I OZ 759/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SO/GI 13/14 o wymierzeniu Prezydentowi Miasta Ruda Śląska grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt oraz o zwrocie kosztów w sprawie ze skargi S.Z. na bezczynność Prezydenta Miasta Ruda Śląska w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. wymierzyć Prezydentowi Miasta Ruda Śląska grzywnę w kwocie 500 (pięćset) zł; 3. zasądzić od Prezydenta Miasta Ruda Śląska na rzecz S.Z. kwotę 100 (sto) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpoznając wniosek S.Z., wymierzył Prezydentowi Miasta Ruda Śląska grzywnę w kwocie 100 zł, w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", za nieprzekazanie w terminie skargi, wraz z odpowiedzią na tę skargę oraz aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wymierzając organowi grzywnę, podkreślił między innymi, że nie ma ona jedynie charakteru represji wobec organu i ma na celu zdyscyplinowanie go. Wymierzenie grzywny i jej ewentualna wysokość zależą zaś od uznania sądu, który bada okoliczności sprawy. Sąd stwierdził, iż skarga S.Z. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – złożona w dniu 6 lutego 2014 r. – przekazana została Sądowi w dniu 6 marca 2014 r., a zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Sąd stwierdził więc, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S.Z., domagając się jego uchylenia i wymierzenia organowi grzywny w kwocie co najmniej 1000 zł. W uzasadnieniu żalący się wskazał, iż udzielenia informacji publicznej domaga się od października 2013 r., a do dnia dzisiejszego jej nie otrzymał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione w niniejszej sprawie zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Prezydenta Miasta Ruda Śląska. Zatem, stosownie do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą Prezydent otrzymał w dniu 6 lutego 2014 r., przekazana została Sądowi w dniu 6 marca 2014 r. Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny, to – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wysokość grzywny ustalona przez Sąd I instancji jest w nieadekwatna do ciężaru przewinienia, jakiego dopuścił się organ w kwestii wykonania ciążącego na nim obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął bowiem pod uwagę ani rozmiaru przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ, ani argumentacji jaką organ posłużył się wyjaśniając przyczynę uchybienia. Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż przekazanie skargi nastąpiło z dwukrotnym przekroczenie ustawowego terminu, jaki obowiązywał Prezydenta w niniejszej sprawie (miesiąc po wniesieniu skargi zamiast 15 dni), a ponadto organ wprost przyznał, że uchybienia jest świadom, ale przekazał skargę w ogólnym terminie wynikającym z przepisów Kpa. Taka argumentacja świadczy o tym, iż organ kompletnie lekceważy sobie zobligowania, jakie nakłada nań szczególna regulacja art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko takie nie może być w żadnym razie zaakceptowane, a Sąd I instancji winien był na ten fakt zwrócić uwagę, ustalając wysokość wymierzanej grzywny. Okoliczność ta uzasadniała zmianę zaskarżonego postanowienia w zakresie wysokości wymierzonej grzywny i podniesienie jej do wysokości 500 zł, jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można było przyjąć, aby uchybienie organu uzasadniało uwzględnienie żądania skarżącego o podniesieniu tej kwoty aż do 1000 zł. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.