II OZ 1034/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 639/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 639/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powołał się na okoliczność, że konieczność uiszczenia orzeczonej grzywny w wysokości 7000 zł może spowodować powstanie znacznej szkody w jego majątku. Jednakże skarżący nie podał konkretnych danych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, na podstawie których Sąd mógłby ocenić, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia rzeczywiście grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody, czy też wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) zatem wniosek o wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. W zażaleniu na powyższe postanowienie P.K.podał, że jego jedynym źródłem utrzymania jest gospodarstwo rolne, które prowadzi i z którego pokrywa wszystkie zobowiązania, w tym kredyty związane z prowadzeniem gospodarstwa oraz alimenty na rzecz córki. Ponadto w zażaleniu zawarł zarzuty dotyczące orzeczonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. nakazu rozbiórki. Podniósł w szczególności to, że likwidacja studni pozbawi go dostępu do wody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z argumentacją rozpoznawanego wniosku i zażalenia, podkreślić należało co stanowi przedmiot niniejszego postępowania, a więc również co jest przedmiotem tego wniosku. Stanowi go postanowienie o nałożeniu grzywny na zobowiązanego w celu przymuszenia, a więc środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności niepieniężnych. Postanowienie to nie jest źródłem nałożonych obowiązków, ale sposobem mobilizowania ich adresata (zobowiązanego) do ich wykonania. Z tych też przyczyn powoływanie argumentacji dotyczącej zasadności samego obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego – studni głębinowej pozostawało bez związku z przedmiotem niniejszej sprawy. Mówiąc wprost, ocena legalności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., którą nałożono na skarżącą nakaz rozbiórki wykraczała poza granice niniejszej sprawy, zaś fakt jej kwestionowania przez stronę skarżącą nie mógł stanowić podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu egzekucyjnym. Odnosząc się z kolei do przedmiotu niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, iż konieczność zapłacenia przez skarżącego grzywny sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Również w razie podważenia jej legalności zwrot tej kwoty nastąpi od organu egzekucyjnego, co zasadniczo wyklucza brak możliwości jej wstrzymania. Skarżący w rozpoznawanym wniosku nie przedstawił natomiast żadnej takiej argumentacji, która uprawdopodobniałaby niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków grożących jej w razie wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny, nie podając żadnych konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego sytuacji finansowej. Na marginesie wskazać należy, iż skarżący może uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny, wykonując egzekwowany obowiązek. Wobec powyższych okoliczności postanowienie Sądu I instancji uznać należy za zgodne z prawem. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.