II SA/Wa 173/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Komendant Główny Straży Granicznej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 6a pkt 3, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 z późn. zm.) w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2020 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 99, poz. 898 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o utracie przez ww. wraz z członkami rodziny uprawnień do zajmowania lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku nr [...] przy ulicy [...] w B. od dnia [...] maja 2013 r., w dniu [...] grudnia 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej oraz § 3 powyżej określonego rozporządzenia. Organ podał, że J. W. z żoną, córką i synem zajmują przedmiotowy lokal mieszkalny, który został przydzielony decyzją Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] na czas pełnienia służby w Placówce Straży Granicznej w B. Lokal ten znajduje się w budynku przeznaczonym na zakwaterowanie funkcjonariuszy pełniących tam służbę. Rozkazem personalnym nr [...] powyżej określonego organu z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący z dniem [...] maja 2013 r. został zwolniony ze służby w Straży Granicznej i z tym dniem utracił uprawnienia do zajmowania przydzielonego mu lokalu mieszkalnego. Nie oznacza to jednak utraty przez niego prawa do lokalu mieszkalnego. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio (...) w rozmiarze przysługującym w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Stwierdzenie utraty uprawnień do zajmowania dotychczasowego lokalu mieszkalnego nie oznacza, że J. W. wraz z rodziną musi natychmiast opróżnić zajmowany lokal. W myśl art. 99a pkt 10 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusz obowiązany jest do opróżnienia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 94 ust. 1, jeżeli po zwolnieniu ze służby on lub pozostali po nim członkowie rodziny zajmują lokal położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia. Przepis ten stosowany odpowiednio do emeryta pozwala przydzielić mu lokal w dowolnej miejscowości, ponieważ nie pełni on służby. J. W. w dniu 7 stycznia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], w której stwierdził, że została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 20 marca 2014 r. odniósł się do stwierdzeń i argumentów zawartych w skardze i podtrzymał wnioski zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji należy stwierdzić, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Problematykę związaną z realizacją prawa funkcjonariuszy Straży Granicznej do posiadania lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, jak również innych form realizacji tego prawa, ustawodawca określił w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 z późn. zm.) w jej rozdziale 12 "Mieszkania funkcjonariuszy Straży Granicznej". Ustawodawca w przepisach tego rozdziału zawarł również delegacje ustawowe do wydania aktów wykonawczych regulujących przedmiotową problematykę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, realizując delegację zawartą w art. 101 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej w dniu 21 czerwca 2002 r. wydał rozporządzenie w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675). Zgodnie z art. 92 ust. 1 powołanej ustawy, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast w art. 94 ust. 1 ustawodawca określił, że na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwalniane przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W art. 99a ust. 1 przedmiotowej ustawy zostały określone przesłanki związane obowiązkiem opróżnienia przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 94 ust. 1 ustawy. Zgodnie z pkt 10 tego przepisu, funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia takiego lokalu, jeżeli po zwolnieniu ze służby on lub pozostali po nim członkowie rodziny zajmują lokal położony w budynku przeznaczonym na cel służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia. Przedmiotowy lokal mieszkalny został przydzielony skarżącemu i jego rodzinie na podstawie decyzji nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie przepisów określonych w jego komparycji. Wśród nich organ powołał § 3 przedmiotowego rozporządzenia, zgodnie z którym przydział lokalu mieszkalnego bądź tymczasowej kwatery w budynku jednostki organizacyjnej Straży Granicznej przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie zamkniętym następuje tylko na okres pełnienia służby przez funkcjonariusza w tej jednostce. W tym miejscu podać należy, że skarżącemu powyższa decyzja została doręczona w dniu [...] lipca 2010 r. i nie złożył od niej środka odwoławczego, co należy odczytać, jak akceptację rozstrzygnięcia organu. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący posiadał pełną wiedzę, na jakich zasadach lokal mieszkalny został mu przydzielony i po spełnieniu jakich warunków utraci prawo do zamieszkiwania w tym lokalu. Podkreślić należy, że przywilej gwarantowany funkcjonariuszom w ustawie o Straży Granicznej do uzyskania lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej nie może prowadzić do sytuacji, w której inny funkcjonariusz z prawa tego nie skorzysta, gdyż funkcjonariusz opuszczający służbę nie stosuje się do przepisów prawa, które nie pozbawia go prawa do lokalu mieszkalnego po zakończeniu służby, na co wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd podkreśla, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie są kwestie związane z obowiązkiem opróżnienia przez skarżącego przydzielonego mu lokalu mieszkalnego na czas pełnienia służby w jednostce organizacyjnej Straży Granicznej, ale rozstrzygnięcie organu związanego z "wygaśnięciem" prawa skarżącego do zajmowania przydzielonego mu lokalu mieszkalnego na czas pełnienia służby w budynku, w którym Straż Graniczna realizuje zadania służbowe, w tym m.in. obowiązek zapewnienia lokalu mieszkalnego funkcjonariuszom, którzy pełnią służbę w tej konkretnej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej. Wbrew twierdzeniu skarżącego, jednym z obowiązków organu, które wynikają wprost z przepisów ustawy jest właśnie realizacja jego zadań służbowych polegających na zapewnieniu funkcjonariuszom lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby Z powyższych względów skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż wbrew twierdzeniu skarżącego organ nie naruszył prawa, decyzja została wydana przy powołaniu prawidłowej podstawy prawnej, a prezentowana przez skarżącego argumentacja nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi nie uwzględnili i na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 zem.), skargę oddalił.