I SA/Sz 1214/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi I. [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej I. [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia 26 sierpnia 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2013 r. znak [...] określającą I P Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D (zwanej dalej: "spółką") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2012 na kwotę [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że spółka w dniu 18 stycznia 2012 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2012. Wykazała w niej do opodatkowania [...]m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...]m2 gruntów pozostałych, [...] m2 budynków - letniskowych (rekreacji indywidualnej) i wskazała, że łączna kwota podatku wynosi [...]zł. Po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym Wójt Gminy decyzją z dnia 7 grudnia 2012 r., nr [...], określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2012 na kwotę [...]zł. Kolegium po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 5 marca 2013 r., nr [...], uchyliło decyzję i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wójt po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wskazaną na wstępie decyzją określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2012 na kwotę [...]zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ wskazał, że co do działek położonych w obrębie B i D, których spółka jest właścicielem, przyjął powierzchnię gruntów wykazaną w ewidencji gruntów i budynków, następnie w całości zakwalifikował je jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto, 13 budynków rekreacji indywidulanej oraz 1 budynek byłej stołówki uznał za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z powyższym zastosował najwyższą stawkę podatku. Spółka złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, zaskarżając decyzję w części, tj. co do kwoty [...]zł. Rozstrzygnięciu organu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 roku, poz. 749, ze zm.), a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.o.l.". W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. na kwotę [...]zł lub przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia organowi I instancji. Kolegium, decyzją z dnia 26 sierpnia 2013 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (w tym materiału fotograficznego, "zewnętrznych oględzin nieruchomości, a więc i gruntów") uznał, że całość gruntów skarżącej, bez względu na ich klasyfikację geodezyjną (użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych czy grunty zabudowane i zurbanizowane) należy uznać za zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium stwierdziło, że spółka nie wykazała, że działka nr [...], stanowiąca użytek rolny, nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, jak również, że została odgrodzona od pozostałych działek w sposób uniemożliwiający wczasowiczom korzystanie z niej. W zakresie opodatkowania gruntów Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo zastosował do wszystkich gruntów stawkę jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób ich zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Kolegium, zgodne z prawem opodatkowano również 13 domków letniskowych z zastosowaniem stawki jak od budynków związanych z działalnością gospodarczą. Odnosząc się do kwestii opodatkowania budynku, w którym była stołówka, Kolegium wskazało, że nie zaistniały tzw. względy techniczne, które uniemożliwiły wykorzystanie tego budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, co uzasadniałoby opodatkowanie tego budynku niższą stawką podatku, wobec czego zastosowanie znajduje stawka podatku jak od budynków związanych z działalnością gospodarczą. Organ zauważył przy tym, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że budynek ten posiadał dach, ściany i fundamenty w dobrym stanie technicznym, a po przeprowadzeniu remontu będzie możliwe wykorzystywanie go dla celów związanych z działalnością gospodarczą. Organ podkreślił, że jeśli budynek jest w posiadaniu przedsiębiorcy to z mocy prawa jest związany z działalnością gospodarczą, przy czym ten związek zależny jest od statusu posiadacza a nie od tego, w jaki sposób i czy w ogóle budynek jest przez posiadacza wykorzystywany. Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu II instancji i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej z uwagi na nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób należyty, niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności, że działka rolna nr [...]o powierzchni [...]m2 położona w obrębie ewidencyjnym B nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej i w konsekwencji podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, w tym zakresie w szczególności błędną ocenę dokumentacji fotograficznej znajdującej się na druku nr 19 w aktach sprawy, która w ogóle nie przedstawia działki nr [...]; także pominięcie, że "budynek" dawnej stołówki harcerskiej o pow. [...]m2 położony na działce nr [...] i [...] nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez odwołującego się ze względów technicznych (brak instalacji, brak jakichkolwiek przyłączy, brak okien, ubytki w dachu); 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2 ust. 2 u.p.o.l. - przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie do podstawy opodatkowania gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, tj. działki nr [...] o powierzchni [...] m2 położonej w obrębie ewidencyjnym B, podczas gdy działka ta nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, nie stanowi z pozostałymi działkami jednego kompleksu, ani spójnej części terenów podatnika, nie jest wspólnie ogrodzona, nie posiada połączeń komunikacyjnych z pozostałymi działkami, posiada odrębną bramę wjazdową z drogi publicznej, jest oddzielona od pozostałych działek rowem melioracyjnym, a na jedynym (nienadającym się do użytkowania i zagrażającym zdrowiu i życiu ze względu na jego stan techniczny) "mostku" widnieje informacja "wstęp wzbroniony". Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy). Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w powyżej wskazanym zakresie, uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spór w rozpoznawanej sprawie w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2012 sprowadza się do ustalenia czy słusznie organy podatkowe uznały, że działka nr [...] znajdująca się w obrębie ewidencyjnym B została przez Spółkę zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej oraz czy budynek byłej stołówki jest i może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, (gdyż nie zaistniały względy techniczne uniemożliwiające korzystanie z niego), wobec czego spółka zobowiązana była do zapłacenia podatku według najwyższej stawki ustanowionej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613), zwanej dalej: "u.p.o.l." opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 4 wskazał, że działalność gospodarcza jest to działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, który w art. 2 stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wprowadzono odstępstwo od zasady zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie grunty, stanowiąc, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Przy opodatkowaniu gruntów wymiar podatku odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków - stosownie do art. 1a ust. 3 pkt 5 u.p.o.l., który stanowi, że przez użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że co do zasady grunty i budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził definicję gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegających opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Zgodnie z tą definicją, wszystkie budynki i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z dwoma wyjątkami) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (L. Etel, komentarz do art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Lex 2013). Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt i budynek są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy także uznać za związane z działalnością gospodarczą. W omawianej definicji nie wprowadzono warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Jednakże ustawodawca zastrzegł, że gruntów i budynków nie można uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jeśli względy techniczne uniemożliwiają ich wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej. W doktrynie wskazuje się, że względy techniczne dotyczą jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Względy techniczne, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. (L. Etel, komentarz do art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Lex 2013). Ponadto, w świetle przytoczonych powyżej przepisów grunty zaklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako zadrzewione i zakrzewione nie podlegają podatkowi od nieruchomości, o ile nie zostaną zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem dopiero faktyczne zajęcie tych gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej poprzez wykonywanie na nim czynności bezpośrednio związanych z prowadzeniem działalności powoduje, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca spółka jako osoba prawna, będąca właścicielem spornej działki i spornego budynku, jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Ponadto, skarżąca będąca spółką prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów Prawa działalności gospodarczej. Zatem co do zasady grunty i budynki, które posiada spółka są związane z prowadzoną działalnością i podlegają opodatkowaniu stawką podatku przewidzianą jak od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Niemniej, organ ustalając podstawę opodatkowania oraz stawkę podatku winien mieć na względzie wyjątki ustanowione przez ustawodawcę, m.in. w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W celu prawidłowego zaś zastosowania przepisów prawa materialnego, organ był zobowiązany do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, tj. sprawdzenia czy zadrzewiona i zakrzewiona działka ewidencyjna nr [...] jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej oraz ustalenia stanu technicznego budynku byłej stołówki. Na organach podatkowych spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania podatkowego z zachowaniem zasad wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 roku, poz. 749, ze zm.). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie sprostowały stawianym im wymaganiom w zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wskazać należy, że w toku postępowania organ nie podjął stosownych czynności, zmierzających do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego. Organ I instancji – wbrew zawartym w decyzji stwierdzeniom – nie przeprowadził oględzin budynku byłej stołówki ani działki nr [...] i nie sporządził na tę okoliczność protokołu oględzin, stosownie do postanowień art. 288 Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, że czynności sprawdzające, o których mowa w art. 272 Ordynacji podatkowej nie są oględzinami w rozumieniu art. 288 tej ustawy. Tym samym, organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Ponadto, opinia sporządzona przez biegłego budzi poważne wątpliwości co do jej rzetelności, gdyż z danych w niej zawartych wynika, że przedmiotem opracowania była opinia w zakresie konstrukcji budynku gospodarczego o wymiarach [...]m2 na [...]m2, położonego w B, na działce nr [...]. Opinia ta została sporządzona na podstawie wizji lokalnej dokonanej w dniu 11 kwietnia 2013 r., a przy jej sporządzaniu wykorzystano dokumentację fotograficzną. Jednakże strona skarżąca podniosła, że na wskazanej w opinii działce [...] nie ma żadnych budynków, a zapis w rejestrze gruntów, z którego wynika, że na tym gruncie [...] m2 stanowi powierzchnia zabudowana jest błędny. Sporny budynek byłej stołówki, jak wskazała strona skarzaca, znajduje się na działkach nr [...] i [...] natomiast na działce [...] nie ma żadnych zabudowań. Przyjęte w Ordynacji podatkowej standardy postępowania podatkowego gwarantują dopuszczenie wszelkich dowodów, które służą rzetelnemu ustaleniu stanu faktycznego, przy czynnym udziale podatnika. Zarówno ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe jak i ich ocena pod względem zgodności z prawem podatkowym nie zostały przeprowadzone prawidłowo, w sposób niebudzący wątpliwości. Odnośnie działki nr [...]położonej w obrębie ewidencyjnym B, Sąd uznał za uzasadniony zarzut, że organ na poparcie swojego twierdzenia co do tego, że działka ta stanowi całość z pozostałymi działkami należącymi do spółki, o czym – w jego ocenie - świadczy ogrodzenie wszystkich działek jednym płotem, błędnie powołał się na fotografię załączoną do akt administracyjnych sprawy, oznaczoną jako: "druk nr 19", gdyż Sąd powziął w wątpliwość, czy zdjęcie to obejmowało działkę nr [...]. Zasadnie również skarżąca podniosła zarzut, że nie przeprowadzenia przez organ niezbędnych czynności w celu rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, tj. ustalenia czy działka rolna nr [...] jest faktycznie ogrodzona w taki sposób, że stanowi jeden kompleks z pozostałymi działkami, czy posiada wspólne połączenia komunikacyjne z innymi działkami umożliwiające swobodne przemieszczanie się letnikom, czy jest rzeczywiście zajęta na prowadzenie działalności, tj. czy korzystają z niej wczasowicze. Niewątpliwie materiał fotograficzny, sporządzony 3 grudnia 2012 r. i załączony do akt sprawy, przedstawia ogrodzony teren, jednak, wobec braku protokołu oględzin, a także opisu fotografii, nie sposób ustalić jakie działki przedstawia. Reasumując, wskazać należy, że organ naruszył przepis prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 u.p.o.l., gdyż z danych z wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień 8 listopada 2012 r., wynika, że działka ewidencyjna nr 120/36, o powierzchni 1,68 ha, została oznaczona jako : "PsVI – 0,22 ha" (pastwiska trwałe), "W – 0,08 ha" (rowy),"Lz-PsVI – 1,35 ha" (grunty zadrzewione i zakrzewione), "B – 0,03 ha" tereny mieszkaniowe. Z przytoczonych informacji niezbicie wynika, że w przeważającej części działka ta jest zadrzewiona i zakrzewiona, a zatem stosownie do postanowień art. 2 st. 2 u.p.o.l. nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, jak wskazuje strona skarżąca. Ponadto, powierzchnię tych gruntów spółka wykazywała w deklaracji na podatek rolny od 2005 r. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że działka ta jest połączona z pozostałymi działkami wspólnym ogrodzeniem w sposób umożliwiający swobodne z niej korzystanie wczasowiczom. Co więcej z dokumentacji wynika, że rów melioracyjny, który ciągnie się wzdłuż tej działki nie pozwala na swobodny wstęp na tę działkę. Konkludując, decyzję organu odwoławczego i organu I instancji – jako wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że grunty zadrzewione i zakrzewione znajdujące się na działce ewidencyjnej nr 120/36 w obrębie B podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a ponadto z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na brak zgromadzenia całego materiału dowodowego i zaniechanie dokonania wszechstronnej oraz wnikliwej oceny czy sporna działka faktycznie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy budynek byłej stołówki nie jest i nie może być wykorzystany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, należało, na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uchylić. Działając na podstawie art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zarówno decyzji organu odwoławczego, jak i decyzji organu pierwszej instancji uznając, że jest to niezbędne dla załatwienia sprawy. O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a., a o kosztach postępowania postanowiono zgodnie z przepisami art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na podstawie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., Sąd wskazuje, że ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są uwzględnić wskazaną powyżej wykładnię przepisów prawa materialnego oraz ustalić czy działka nr [...] położona w obrębie ewidencyjnym B, obejmująca grunty zadrzewione i zakrzewione, została faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, ustalić w jaki sposób jest ona połączona z innymi działkami, czy jest wspólnie ogrodzona oraz czy jest możliwe swobodne przemieszczanie się na nią wczasowiczów. Organ powinien ustalić także, na której działce znajduje się budynek dawnej stołówki oraz czy możliwe jest gospodarcze wykorzystywanie go przez spółkę. W tym celu organ winien przeprowadzić oględziny oraz sporządzić na tę okoliczność protokół oględzin i ew. dokumentację fotograficzną. Ponadto organ winien ustalić jakiej działki dotyczy załączona do akt sprawy opinia techniczna sporządzona przez biegłego ewentualnie ponownie powinien dopuścić dowód z opinii biegłego. Przy czym, sąd zauważa, że organ podał w postanowieniu z dnia 23 maja 2013 r. o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, że opinia ma dotyczyć budynku znajdującego się na działce nr [...] w B, co pozostaje w sprzeczności z oświadczeniami strony skarżącej w tym zakresie.