II SAB/Wr 40/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie wieczyste postanawia: odrzucić skargę. B. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta W.. Skarżący zarzucił, że organ, mimo wniosku skarżącego, od dnia 1 maja 2013 r. nie dokonał aktualizacji opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu pod garażem przy ul. Ś. [...] we W.. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd skargę odrzuca. Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518), użytkownik wieczysty może żądać od właściwego organu dokonania aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, jeżeli wartość nieruchomości uległa zmianie, a właściwy organ nie podjął aktualizacji. Doręczenie żądania powinno nastąpić na piśmie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego aktualizację opłaty rocznej. Jeżeli właściwy organ odmówił aktualizacji opłaty użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odmowy, skierować sprawę do samorządowego kolegium odwoławczego. W przypadku gdy właściwy organ nie rozpatrzył żądania w terminie 30 dni, użytkownik wieczysty może, w terminie 90 dni od dnia doręczenia żądania, skierować sprawę do kolegium. Przepisy art. 77-80 stosuje się odpowiednio. Zdaniem sądu z zacytowanego przepisu wynika, że jeśli skarżący zwrócił się do Prezydenta W. o dokonanie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, a organ wniosku tego nie rozpatrzył w terminie 30 dni, to skarżący ma prawo w terminie 90 dni od dnia doręczenia żądania, skierować sprawę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.. Od orzeczenia kolegium służy sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia, który jest równoznaczny z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego. Wniesienie sprzeciwu w terminie powoduje utratę mocy orzeczenia kolegium, złożony przez stronę wniosek zastępuje pozew i sąd powszechny bada, czy istnieją podstawy do aktualizacji opłaty (art. 80 cyt. ustawy) oraz uprawniony jest także do samodzielnego ustalenia wysokości opłaty rocznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt I CK 66/02, opubl. OSNC z 2004 r. nr 11 poz. 177). Z powyższych względów, sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, iż sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznania spraw toczących się w trybie art. 78-81 ustawy o gospodarce nieruchomościami (tak też np. WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 112/12, orzeczenia. nsa.gov.pl). Nadto, sąd wziął pod uwagę stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 25 listopada 2013 r. (sygn. akt I OPS 12/13, ONSAiWSA z 2014 r. Nr 2, poz. 20), w myśl którego w sprawie z wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2 u.g.n.) można wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) samorządowego kolegium odwoławczego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a oraz w związku z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP. Z argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu uchwały wynika zatem, że ewentualna skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna, ale dotyczyć może wyłącznie bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego, a nie organu gminy, czyli na przykład Prezydenta W.. Powyższe prowadzi zaś do wniosku, że droga sądowoadministracyjna w niniejszej sprawie była niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę poczynione rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.