I SA/Po 40/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 05 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi RC i MC byłych wspólników A s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2007 r. do grudnia 2008 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] A s.c. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2007 r. do grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...] Nr [...] poinformował tut. Sąd, że pismem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego powiadomił, iż z dniem [...] nastąpiła likwidacja spółki cywilnej A, ul. W [...] w L. Do pisma organ podatkowy załączył pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT-Z z dnia [...] oraz formularz CEIDG-1, t.j. wniosek o wpis do centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej z dnia [...] złożony przez RC. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] pismami z dnia [...] poinformowano byłych właścicieli RC i MC, że wobec likwidacji spółki A s.c. uznano ich za skarżących. Wobec tego wezwano ich do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie w terminie 7 dni adresu zamieszkania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie zwrócono się do nich o podanie, czy wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty w skardze, potraktować jako ich wnioski o przyznanie prawa pomocy – i to w terminie 7 dni - pod rygorem uznania, że nie składają takich wniosków. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone RC w dniu [...], a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem [...]. Tymczasem, mimo prawidłowego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, gdyż nie podał adresu zamieszkania. Z akt sprawy wynika również, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi skierowana do MC została dwukrotnie awizowana (w dniach [...]), a następnie w dniu [...] odesłano ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Przyjąć zatem należy, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone w sposób zastępczy. Stosownie bowiem do art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z adnotacją, o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (por. art. 73 § 2 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (por. art. 73 § 3 P.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (por. art. 73 § 4 P.p.s.a.). Skoro zatem przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi awizowano po raz pierwszy w dniu [...], to trzeba przyjąć, iż wezwanie to doręczono z dniem [...], a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania upłynął bezskutecznie z dniem [...]. Tymczasem mimo prawidłowego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, gdyż nie podał adresu zamieszkania. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 §1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.