicznym w celu jego ustawowego wykorzystania, utracił przez to charakter prywatny. W ocenie skarżącego, gdy organ jest w posiadaniu żądanego dokumentu, ale odmawia jego udostępnienia z przyczyn ochrony prywatności funkcjonariusza publicznego, obowiązany jest dokonać tego w formie decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Jako podstawę do odrzucenia skargi organ wskazał okoliczność, iż S.M. nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia stanu bezczynności. Natomiast w uzasadnieniu wniosku o oddalenie skargi organ wyjaśnił, że decyzja stwierdzająca przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osoby pełniącej obowiązki Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zawiera dane stanowiące informację publiczną, czyli poziom wykształcenia funkcjonariusza publicznego i przygotowanie merytoryczne do sprawowania określonej funkcji w administracji publicznej. W tym zakresie organ jednak odróżnił samą informację od jej nośnika, jakim jest dokument prywatny. Dokumenty prywatne funkcjonariuszy publicznych nie stanowią informacji publicznej. Ponadto organ wskazał, iż skarżący wnioskował o udostępnienie kopii decyzji administracyjnej, tymczasem przepis art. 73 i 74 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako: k.p.a.), sprzeciwia się możliwości udostępnienia decyzji administracyjnych podmiotom innym niż strona postępowania. Skoro ustawodawca ograniczył dostęp do akt postępowania administracyjnego samej stronie postępowania, to zgodnie z art. 73 i 74 K.p.a. organ uznał, iż sprzecznym z zasadą względnej jawności postępowania byłoby przyjęcie, iż dostęp do decyzji o prawach i obowiązkach określonej osoby ma w szerszym zakresie osoba trzecia, niż sama strona postępowania administracyjnego. Organ administracji rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest związany treścią wniosku, z którego wynika, iż autor skargi nie żądał udostępnienia informacji publicznej zawartej w dokumencie, ale udostępnienia samego dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z dnia 3 czerwca 2014 r. o sygn. akt II SAB/Łd 48/14 zobowiązał Wojewodę Łódzkiego do załatwienia wniosku skarżącego S.M. z dnia 7 marca 2014 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Ponadto stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Wojewody Łódzkiego na rzecz S.M. kwotę 189, 82 (sto osiemdziesiąt dziewięć 82/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przepis art. 4 ust. 1 ustawy zawiera katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który również jest katalogiem otwartym poprzez użycie zwrotu "w szczególności". Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej. W pojęciu tym mieszczą się m.in. organy nadzoru budowlanego, których zakres kompetencji regulują przepisy rozdziału 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.). Zadania tych organów wykonywane są przez: 1) powiatowego inspektora nadzoru budowlanego; 2) wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego, wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej. Nie budziło wątpliwości Sądu pierwszej instancji, iż wojewoda jest organem władzy publicznej (art. 2 i 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. nr 31, poz. 206 ze zm.). Podmiot te zatem – stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy – obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej o organach władzy publicznej i osobach sprawujących w nich funkcje, a także o ich kompetencjach. Mając na uwadze, iż wojewoda jako organ nadzoru budowlanego może działać wyłącznie przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego, jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego to Sąd pierwszej instancji uznał, że informacje odnoszące się kierownika jednego z działów zespolonej administracji wojewódzkiej stanowią informacje publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 omawianej ustawy. Uwzględniając natomiast okoliczność, iż wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego powołuje i odwołuje wojewoda za zgodą Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (art. 87 ustawy – Prawo budowlane), to nie ulegało wątpliwości WSA w Łodzi, iż organ ten dysponuje informacjami o kwalifikacjach kierownika jednego z działów własnej administracji zespolonej. Posiadanie owej informacji przez Wojewodę nie było kwestionowane w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Analizując okoliczności sprawy należy także wskazać – uwzględniając treść wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej – iż przedmiotem żądania jest informacja prosta, a skarżący podał w jakiej formie i w jaki sposób (kserokopia dokumentu) żądana informacja winna zostać udostępniona. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska organu, że żądanie udostępnienia przedmiotowego dokumentu nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 omawianej ustawy, albowiem za taką organ uważa wyłącznie samą informację o poziomie wykształcenia funkcjonariusza publicznego wskazującą na jego przygotowanie merytoryczne do sprawowania określonej funkcji w administracji publicznej, nie zaś nośnik takiej informacji w postaci konkretnego świadectwa kwalifikacji, stanowiącego dokument prywatny funkcjonariusza publicznego. Sąd wskazał, że dostęp do informacji publicznej – w rozumieniu art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów omawianej ustawy – został przez ustrojodawcę przewidziany jako jedna z wolności i praw politycznych. Obejmuje on zarówno prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i osób pełniących funkcje publiczne (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Konfrontując powyższe z zapisem art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. należy w ocenie Sądu pierwszej instancji jednoznacznie wskazać, iż informacje publiczną stanowi nie tylko treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, w tym do osób pełniących funkcje publiczne, ale także same te dokumenty. Są to zarówno dokumenty wytworzone przez organy administracji, jak i te, których organ używa, nawet jeśli nie pochodzą one wprost od organów administracji. Konkludując Sąd pierwszej instancji wskazał, że dokumenty związane z zajmowanym przez funkcjonariusza publicznego stanowiskiem lub pełnioną funkcją, a w szczególności dokumenty wskazujące na poziom jego kompetencji (kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej, stanowią informacje publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i to nie tylko w zakresie samej treści owej informacji, ale także jej formy. WSA w Łodzi wyjaśnił, że przez to, iż świadectwo kompetencji funkcjonariusza, wskazujące na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej zostało przedłożone przez owego funkcjonariusza w organie tej władzy, w czasie kiedy jeszcze aplikował o określoną funkcje publiczną bądź już w okresie pełnienia tej funkcji – utraciło ono walor dokumentu prywatnego i uległo przekształceniu w źródło informacji publicznej na temat kompetencji osoby, sprawującej funkcje publiczną, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 d) u.d.i.p. Odnosząc się do orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, WSA w Łodzi zauważył, iż wskazane orzeczenia wydane zostały w oparciu o stany faktyczne odmienne od istniejącego w przedmiotowej sprawie. Podobnie za nietrafioną uznał Sąd pierwszej instancji argumentację organu odnoszącą się do określenia kompetencji skarżącego w ramach obecnego postępowania z uwzględnieniem norm art. 73 i 74 k.p.a. Mając na uwadze, iż nie toczy się postępowanie administracyjne uregulowane przepisami k.p.a., którego przedmiotem byłoby świadectwo kwalifikacyjne Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i w którym to postępowaniu przymiot strony posiadałby skarżący, to odwoływanie się do uregulowań tyczących prawa dostępu do akt postępowania administracyjnego WSA w Łodzi uznał za pozbawione związku z niniejszą sprawą. Sąd pierwszej instancji wskazał wreszcie, że skoro żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., to ewentualna odmowa jej udzielenie mogła nastąpić wyłącznie w formie przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ze wszystkimi elementami zastrzeżonymi dla decyzji administracyjnej, nie zaś w formie pisma, które nie stanowiąc władczego załatwienia wniosku, wymyka się merytorycznej kontroli sądu administracyjnego. Niezałatwienie przez organ wniosku skarżącego w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), stanowiło zdaniem WSA w Łodzi o jego bezczynności Wobec powyższego Sąd ten skargę uwzględnił na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Łódzki. Postawił w niej wyrokowi trzy zarzuty. Po pierwsze, naruszenia art. 149 p.p.s.a. przez stwierdzenie bezczynności organu w sytuacji, która tego nie uzasadniała. Po drugie, naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. przez uznanie, że informację publiczną stanowią dokumenty stwierdzające poziom wykształcenia funkcjonariuszy publicznych – nośniki, nie zaś sama zawarta w nich informacja o poziomie wykształcenia czy posiadanych kompetencjach. Po trzecie, naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez przyjęcie, że w pojęciu "każda informacja o sprawach publicznych" mieści się udostępnieni egzemplarza decyzji administracyjnej dotyczącej funkcjonariusza publicznego, nie zaś informacji zawartej w tej decyzji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S.M. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Istota sprawy i zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestii tego, czy każda osoba posiada prawo do zapoznania się z informacjami świadczącymi o spełnieniu przez funkcjonariusza publicznego wymogów prawnych pełnienia danej funkcji publicznej – ujętymi na nośniku pierwotnym, na którym informacje te zostały utrwalone. Innymi słowy, czy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma udostępnić informacją dotyczącą kwalifikacji funkcjonariusza publicznego zarówno co do jej treści, jak i formy. W analizowanej sprawie materia ta dotyczy kopii decyzji, stwierdzającej przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez J.W., pełniącego obowiązki Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi, będącej w posiadaniu Wojewody Łódzkiego. W pierwszej kolejności zweryfikować należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Zapatrywanie to potwierdza już jednoznacznie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) tej ustawy. Przepis ten stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Żądane zaś przez S.M. dokumenty poświadczające przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie dotyczą właśnie piastuna organu – Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi – w osobie J.W. Nie budzi zatem wątpliwości, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął w zaskarżonym wyroku, iż wskazany przepis odnosi się do informacji objętej w sprawie wnioskiem z dnia 7 marca 2014 r. Kolejno przejść należy do rozważenia zasadniczego problemu, stanowiącego istotę sporu w sprawie, w postaci formy, w jakiej udostępnieniu ma podlegać rzeczona informacja. W tym kontekście zauważyć należy, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., udostępnieniu podlega jako informacja publiczna "treść i postać dokumentów urzędowych", w tym "w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć". Wynika z tego wprost, że dokumenty urzędowe podlegają udostępnieniu nie tylko w zakresie swojej treści, ale i formy, a więc w postaci niezmienionej – tak, jak funkcjonują w obrocie. Nie wystarcza zatem przekazanie wnioskodawcy informacje o samej treści żądanego dokumentu urzędowego. Jak przy tym zauważa się w orzecznictwie, bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokument ten znalazł się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczy, a zatem art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dotyczy wszystkich dokumentów urzędowych znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, a nie tylko tych, które sam ten organ wytworzył (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., I OSK 155/12). Fakt zatem, że dokument urzędowy znalazł się w posiadaniu organu w związku z powołaniem jego pracownika, który dany dokument przedłożył na potrzeby zatrudnienia, pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia prawa. Pojęcie dokumentu urzędowego definiuje art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Wskazuje on, że dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Definicję funkcjonariusza publicznego podaje zaś art. 115 § 13 pkt tego Kodeksu. Wskazuje on w pkt 4, że funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Funkcjonariuszem może być zatem też osoba upoważniona do wydawania tych decyzji jako organ samorządu zawodowego. W tym miejscu przeanalizować należy przedmiot wniosku S.M. z dnia 7 marca 2014 r. Jest nim decyzja, która potwierdza uprawnienia budowlane osoby piastującej funkcję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wymagane od osoby zajmującej tę funkcję w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek (Dz. U. Nr 27, poz. 134 ze zm.). Zgodnie z załącznikiem nr 3 tego rozporządzenia, tabelą IV, poz. VII, pkt 1, od osoby piastującej funkcję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wymaga się wykształcenia wyższego oraz uprawnień budowlanych bez ograniczeń, jak również co najmniej 7 lat pracy. Uprawnienia budowlane, stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) stwierdzane są zaś decyzją wydaną przez organ samorządu zawodowego. Decyzja ta stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie wskazano, że decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zawiera bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., I OSK 609/12). W analizowanej sprawie wniosek dotyczy oświadczenia woli właściwego organu samorządu zawodowego, podpisanego przez upoważnione do tego osoby. Przedmiotem żądania S.M. są zatem dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., stanowiące w świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) i pkt 4 lit. a) informację publiczną. Tym samym powinny zostać udostępnione skarżącemu zarówno co do treści, jak i postaci, zgodnie z jego wnioskiem. Nie dokonując tego organ popadł w bezczynność, którą prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, wobec czego jego wyrok – wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej – nie narusza art. 149 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela zatem zapatrywanie Sądu pierwszej instancji, że dokumenty związane z zajmowanym przez funkcjonariusza publicznego stanowiskiem lub pełnioną funkcją, a w szczególności dokumenty wskazujące na poziom jego kompetencji (kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej, stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – i to nie tylko w zakresie samej treści owej informacji, ale także jej formy. Przez to, że świadectwo kompetencji funkcjonariusza, wskazujące na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej zostało przedłożone przez owego funkcjonariusza w organie tej władzy w związku z wolą objęcia danej funkcji publicznej – przekształcone zostało ono w źródło informacji publicznej na temat kompetencji osoby, sprawującej funkcję publiczną, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. Nie może być zatem traktowane jako dokument prywatny. Warto nadmienić, że za przyjętym zapatrywaniem przemawia – obok przedstawionej wykładni literalnej i systemowej – interpretacja funkcjonalna, wszak tylko mając dostęp do dokumentów obywatel może samodzielnie i w sposób bezpośredni zweryfikować, czy osoba, z której czynnościami prawo wiąże konsekwencje, jest w rzeczywistości umocowana prawnie do ich podejmowania. Należy przykładowo wskazać, że w sytuacji, gdyby decyzję w sprawie obywatela podpisywałaby osoba nieposiadająca wymaganych uprawnień, wówczas decyzja taka mogłaby podlegać stwierdzeniu nieważności jako rażąco naruszająca prawo na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czego konsekwencje poniósł by ten obywatel. Wypada także dodać, że dopuszczalność zapoznania się przez każdego z dokumentami urzędowymi potwierdzającymi spełnienie przez funkcjonariusza publicznego wszystkich przesłanek, od których jest uzależnione piastowanie danej funkcji, służy realizacji wyrażonego w preambule Konstytucji RP celu, w postaci zapewnienia rzetelności i sprawności działaniu instytucji publicznych. Zaznaczyć też warto, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, osoba ubiegająca się o funkcję publiczną musi godzić się z zainteresowaniem publicznym co do jej osoby w aspekcie łączącym się z tą funkcją (tak w wyroku TK z 21 października 1998 r., K 24/98). Dostępność informacji o osobie pełniącej funkcję publiczną, które zdeterminowały jej wybór do pełnienia tej funkcji, pozwala także na zapewnienie efektywności wyrażonej w art. 60 ustawy zasadniczej konstytucyjnej zasadzie równego dostępu obywateli do służby publicznej (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2488/13). Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wyjaśnić, że przedstawionej wykładni nie podważają ani przywołane w skardze kasacyjnej wyroki sądów administracyjnych, ani regulacja k.p.a. Wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OSK 683/09 dotyczył bowiem informacji publicznej o osobach, które nie pełniły funkcji publicznej, wyrażone w nim zapatrywanie zostało zresztą dookreślone w przywołanym wyżej wyroku NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2488/13. Powtórzyć niemniej wypada, że dokument urzędowy o kwalifikacji osoby pełniącej funkcję publiczną nie ma charakter prywatnego. Przywołany w skardze kasacyjnej wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., II GSK 459/07 dotyczy z kolei innego materialnoprawnie przedmiotu żądanej informacji. Z kolei wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., OSK 812/05 zapadł w odmiennym stanie faktycznym i nie odnosi się do problemu poruszanego w niniejszej sprawie. Co zaś się tyczy regulacji k.p.a. o dostępie do akt sprawy, to dotyczy ona postępowania administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie wniosek o informację publiczną obejmuje rezultat zakończonego postępowania administracyjnego – decyzję administracyjną – i podlega realizacji w trybie u.d.i.p., a nie k.p.a. Stąd, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, odwołanie się do art. 73 i art. 74 k.p.a. pozostaje pozbawione związku z niniejszą sprawa. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosek S.M. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oddalono, gdyż poniesienia tych kosztów na obecnym etapie postępowania przed sądem administracyjnym skarżący nie wykazał.