I SA/Wa 1396/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi C. D. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. MINISTER ADMINISTRACJI I CYFRYZACJI DECYZJĄ Z DNIA [...] KWIETNIA 2013 R., NR [...] UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI Z DNIA [...] MAJA 2011 R., NR [...] ODMAWIAJĄCĄ STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI WOJEWODY [...] Z DNIA [...] LIPCA 1991 R., NR [...] - STWIERDZAJĄCEJ NABYCIE PRZEZ GMINĘ W. Z MOCY PRAWA W DNIU 27 MAJA 1990 R. NIEODPŁATNIE WŁASNOŚCI NIERUCHOMOŚCI - W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ BUDYNKU POŁOŻONEGO W W. PRZY UL. [...]. ZASKARŻONE ORZECZENIE ZOSTAŁO WYDANE W NASTĘPUJĄCYM STANIE FAKTYCZNYM I PRAWNYM SPRAWY. NIERUCHOMOŚĆ POŁOŻONA W W. PRZY UL. [...] OBJĘTA BYŁA DZIAŁANIEM DEKRETU Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 R. O WŁASNOŚCI I UŻYTKOWANIU GRUNTÓW NA OBSZARZE M. ST. WARSZAWY (DZ. U. NR 50, POZ. 279). Z DNIEM WEJŚCIA W ŻYCIE DEKRETU, TJ. Z DNIEM 21 LISTOPADA 1945 R., GRUNTY NIERUCHOMOŚCI WARSZAWSKICH - W TYM GRUNT PRZEDMIOTOWEJ NIERUCHOMOŚCI - PRZESZŁY NA WŁASNOŚĆ GMINY M. ST. WARSZAWY, A OD 1950 R. - NA PODSTAWIE ART. 32 UST. 2 USTAWY Z 20 MARCA 1950 R. O TERENOWYCH ORGANACH JEDNOLITEJ WŁADZY PAŃSTWOWEJ (DZ. U. NR 14, POZ. 130) - NA WŁASNOŚĆ SKARBU PAŃSTWA. Wnioskiem z dnia 20 listopada 1947 r. J. Z. wystąpił o przyznanie mu prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Po rozpoznaniu tego wniosku Prezydium Rady Narodowej W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] listopada 1969 r., nr [...] odmówiło dawnemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Zaś Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] lipca 1991 r., nr [...]- działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U Nr 32, poz. 191 ze zm.) - stwierdził nabycie przez Gminę W. z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], obręb ewidencyjny [...], działki nr [...] o pow. [...]m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr KW [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym (z wyłączeniem [...]lokali sprzedanych). NASTĘPNIE SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE W W. DECYZJĄ Z DNIA [...] MAJA 2006 R., NR [...] STWIERDZIŁO NIEWAŻNOŚĆ WW. ORZECZENIA ADMINISTRACYJNEGO PREZYDIUM RADY NARODOWEJ W. Z DNIA [...]LISTOPADA 1969 R. PONOWNIE ROZPOZNAJĄC WNIOSEK DEKRETOWY PREZYDENT W. DECYZJĄ Z DNIA [...] GRUDNIA 2010 R., NR [...]USTANOWIŁ NA RZECZ C. Z. (SPADKOBIERCY J. Z.) NA 99 LAT PRAWO UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO DO ZABUDOWANEGO GRUNTU O POW. [...] M2, W UDZIALE WYNOSZĄCYM [...]CZĘŚCI POŁOŻONEGO W W. PRZY UL. [...]. W PKT 6 DECYZJI STWIERDZIŁ, ŻE NA PRZEDMIOTOWYM GRUNCIE POSADOWIONY JEST BUDYNEK KTÓRY NIE SPEŁNIA WARUNKÓW OKREŚLONYCH ART. 5 DEKRETU Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 ROKU O WŁASNOŚCI I UŻYTKOWANIU GRUNTÓW NA OBSZARZE M. ST. WARSZAWY. ZAŚ W PKT. 7 DODAŁ, IŻ DECYZJA NINIEJSZA Z CHWILĄ, GDY STANIE SIĘ OSTATECZNA, BĘDZIE STANOWIŁA PODSTAWĘ DO ZAWARCIA W FORMIE AKTU NOTARIALNEGO UMOWY USTANOWIENIA PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO GRUNTU OPISANEGO W PUNKCIE 1. ODDANIE W UŻYTKOWANIE WIECZYSTE GRUNTU NASTĄPI Z RÓWNOCZESNĄ SPRZEDAŻĄ POŁOŻONEGO NA NIM BUDYNKU W CZĘŚCI STANOWIĄCEJ WŁASNOŚĆ KOMUNALNĄ. WARUNKI SPRZEDAŻY, W TYM WYSOKOŚĆ CENY NALEŻNEJ W., ZOSTANĄ OKREŚLONE W PROTOKOLE Z ROKOWAŃ. PODSTAWĄ USTALENIA CENY BĘDZIE WARTOŚĆ CZĘŚCI BUDYNKU STANOWIĄCEJ WŁASNOŚĆ KOMUNALNĄ OKREŚLONA W OPERACIE SZACUNKOWYM SPORZĄDZONYM PRZEZ RZECZOZNAWCĘ MAJĄTKOWEGO NA ZLECENIE W. CENA CZĘŚCI BUDYNKU PODLEGA ZAPŁACIE NAJPÓŹNIEJ W PRZEDDZIEŃ PODPISANIA UMOWY USTANOWIENIA PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO, PRZY CZYM ZA DZIEŃ ZAPŁATY PRZYJMUJE SIĘ UZNANIE ODPOWIEDNIEJ KWOTY NA WSKAZANYM W PROTOKOLE Z ROKOWAŃ RACHUNKU W. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] uchyliło pkt 6 i 7 (z wyjątkiem zdania pierwszego) zaskarżonej decyzji, zaś w pozostałej części pozostawiło zaskarżoną decyzję w mocy. Z WNIOSKIEM O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI KOMUNALIZACYJNEJ WOJEWODY [...] Z DNIA [...] LIPCA 1991 R., NR [...]- W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ BUDYNKU MIESZKALNEGO POŁOŻONEGO W W. PRZY UL. [...] - ZWRÓCIŁ SIĘ C. Z. WSKAZUJĄC, IŻ SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE W W. STWIERDZIŁO NIEWAŻNOŚĆ DECYZJI PREZYDIUM RADY NARODOWEJ W. Z DNIA [...] LISTOPADA 1969 R. ODMAWIAJĄCEJ PRZYZNANIA DOTYCHCZASOWYM WŁAŚCICIELOM PRAWA WŁASNOŚCI CZASOWEJ DO GRUNTU NIERUCHOMOŚCI [...] POŁOŻONEJ PRZY UL. [...]. MINISTER SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI Z DNIA [...]MAJA 2011 R., NR [...]ODMÓWIŁ STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI WOJEWODY [...] Z DNIA [...]LIPCA 1991 R., NR [...] - W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ BUDYNKU MIESZKALNEGO POŁOŻONEGO PRZY UL. [...]. UZASADNIAJĄC SWOJE ROZSTRZYGNIĘCIE ORGAN WSKAZAŁ, ŻE PODSTAWĄ WYDANIA DECYZJI KOMUNALIZACYJNEJ Z DNIA [...] LIPCA 1991 R. BYŁ PRZEPIS ART. 5 UST. 1 USTAWY Z DNIA 10 MAJA 1990 R. - PRZEPISY WPROWADZAJĄCE USTAWĘ O SAMORZĄDZIE TERYTORIALNYM I USTAWĘ O PRACOWNIKACH SAMORZĄDOWYCH (DZ. U. NR 32, POZ. 191 ZE ZM.) -ZGODNIE Z KTÓRYM MIENIE OGÓLNONARODOWE (PAŃSTWOWE) NALEŻĄCE DO RAD NARODOWYCH I TERENOWYCH ORGANÓW ADMINISTRACJI PAŃSTWOWEJ STOPNIA PODSTAWOWEGO, PRZEDSIĘBIORSTW PAŃSTWOWYCH, DLA KTÓRYCH ORGANY OKREŚLONE W PKT 1 PEŁNIĄ FUNKCJĘ ORGANU ZAŁOŻYCIELSKIEGO, ZAKŁADÓW I INNYCH JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH PODPORZĄDKOWANYCH ORGANOM OKREŚLONYM W PKT 1, STAJE SIĘ W DNIU WEJŚCIA W ŻYCIE USTAWY, TJ. W DNIU 27 MAJA 1990 R., Z MOCY PRAWA, MIENIEM WŁAŚCIWYCH GMIN. Z BRZMIENIA TEGO PRZEPISU JEDNOZNACZNIE WYNIKA, ŻE PRZEDMIOTEM KOMUNALIZACJI JEST WYŁĄCZNIE MIENIE OGÓLNONARODOWE, ZAŚ Z KOMUNALIZACJI WYŁĄCZONE JEST MIENIE NALEŻĄCE DO OSÓB FIZYCZNYCH STANOWIĄCE ICH WŁASNOŚĆ. MINISTER STWIERDZIŁ, IŻ NIERUCHOMOŚĆ BĘDĄCA PRZEDMIOTEM KOMUNALIZACJI OBJĘTA ZOSTAŁA DZIAŁANIEM DEKRETU Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 R. O WŁASNOŚCI I UŻYTKOWANIU GRUNTÓW NA OBSZARZE W. I ZAZNACZYŁ, ŻE PRZEJŚCIE WŁASNOŚCI NA RZECZ GMINY W. NIE OBEJMOWAŁO BUDYNKÓW POŁOŻONYCH NA GRUNCIE. ZGODNIE BOWIEM Z ART. 5 DEKRETU BUDYNKI ORAZ INNE PRZEDMIOTY ZNAJDUJĄCE SIĘ NA GRUNTACH POZOSTAWAŁY WŁASNOŚCIĄ DOTYCHCZASOWYCH WŁAŚCICIELI. DLA ZACHOWANIA TEGO PRAWA KONIECZNE BYŁO ZŁOŻENIE PRZEZ DOTYCHCZASOWYCH WŁAŚCICIELI GRUNTÓW LUB ICH NASTĘPCÓW PRAWNYCH - W CIĄGU 6 MIESIĘCY OD DNIA OBJĘCIA GRUNTU W POSIADANIE PRZEZ GMINĘ – WNIOSKU O PRZYZNANIE NA TYM GRUNCIE PRAWA WIECZYSTEJ DZIERŻAWY. PRAWO WŁASNOŚCI BUDYNKÓW BYŁYCH WŁAŚCICIELI WYGASAŁO (PRZECHODZIŁO NA WŁASNOŚĆ GMINY, A NASTĘPNIE SKARBU PAŃSTWA) DOPIERO Z CHWILĄ UPRAWOMOCNIENIA SIĘ DECYZJI O ODMOWIE PRZYZNANIA IM PRAWA WŁASNOŚCI CZASOWEJ, A NASTĘPNIE WIECZYSTEGO UŻYTKOWANIA, ALBO NIE ZŁOŻENIA WE WSKAZANYM WYŻEJ TERMINIE WNIOSKU O PRZYZNANIE TEGO PRAWA. DEKRET Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 R. KREOWAŁ DOMNIEMANIE, ŻE BUDYNEK W ODRÓŻNIENIU OD GRUNTU, STANOWI WŁASNOŚĆ DAWNEGO WŁAŚCICIELA GRUNTU. NA PODSTAWIE POWYŻSZEGO AKTU DOKONANO ROZDZIAŁU WŁASNOŚCI BUDYNKU OD GRUNTU, NA KTÓRYM BUDYNEK BYŁ POSADOWIONY. BUDYNKI NIEZNISZCZONE NIE MOGŁY ZATEM PRZEJŚĆ NA WŁASNOŚĆ GMINY Z UWAGI NA BRZMIENIE ART. 5 DEKRETU, NATOMIAST BUDYNKI ZNISZCZONE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 6 UST. 2 W/W DEKRETU Z 1945 R., ZOSTAŁY ZRÓWNANE Z "INNYMI PRZEDMIOTAMI" (NP. RZECZAMI RUCHOMYMI) I PRZECHODZIŁY NA WŁASNOŚĆ GMINY PO BEZSKUTECZNYM UPŁYWIE TERMINU WYZNACZONEGO DO ICH ZABRANIA. PRZY CZYM ZGODNIE Z PRZYJĘTĄ LINIĄ ORZECZNICZĄ SĄDÓW WŁASNOŚCIĄ DOTYCHCZASOWYCH WŁAŚCICIELI POZOSTAWAŁY BUDYNKI, KTÓRE WEDŁUG ORZECZENIA WŁADZY BUDOWLANEJ NADAWAŁY SIĘ DO NAPRAWY (PATRZ WYROK SĄDU NAJWYŻSZEGO Z DNIA 29 PAŹDZIERNIKA 1999 R., SYGN. AKT I CKN 108/99). Z MATERIAŁÓW NADESŁANYCH PRZEZ ARCHIWUM PAŃSTWOWE W. WYNIKA, ŻE BUDYNEK FRONTOWY I OFICYNY POSADOWIONE NA PRZEDMIOTOWYM GRUNCIE ZOSTAŁY CAŁKOWICIE SPALONE I ZAKWALIFIKOWANO JE DO KATEGORII ZNISZCZEŃ VI I VII, TJ. JAKO NIE NADAJĄCE SIĘ DO ODBUDOWY. BUDYNEK ZOSTAŁ WYBUDOWANY OD PODSTAW W 1948 R. NA STARYCH FUNDAMENTACH I CEGLANYCH ŚCIANACH PIWNICZNYCH, ALE POZA PIWNICAMI NIE ZACHOWAŁY SIĘ JAKIEKOLWIEK FRAGMENTY PRZEDWOJENNEGO BUDYNKU. POWYŻSZE OZNACZA, IŻ BUDYNEK WYBUDOWANO PO WEJŚCIU W ŻYCIE DEKRETU Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 R. - STANOWIŁ ZATEM WŁASNOŚĆ GMINY W\. W DNIU KOMUNALIZACJI - TJ. W DNIU 27 MAJA 1990 R. - SPORNA NIERUCHOMOŚĆ NIE STANOWIŁA WŁASNOŚCI OSÓB FIZYCZNYCH, WOBEC CZEGO PODLEGAŁA KOMUNALIZACJI W TRYBIE ART. 5 UST. 1 USTAWY Z DNIA 10 MAJA 1990 R. PONIEWAŻ DECYZJA WOJEWODY [...] Z DNIA [...] LIPCA 1991 R. NIE JEST OBARCZONA ŻADNĄ Z WAD WYMIENIONYCH ENUMERATYWNIE W ART. 156 § 1 PKT 1-7 KPA, DLATEGO TEŻ NIE MA PODSTAW PRAWNYCH DO WYELIMINOWANIA JEJ Z OBROTU PRAWNEGO WE WSKAZANYM ZAKRESIE. Z WNIOSKIEM O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY ZAKOŃCZONEJ WW. DECYZJĄ WYSTĄPIŁ C. Z. - ZARZUCAJĄC NARUSZENIE ART. 5 UST. 1 USTAWY Z DNIA 10 MAJA 1990 R. PRZEPISY WPROWADZAJĄCE USTAWĘ O SAMORZĄDZIE TERYTORIALNYM I USTAWĘ O PRACOWNIKACH SAMORZĄDOWYCH W ZW. Z ART. 5, ART. 6 UST. 2 ORAZ ART. 7 DEKRETU Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 R. O WŁASNOŚCI I UŻYTKOWANIU GRUNTÓW NA OBSZARZE M.ST. WARSZAWY ORAZ W ZW. Z ART. 16 I ART. 20 KPA. MINISTER ADMINISTRACJI I CYFRYZACJI DECYZJĄ Z DNIA [...] KWIETNIA 2013 R., NR [...] UTRZYMAŁ W MOCY ZASKARŻONĄ DECYZJĘ MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI Z DNIA [...] MAJA 2011 R., NR [...]. W UZASADNIENIU ORZECZENIA ORGAN STWIERDZIŁ, ŻE PONOWNA ANALIZA AKT NIE WYKAZAŁA ŻADNYCH NOWYCH, ISTOTNYCH DLA SPRAWY OKOLICZNOŚCI, DLATEGO TEŻ BRAK JEST PODSTAW PRAWNYCH DO WYELIMINOWANIA DECYZJI WOJEWODY [...] NR [...] Z OBROTU PRAWNEGO WE WSKAZANYM PRZEZ WNIOSKODAWCĘ ZAKRESIE. NIERUCHOMOŚĆ POŁOŻONA W W, PRZY UL[...] OBJĘTA BYŁA DZIAŁANIEM DEKRETU Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 R. I PRZESZŁA Z DNIEM WEJŚCIA W ŻYCIE TEGO AKTU NA WŁASNOŚĆ GMINY W. BUDYNKI ZNISZCZONE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 6 UST. 2 WW. DEKRETU Z 1945 R., ZOSTAŁY ZRÓWNANE Z "INNYMI PRZEDMIOTAMI" (NP. RZECZAMI RUCHOMYMI) I PRZECHODZIŁY NA WŁASNOŚĆ GMINY PO BEZSKUTECZNYM UPŁYWIE TERMINU WYZNACZONEGO DO ICH ZABRANIA. Z DOKUMENTACJI PRZEDMIOTOWEJ SPRAWY, M.IN. Z WYNIKÓW LUSTRACJI NIERUCHOMOŚCI PRZEPROWADZONEJ PRZEZ BIURO ODBUDOWY [...] WYNIKA, ŻE BUDYNEK FRONTOWY I OFICYNY POSADOWIONE NA WW. GRUNCIE ZOSTAŁY CAŁKOWICIE SPALONE I ZAKWALIFIKOWANE JAKO NIENADAJĄCE SIĘ DO ODBUDOWY. ZAŚ Z PISMA ZAKŁADU GOSPODAROWANIA NIERUCHOMOŚCIAMI W DZIELNICY W. Z DNIA [...] CZERWCA 2008 R. WYNIKA, IŻ BUDYNEK ZOSTAŁ WYBUDOWANY OD PODSTAW W 1948 R. NA STARYCH FUNDAMENTACH I CEGLANYCH ŚCIANACH PIWNICZNYCH, A POZA PIWNICAMI NIE ZACHOWAŁY SIĘ JAKIEKOLWIEK FRAGMENTY PRZEDWOJENNEGO BUDYNKU. BUDYNEK WYBUDOWANO PO WEJŚCIU W ŻYCIE DEKRETU Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 R. STANOWIŁ ON ZATEM WŁASNOŚĆ GMINY W., A NASTĘPNIE STAŁ SIĘ WŁASNOŚCIĄ SKARBU PAŃSTWA - ZATEM W DNIU KOMUNALIZACJI, TJ. W DNIU 27 MAJA 1990 R., SPORNA NIERUCHOMOŚĆ NIE STANOWIŁA WŁASNOŚCI OSÓB FIZYCZNYCH. SKARGĘ NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE WNIÓSŁ C. Z., ZASKARŻAJĄC JĄ W CAŁOŚCI I ZARZUCAJĄC NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO: ART. 18 UST 1 W ZW. Z ART. 5 UST. 1 USTAWY Z DNIA 10 MAJA 1990 R.- PRZEPISY WPROWADZAJĄCE USTAWĘ O SAMORZĄDZIE TERYTORIALNYM I USTAWĘ O PRACOWNIKACH SAMORZĄDOWYCH (DZ. U. NR 32, POZ. 191 ZE. ZM.), ZWANEJ DALEJ "USTAWĄ KOMUNALIZACYJNĄ" W ZW. Z ART. 156 § 1 PKT 2 KPA. - POPRZEZ ZANIECHANIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI ZASKARŻONEJ DECYZJI WOJEWODY [...] NR [...] Z DNIA [...] LIPCA 1991 R. (DALEJ JAKO "DECYZJA KOMUNALIZACYJNA") WSKUTEK BŁĘDNEJ WYKŁADNI WSKAZANYCH PRZEPISÓW USTAWY KOMUNALIZACYJNEJ, POLEGAJĄCEJ NA BŁĘDNYM UZNANIU, ŻE W DACIE WEJŚCIA W ŻYCIE USTAWY ZACHODZIŁY PRZESŁANKI DO STWIERDZENIA PRZEJŚCIA NA WŁASNOŚĆ GMINY BUDYNKU POŁOŻONEGO PRZY UL. [...] W W., TJ. PRZYJĘCIA, ŻE BUDYNEK TEN W DACIE 27 MAJA 1990 R. STANOWIŁ MIENIE OGÓLNONARODOWE (PAŃSTWOWE), PODCZAS GDY WSKAZANA NIERUCHOMOŚĆ STANOWIŁA MIENIE PRYWATNE SKARŻĄCEGO; naruszenie art. 5 w zw. z art. 6 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (dalej "dekret warszawski"), poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że posadowiony na nieruchomości przy ul. [...] budynek nie spełniał w dacie wejścia w życie dekretu warszawskiego warunków określonych w art. 5 dekretu, i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż budynek przeszedł na mocy dekretu na własność miasta W., a następnie Skarbu Państwa; a także, poprzez błędne, sprzeczne z wyrokami Sądu Najwyższego: (i) z dnia 29 października 1999 r., sygn. I CKN 108/99 (Lex nr 142595). (ii) z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt I CK 108/04 (Lex nr 585666) oraz sprzeczne wyrokiem WSA w Warszawie, z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1967/09 przyjęcie, że kamienica przy ul. [...], istniejąca w dacie wejścia w życie dekretu [...] - 21 listopada 1945 r. i nadająca się do naprawy nie jest budynkiem w rozumieniu w/w art. 5 dekretu. PONADTO WSKAZAŁ NA NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 (względnie art. 138 § 2 kpa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji komunalizacyjnej oraz zaniechanie uchylenia błędnej decyzji Ministra po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w sytuacji, gdy decyzja komunalizacyjna wydana została bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ w chwili wydania decyzji komunalizacyjnej nieruchomość będąca jej przedmiotem nie stanowiła mienia ogólnonarodowego (państwowego) w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej; 2) naruszenie, brak dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, pominięcie istotnych dowodów w sprawie i błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. przyjęcie, iż budynek przy ul. [...] w dniu wejścia w życie dekretu [...] nie istniał w rozumieniu dekretu, podczas gdy w rzeczywistości budynek ten stał w dacie 21 listopada 1945 r. miejscami nawet do wysokości 3 piętra, a naprawy budynku dokonał ojciec skarżącego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że budynek podlegał komunalizacji jako mienie państwowe; z pominięciem okoliczności, że wydane zostały zezwolenia stosownych władz, w szczególności orzeczenie nr [...] Kierownika Dzielnicy [...] , L.dz. [...], oraz orzeczenie - promesa z dnia [...] września 1948 r. dot. przyznania J. Z. własności czasowej wraz z zezwoleniem na podjęcie prac budowlanych, przesądzające, iż budynek był przeznaczony do naprawy oraz z pominięciem okoliczności, że kamienica ta została faktycznie odbudowana za finanse ojca wnioskodawcy — J. Z.; 3) naruszenie art. 80 kpa, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej, niezgodnej z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego oceny, iż budynek przy ul. [...] w dniu wejścia w życie dekretu [...] nie istniał, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż poprzednik prawny skarżącego utracił własność budynku przy ul. [...]i błędne uznanie, że budynek ten wszedł do zasobu własności państwowej; 4) naruszenie art. 7 kpa oraz art. 8 kpa w zw. z art. 5 dekretu warszawskiego (zob. wyroki w sprawach o sygn. akt: I CKN 108/99. I CK 108/04 i I SA/Wa 1967/09), poprzez wydanie decyzji sprzecznej z ustaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, w której jednolicie przyjmuje się, iż na mocy art. 5 w zw. z art. 6 ust. 2 dekretu warszawskiego własnością dotychczasowych właścicieli pozostają budynki, które stały na nieruchomości warszawskiej w dniu wejścia w życie dekretu i według orzeczenia władzy budowlanej nie były przeznaczone do całkowitej rozbiórki; 5) naruszenie art. 76 § 1 i 3 kpa. w zw. z art. 107 § 3 kpa, poprzez jego nieuwzględnienie i pominięcie szczególnej mocy dowodowej przyznanej na mocy ww. przepisu dokumentom urzędowym w zakresie tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, tj. poprzez pominięcie treści dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawy dekretowej, dostępnych organom i zaproponowanych przez wnioskodawcę jako dowód w sprawie, z których jasno wynika, że organy Państwa pozostawiły własność przedmiotowego budynku ojcu wnioskodawcy oraz urzędowo zatwierdziły projekt odbudowy i nadbudowy tego budynku, co oznacza, że uznały budynek znajdujący się na nieruchomości za nadający się do odbudowy i spełniający wymogi z art. 5 dekretu warszawskiego, co zostało w szczególności potwierdzone pismem Zastępcy Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Gminy W/ z dnia [...] września 1996 r. oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu dlaczego organ odmówił wiarygodności lub pominął dowody świadczące na korzyść skarżącego oraz, w szczególności w wypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, zarzucam także 6) naruszenie art. 20 kpa, poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w materii, która należy do wyłącznej oceny przez sąd cywilny, w sytuacji, gdy toczy się przed Sądem Okręgowym w W. sprawa cywilna o odszkodowanie od Skarbu Państwa sygn. akt [...], w której przedmiotem oceny jest m.in. kwestia istnienia budynku w rozumieniu art. 5 dekretu warszawskiego w dniu wejścia w życie dekretu oraz z pominięciem wyraźnego zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w decyzji SKO w W. z dnia [...] października 2011 r., [...], w którym organ ten wskazał właściwość drogi cywilnej dla oceny kwestii własności budynku. W oparciu o art. 145 ppsa w zw. z art. 156 kpa skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenia ją poprzedzającego. Uzasadniając wniesioną skargę stwierdził, że dokonane przez Ministra ustalenia wykroczyły poza zakres jego kompetencji, gdyż to sąd cywilny winien zbadać, czy sporny budynek istniał w dacie wejścia w życie dekretu i czy był przeznaczony do naprawy. Ponadto skoro nigdy nie wydano przez właściwy do tego organ decyzji o rozbiórce, należy przyjąć, że budynek nadawał się do odbudowy. Potwierdzają to także późniejsze okoliczności, tj. rzeczywiste odbudowanie dokonane przez J. Z..(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt: I CKN 108/04, LEX nr 585666). Budynek zniszczony, ale istniejący w dniu [...] listopada 1945 r. i nadający się do naprawy, był budynkiem w rozumieniu art. 5 dekretu warszawskiego oraz budynkiem uszkodzonym w ujęciu dekretu o rozbiórce. Podniósł, że kluczowe w sprawie ustalenia faktyczne organ oparł na zaledwie trzech, wątpliwych, źródłach dowodowych: - WYNIKACH LUSTRACJI NIERUCHOMOŚCI PRZEPROWADZONEJ PRZEZ BIURO ODBUDOWY [...] , - piśmie Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami z dnia [...] czerwca 2008 r. i - piśmie Urzędu W z [...]lutego 2009 r. Tymczasem dwa spośród powołanych pism w ogóle nie mogą być traktowane jako dowód w sprawie. Są to współczesne pisma wyrażające zaledwie opinię innego organu administracyjnego — Prezydenta W/, w dodatku organu jednoznacznie zainteresowanego w sprawie. Fakt, iż budynek w dniu [...] listopada 1945 r. nadawał się do odbudowy, wynika także (poprzez domniemanie faktyczne) z faktu jego późniejszego odbudowania przez J. Z. w ramach rozliczeń z najemcami i dzierżawcami. W szczególności, żadne nakłady po dniu [...] listopada 1947 r. nie były czynione na koszt Państwa, albowiem w tym dniu nastąpiło przywrócenie posiadania przedmiotowej nieruchomości na rzecz J. Z., a to postanowieniem Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego z dnia [...] listopada 1947 roku. [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów wyjaśnił, że na etapie poprzedzającym wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających stan odmienny od zaprezentowanego w aktach Biura Odbudowy [...] i pozwalających na stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej we wnioskowanej części. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: ZGODNIE Z ART. 1 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.) SĄD ADMINISTRACYJNY SPRAWUJE WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI POPRZEZ KONTROLĘ POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM ZASKARŻONEGO AKTU ADMINISTRACYJNEGO. OZNACZA TO, ŻE KONTROLA TA SPROWADZA SIĘ DO ZBADANIA, CZY ORGAN ADMINISTRACJI WYDAJĄC ZASKARŻONY AKT NIE NARUSZYŁ PRAWA W STOPNIU MOGĄCYM MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. POWYŻSZA OCENA DOKONYWANA JEST WEDŁUG STANU FAKTYCZNEGO I PRAWNEGO NA DZIEŃ WYDANIA AKTU, NA PODSTAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO ZEBRANEGO W TOKU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. NATOMIAST ZGODNIE Z ART. 134 USTAWY PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. Z 2012 R., POZ. 270 ZE ZM.) SĄD BADAJĄC LEGALNOŚĆ ZASKARŻONEGO AKTU NIE JEST ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ PODSTAWĄ PRAWNĄ. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie komunalizacji nieruchomości [...] - w części dotyczącej budynku położonego przy ul. [...]. ISTOTA NINIEJSZEJ SPRAWY SPROWADZA SIĘ DO ZBADANIA, CZY PRZEDMIOTOWA DECYZJA DOTKNIĘTA JEST WADAMI OKREŚLONYMI W ART. 156 § 1 KPA. TYLKO BOWIEM WYSTĄPIENIE JEDNEJ Z WAD ENUMERATYWNIE OKREŚLONYCH W TYM PRZEPISIE POWODOWAĆ MOŻE STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI ORZECZENIA. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowiącym formę nadzoru. Podlega ono takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe, z tym że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś przedmiotem postępowania nadzorczego jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy zawiera ona wady, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Wśród przyczyn skutkujących stwierdzeniem nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej ustawodawca wymienił rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Oznacza to, iż decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności, chyba że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Kwestionując ww. decyzję komunalizacyjną - w części dotyczącej budynku położonego przy ul. [...] - strona skarżąca podniosła, że budynek posadowiony na tej nieruchomości nie został zniszczony w takim stopniu, iż zgodnie z dekretem o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy nie nadawał się do odbudowy. Pozostał zatem własnością poprzednika prawnego skarżącego. Z KOLEI ORGAN ADMINISTRACJI USTALIŁ W POSTĘPOWANIU KONTROLNYM, ŻE BUDYNEK W CZASIE DZIAŁAŃ WOJENNYCH ZOSTAŁ ZNISZCZONY I NIE NADAWAŁ SIĘ DO ODBUDOWY, A POZOSTAŁOŚCI PO NIM PRZESZŁY NA WŁASNOŚĆ GMINY W. OBECNIE ISTNIEJĄCY BUDYNEK NA PRZEDMIOTOWEJ NIERUCHOMOŚCI NIE STANOWIŁ W DNIU KOMUNALIZACJI WŁASNOŚCI OSÓB TRZECICH, TJ. NASTĘPCÓW PRAWNYCH WŁAŚCICIELA PRZEDDEKRETOWEGO. DOKONUJĄC ZATEM OCENY POWYŻEJ PRZEDSTAWIONEJ KWESTII ODWOŁAĆ NALEŻY SIĘ DO BRZMIENIA ART. 5 DEKRETU Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 R. O WŁASNOŚCI I UŻYTKOWANIU GRUNTÓW NA TERENIE W.. ZGODNIE Z TYM PRZEPISEM BUDYNKI ORAZ INNE PRZEDMIOTY, ZNAJDUJĄCE SIĘ NA GRUNTACH, PRZECHODZĄCYCH NA WŁASNOŚĆ GMINY M. ST. WARSZAWY, POZOSTAJĄ WŁASNOŚCIĄ DOTYCHCZASOWYCH WŁAŚCICIELI, O ILE PRZEPISY SZCZEGÓLNE NIE STANOWIĄ INACZEJ. Z KOLEI ART. 6 TEGO AKTU STWIERDZAŁ, ŻE GMINA W. MOŻE WYZNACZYĆ WŁAŚCICIELOWI PRZEDMIOTÓW, ZNAJDUJĄCYCH SIĘ NA GRUNCIE, KTÓRY PRZESZEDŁ NA WŁASNOŚĆ GMINY I ZOSTAŁ PRZEZ NIĄ OBJĘTY W POSIADANIE, STOSOWNY TERMIN DLA ZABRANIA TYCH PRZEDMIOTÓW. W RAZIE BEZSKUTECZNEGO UPŁYWU TERMINU WŁASNOŚĆ TYCH PRZEDMIOTÓW PRZECHODZI NA GMINĘ W. PRZEPISU UST. 1 NIE STOSUJE SIĘ DO BUDYNKÓW, Z WYJĄTKIEM BUDYNKÓW ZNISZCZONYCH, KTÓRE WEDŁUG ORZECZENIA WŁADZY BUDOWLANEJ ZE WZGLĘDU NA STAN ZNISZCZENIA NIE NADAJĄ SIĘ DO NAPRAWY I POWINNY ULEC ROZBIÓRCE (UST. 2). POWYŻSZE OZNACZA, ŻE JEŻELI BUDYNEK NIE NADAWAŁ SIĘ DO ODBUDOWY TO JEGO WŁASNOŚĆ PRZECHODZIŁA NA WŁASNOŚĆ MIASTA WRAZ Z GRUNTEM. NATOMIAST PRAWO WŁASNOŚCI BUDOWLI NIEZNISZCZONEJ W TAKIM STOPNIU POZOSTAWAŁA PRZY DAWNYM WŁAŚCICIELU I W TYM ZAKRESIE DEKRET PRZEŁAMYWAŁ ZASADĘ SUPERFICIES SOLO CEDIT - ROZDZIELAŁ BOWIEM WŁASNOŚĆ BUDYNKU OD WŁASNOŚCI GRUNTU POD NIM POŁOŻONEGO. DECYDUJĄCE W NINIEJSZEJ SPRAWIE ZNACZENIE MA ZATEM OKREŚLENIE, CZY SPORNY BUDYNEK NADAWAŁ SIĘ DO ODBUDOWY, TJ. W ISTOCIE, CZY ISTNIAŁ NA DZIEŃ WEJŚCIA W ŻYCIE DEKRETU WARSZAWSKIEGO – TJ. W DNIU 21 LISTOPADA 1945 R. W DEKRECIE Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 1945 R. O ROZBIÓRCE I NAPRAWIE BUDYNKÓW ZNISZCZONYCH I USZKODZONYCH WSKUTEK WOJNY (DZ. U. Z 1945 R. NR 50, POZ. 281) W ART. 1 UST. 3 USTAWODAWCA ZDEFINIOWAŁ, ŻE BUDYNKIEM ZNISZCZONYM JEST BUDYNEK, ZNAJDUJĄCY SIĘ WSKUTEK DZIAŁAŃ WOJENNYCH ALBO NISZCZYCIELSKIEJ DZIAŁALNOŚCI OKUPANTA W TAKIM STANIE, ŻE WEDŁUG ORZECZENIA WŁADZY BUDOWLANEJ POWINIEN ULEC ROZBIÓRCE. NATOMIAST UST. 4 TEGO ART. WSKAZYWAŁ, ŻE BUDYNKIEM USZKODZONYM W ROZUMIENIU NINIEJSZEGO DEKRETU JEST BUDYNEK, KTÓRY WSKUTEK PRZYCZYN, O KTÓRYCH MOWA W USTĘPIE POPRZEDZAJĄCYM, ZNAJDUJE SIĘ W STANIE NIEZDATNYM W CAŁOŚCI LUB W CZĘŚCI DO UŻYTKOWANIA, MOŻE JEDNAK BYĆ WEDŁUG ORZECZENIA WŁADZY BUDOWLANEJ DOPROWADZONY TO STANU UŻYTECZNOŚCI. PRZENOSZĄC POWYŻSZE NA GRUNT NINIEJSZEJ SPRAWY STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE WSKAZANY BUDYNEK - WBREW TWIERDZENIOM STRONY SKARŻĄCEJ - ZOSTAŁ ZNISZCZONY. MATERIAŁ DOWODOWY SPRAWY BEZSPORNIE WSKAZUJE NA TAKĄ OKOLICZNOŚĆ. PRAWDĄ JEST, ŻE W AKTACH SPRAWY NIE ZNAJDUJE SIĘ ŻADEN NAKAZ ROZBIÓRKI POZOSTAŁOŚCI SPORNEGO BUDYNKU, JEDNAK - JAK WYNIKA Z ARCHIWALNYCH DOKUMENTÓW BIURA ODBUDOWY [...] - BUDOWLA TA ZOSTAŁA ZAKWALIFIKOWANA DO VI I VII GRUPY ZNISZCZEŃ, TJ. JAKO NIENADAJĄCA SIĘ DO ODBUDOWY. PONADTO JUŻ Z SAMEGO OPISU ZNISZCZEŃ NIERUCHOMOŚCI WYNIKA, IŻ NIE NADAWAŁ SIĘ DO ODBUDOWY, CZY TEŻ NIE MÓGŁ BYĆ DOPROWADZONY DO STANU UŻYTECZNOŚCI. W PROTOKOLE LUSTRACJI NIERUCHOMOŚCI Z DNIA 7 SIERPNIA 1945 R. WIDNIEJE ZAPIS "BUDYNEK NIEZAMKNIĘTY BRAK DACHU", "UZNAĆ KONIECZNOŚĆ ROZBIÓRKI" (DALEJ NIECZYTELNE) ORAZ "FRONT I OFICYNY SPALONE CAŁKOWICIE, BUD. NIE NADAJĄ SIĘ DO ODBUDOWY". Z KOLEI W DOKONANEJ LUSTRACJI Z DNIA [...] PAŹDZIERNIKA 1946 R. ZAPISANO "BUD. WYPALONA MURY FR. ROZEBR. DO PART.". W 1948 R. MIAŁA MIEJSCE BUDOWA NOWEGO BUDYNKU, DO KTÓREJ WYKORZYSTANO ZNAJDUJĄCE SIĘ FUNDAMENTY I POZOSTAŁOŚCI PIWNIC. ROZSTRZYGAJĄC KWESTIĘ, CZY BUDYNEK PRZY UL. [...] UZNAĆ NALEŻAŁO ZA ZNISZCZONY, POMOCNA MOŻE OKAZAĆ SIĘ RÓWNIEŻ DEFINICJA ZNAJDUJĄCA SIĘ W USTAWIE Z DNIA 3 LIPCA 1947 R. O POPIERANIU BUDOWNICTWA (DZ. U. NR 73, POZ. 467 ZE ZM.). W ART. 32 UST. 2 USTAWODAWCA USTALIŁ, ŻE NAPRAWĘ BUDOWLI POŁOŻONYCH NA ZIEMIACH ODZYSKANYCH, ZNISZCZONYCH WIĘCEJ NIŻ W 33 %, A NA POZOSTAŁYM OBSZARZE KRAJU WIĘCEJ NIŻ W 66%, UWAŻA SIĘ ZA BUDOWĘ NOWĄ. POSŁUŻENIE SIĘ POMOCNICZO TYM KRYTERIUM NA GRUNCIE BADANEJ SPRAWY TAKŻE NIE POZWALA JEDNAK UZNAĆ, IŻ PRZEDMIOTOWY BUDYNEK NIE BYŁ ZNISZCZONY - SKORO POZOSTAŁY PO NIM JEDYNIE CZĘŚCI KOMINÓW I CZEŚĆ ŚCIANY FRONTOWEJ, A STROPY BYŁY WYPALONE. NIE NALEŻY TAKŻE POMINĄĆ OKOLICZNOŚCI, NA KTÓRĄ POWOŁYWAŁ SIĘ SKARŻĄCY, TJ. NIEPRAWOMOCNEGO WYROKU SĄDU OKRĘGOWEGO W W. Z DNIA [...] LISTOPADA 2013 R., SYGN. AKT [...], WYDANEGO W SPRAWIE Z POWÓDZTWA C. Z. O ODSZKODOWANIE PRZECIWKO SKARBOWI PAŃSTWA REPREZENTOWANEMU PRZEZ WOJEWODĘ [...] I SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE W W. I ZASTĘPOWANEMU PRZEZ PROKURATORIĘ GENERALNĄ SKARBU PAŃSTWA. W UZASADNIENIU TEGO ORZECZENIA, USTALAJĄC STAN FAKTYCZNY SPRAWY, SĄD TEN STWIERDZIŁ, ŻE: "Z ZAŚWIADCZENIA WYNIKA, ŻE DOM ZNAJDUJĄCY SIĘ NA TEJ NIERUCHOMOŚCI W CZASIE WOJNY ZOSTAŁ ZNISZCZONY W [...]%. ZOSTAŁY JEDYNIE FUNDAMENTY I CZĘŚĆ ŚCIAN PARTERU ORAZ PIERWSZEGO PIĘTRA BEZ STROPÓW). W DNIU [...] SIERPNIA 1945 R. BIURO ODBUDOWY STOLICY WYDAŁO ZALECENIE NR [...]NA WYKONANIE ROZBIÓRKI TEGO BUDYNKU (K.1316). RACHUNEK ZA ROZBIÓRKĘ WYNIÓSŁ [...] GR. Z KOLEI [...] GRUDNIA 1945 R. ZOSTAŁY ZLECONE ROBOTY ZABEZPIECZAJĄCE NA POSESJI W W., PRZY UL. [...], POLEGAJĄCE NA ROZBIÓRCE ŚCIANY FRONTOWEJ, ŚCIAN POPRZECZNYCH I KOMINÓW. W NOTATCE SŁUŻBOWEJ Z DNIA [...] MARCA 1997 R. PEŁNOMOCNIK POWODA J. Z. PRZYZNAŁ, ŻE J. Z. NIE DOKONAŁ ODBUDOWY TEGO BUDYNKU LECZ ZOSTAŁ ON ODBUDOWANY PRZEZ PAŃSTWO ZE ŚRODKÓW PAŃSTWOWYCH. WSZYSTKIE TE DOWODY WSKAZUJĄ, ŻE BUDYNEK ZNAJDUJĄCY SIĘ NA NIERUCHOMOŚCI W W., PRZY UL. [...], ZOSTAŁ ZNISZCZONY PRZED ZAKOŃCZENIEM WOJNY DO TEGO STOPNIA, ŻE ZOSTAŁ ROZEBRANY NA ZLECENIE BIURA ODBUDOWY [...] JESZCZE W LECIE 1945 R. – PRZED WEJŚCIEM W ŻYCIE DEKRETU WARSZAWSKIEGO, CO NASTĄPIŁO 21 LISTOPADA 1945 R." STANOWISKO TO W PEŁNI KORESPONDUJE Z USTALENIAMI DOKONANYMI PRZEZ SĄD W NINIEJSZEJ SPRAWIE. JEST ZGODNE RÓWNIEŻ Z ZE STANOWISKIEM J. Z., KTÓRY PISMEM Z DNIA 28 WRZEŚNIA 1964 R. ZWRÓCIŁ SIĘ DO PREZYDIUM DZIELNICOWEJ RADY NARODOWEJ W. O WYDANIE MU KOPII PROTOKOŁU INSPEKCJI BUDOWLANEJ STWIERDZAJĄCEGO, ŻE NIERUCHOMOŚĆ POŁOŻONA W W. PRZY UL. [...] BYŁA ZNISZCZONA W CZASIE WOJNY WIĘCEJ NIŻ W 66%. UZNAJĄC ZATEM, ŻE SPORNY BUDYNEK ZOSTAŁ ROZEBRANY PRZED WEJŚCIEM W ŻYCIE DEKRETU, BOWIEM NA SKUTEK DZIAŁAŃ WOJENNYCH ZOSTAŁ ZNISZCZONY, NIE SPOSÓB UZNAĆ, IŻ ISTNIAŁ ON W DACIE WEJŚCIA DEKRETU WARSZAWSKIEGO - A TYM BARDZIEJ, ŻE NADAWAŁ SIĘ DO OBUDOWY W DNIU WEJŚCIA W ŻYCIE TEGO AKTU. W WYROKU Z DNIA 5 MARCA 2007 R., SYGN. AKT I OSK 580/06 NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY UZNAŁ, ŻE GDY BUDYNEK NIE MA CHARAKTERU BUDYNKU, KTÓREGO DOTYCZY ART. 5 DEKRETU, TO BRAK JEST PODSTAW, BY ORZEKAĆ O KWESTIACH ZWIĄZANYCH Z JEGO WŁASNOŚCIĄ. JEST TO BOWIEM ZAGADNIENIE CYWILNOPRAWNE. WŁAŚCIWĄ DROGĄ PRZENIESIENIA WŁASNOŚCI TAKIEGO BUDYNKU, JEŻELI NASTĘPUJE POZYTYWNE ROZPATRZENIE WNIOSKU O PRZYZNANIE PRAWA WIECZYSTEGO UŻYTKOWANIA DO GRUNTU, NA KTÓRYM TEN BUDYNEK ZNAJDUJE SIĘ – JEST DROGA CYWILNA. W NINIEJSZEJ SPRAWIE SĄD NIE ZAJMOWAŁ SIĘ KWESTIĄ WŁASNOŚCI TEGO BUDYNKU - UZNAŁ TYLKO, ŻE PRAWIDŁOWE JEST STANOWISKO ORGANÓW STWIERDZAJĄCE, IŻ PRZEDMIOTOWY BUDYNEK BYŁ TAK ZNISZCZONY, ŻE NIE NADAWAŁ SIĘ DO NAPRAWY - SPEŁNIAŁ ZATEM WYMOGI, O KTÓRYCH MOWA W ART. 6 UST. 2 WW. DEKRETU Z 1945 R. ODNOSZĄC SIĘ Z KOLEI DO ZARZUTU SKARŻĄCEGO, ŻE DOWODY, NA KTÓRYCH ORGAN OPARŁ SWOJE ROZSTRZYGNIECIE ZOSTAŁY WYTWORZONE PRZEZ BIURO ODBUDOWY [...]I PREZYDENTA W., A ZATEM W ISTOCIE ORGANY ZAINTERESOWANE W SPRAWIE WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ DOKUMENTY TE POWSTAŁY JAKO EFEKT REALIZACJI PRZEZ WSKAZANE PODMIOTY KOMPETENCJI ORGANÓW ADMINISTRACJI. NALEŻY ZATEM UZNAĆ, ŻE WSKAZANE ORGANY DZIAŁAŁY NA PODSTAWIE I W GRANICACH PRAWA, PRZEZ CO NIE MOŻNA ZARZUCIĆ WSKAZANYM DOKUMENTOM MNIEJSZEJ WARTOŚCI DOWODOWEJ. ZWŁASZCZA, IŻ FAKTY W NICH WSKAZANE SĄ SPÓJNE Z CAŁYM MATERIAŁEM DOWODOWYM ZGROMADZONYM W SPRAWIE. REASUMUJĄC, ORGAN ORZEKAJĄCY W SPRAWIE PRAWIDŁOWO UZNAŁ, ŻE NIE SPOSÓB STWIERDZIĆ, IŻ PRZEDMIOTOWA DECYZJA KOMUNALIZACYJNA DOTKNIĘTA JEST JEDNĄ Z WAD OKREŚLONYCH W ART. 156 § 1 KPA - W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ BUDYNKU POŁOŻONEGO W W. PRZY UL. [...] - KTÓRY TO W DACIE WEJŚCIA W ŻYCIE DEKRETU WARSZAWSKIEGO NIE NADAWAŁ SIĘ DO ODBUDOWY. POSTĘPOWANIE ZOSTAŁO PRZEPROWADZONE PRAWIDŁOWO, MATERIAŁ DOWODOWY OCENIONY RZETELNIE, ZAŚ UZASADNIENIE ORZECZENIA CZYNI ZADOŚĆ WYMOGOM OKREŚLONYM W ART. 107 § 3 KPA. Z TYCH PRZYCZYN WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE, NA PODSTAWIE ART. 151 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (TEKST JEDN. DZ. U. Z 2012 R. POZ. 270 ZE ZM.), ORZEKŁ JAK W SENTENCJI WYROKU.