II SAB/Kr 116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. N. i W. N. na bezczynność "T" S.A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Spółki "T" S.A. w K. do wydania aktu lub dokonania czynności; III. zasądza od "T" S.A. w K. na rzecz skarżących E. N. i W. N. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 7 maja 2013 r. E. N. i W. N. wystąpili do Spółki "T" S.A. w K. z wezwaniem do udostępnienia, w przypadku ich istnienia, kopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę budowy, posadowienia, przebudowy, remontu i eksploatacji linii elektroenergetycznych na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] obr. [...], Gmina [...]. W odpowiedzi na powyższe pismo Spółka nie odniosła się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej (pismo z dnia 4 czerwca 2013 r.). W piśmie z dnia 2 czerwca 2013 r. E. N. i W. N. ponowili wniosek o udostępnienie kopii stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy, eksploatacji i remontów linii elektroenergetycznych na wskazanych działkach. W odpowiedzi na powyższe pismo Spółka "T" S.A. w piśmie z dnia 29 lipca 2013 r. odmówiła udzielenia żądanych informacji wskazując, że nie są to informacje publiczne. W dniu 7 kwietnia 2014 r. E. N. i W. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Spółki "T" S.A. w K. dotyczącą nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 maja 2013 r. w terminie wskazanym w przepisie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 ustawy, z wnioskiem o stwierdzenie w zakresie tym bezczynności strony przeciwnej, przy jednoczesnym zobowiązaniu do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że kwestią wymagającą komentarza na gruncie rozpatrywanej skargi jest zagadnienie obowiązku stosowania przez skarżoną spółkę prawa handlowego, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest, w ocenie skarżącego, brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, który stanowi, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Skarżący wyjaśnili, że "zadania publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacja podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W ocenie skarżących z całą pewnością, w świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. W dalszej kolejności skarżący wykazywali, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i nie jest wymagane poprzedzenie jej żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Przechodząc do uzasadnienia faktycznego wskazano, że skarżący wystąpili do Spółki "T" S.A. miedzy innymi o udostępnienie kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych. Skarżący podali, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymali wnioskowanych dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Spółka "T" S.A. w K. uznała skargę za zasadną i wniosła o umorzenie postępowania. Spółka "T" S.A. podniosła, że nie pozostaje w bezczynności w wykonaniu wniosku skarżącego, bowiem w dniu 17 kwietnia 2014 r. udostępniła skarżącym żądaną informację, zatem uzasadniony jest wniosek o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.". W przedmiocie udostępniania informacji publicznej bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do takiej informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Jeżeli dany organ nie podjął jednej z ww. czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności z jakich powodów określona informacja publiczna nie została przekazana wnioskodawcy. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach bezczynności w przedmiocie dostępu do informacji publicznej prowadziłaby w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. do zobowiązania organu do udzielenia takiej informacji lub wydania aktu administracyjnego. Są to generalnie dwie podstawowe możliwości zakończenia postępowania zainicjowanego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W tej sprawie skarżący zarzucili Spółce "T" S.A. bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 7 maja 2013 r. w zakresie braku przekazania im kserokopii ewentualnych wszystkich decyzji stanowiących podstawę do lokalizacji i budowy opisanych na ich działkach linii energetycznych Niewątpliwie w dacie wniesienia skargi Spółka "T" S.A. była bezczynna. Jednakże przed dniem rozpoznania skargi, Spółka "T" S.A. przy piśmie z dnia 17 kwietnia 2014 r. przekazane skarżącym wnioskowane przez nich kopie decyzji i inne kopie dokumentów dotyczących lokalizacji, budowy, przebudowy i eksploatacji urządzeń na działkach nr [...], [...] i [...] obręb [...], Gmina [...] . Tym samym stan bezczynności po stronie organu administracyjnego ustał. Sąd zobowiązany jest uwzględnić w sprawach skarg na bezczynność organu stanu sprawy z chwili orzekania. Gdyby bowiem uwzględniać stan faktyczny sprawy z innej chwili (np. z daty wniesienia skargi), wówczas sąd mógłby np. zobowiązać organ do podjęcia określonej czynności (np. udostępnienia informacji lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia) mimo, że jedna z tych czynności między datą wniesienia skargi a datą orzekania przez sąd mogła być już podjęta. Tym samym skoro w tej sprawie nie można na datę orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdzić stanu bezczynności Spółki "T" S.A. to sąd zobowiązany był umorzyć postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania do załatwienia wniosku skarżących. Taki kierunek wykładni zaprezentowano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, opub. w ONSAiWSA 2009 r., nr 4, poz. 63. Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Sad przy tym uznał, że analizująca zakres udostępnionych informacji w piśmie Spółki "T" S.A. z dnia 17 kwietnia 2014 r. oraz wyraźne stwierdzenie tej Spółki, że są to wszystkie posiadane informacje (zdanie na drugiej stronie tego pisma), nie ma podstaw do kwestionowania braku udostępnienia jakiś innych jeszcze decyzji lub innych materiałów, o które wnioskowali skarżący. Nadto na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uznał, że w tej sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Już bowiem z wniosku skarżących o udostępnienie informacji publicznej z daty 7 maja 2013 r. wynikał obowiązek przedłożenia wnioskowanych kopii decyzji i innych wnioskowanych materiałów. Późniejsze ponowienie tego wniosku z daty 28 czerwca 2013 r. i 6 sierpnia 2013 r. nie ma istotniejszego znaczenia dla oceny braku wykonania wniosku z 7 maja 2013 r. Skoro od momentu wezwania do udostępnienia informacji publicznej do daty udostępnienia tej informacji upłynął okres 11 miesięcy, to tak długie załatwienie wniosku musi być uznane za rażące naruszenie prawa. Tak długie rozpoznawania tego wniosku nie było niczym uzasadnione. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 201 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. W niniejszej sprawie koszty postępowania obejmuje zwrot kwoty 357 złotych.