II OSK 981/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Sosnowiec od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 638/14 w sprawie ze skargi B. N., E. O., W. P., E. P., M. P., W. W., A. G. i W. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 19 grudnia 2013 r. nr 886/LII/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Sosnowiec na rzecz skarżących: B. N., E. O., W. P., E. P., M. P., W. W., A. G. i W. P. kwotę po 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 stycznia 2015 r. na skutek rozpoznania sprawy ze skarg B. N., E. O., W. P., E. P., M. P., W. W., A. G. i W. P. stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu z 19 grudnia 2013 r., nr 886/LII/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sosnowca dla obszaru "Sosnowiec Śródmieście", w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem R.5.ZP. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Sosnowca dla obszaru "Sosnowiec Śródmieście" został uchwalony na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.) – w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 października 2010 r., po dokonaniu wymaganych ogłoszeń oraz uzyskaniu opinii i uzgodnień, jak również po stwierdzeniu zgodności z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Sosnowca, przyjętego uchwałą nr 279/XIV/99 z 28 października 1999 r. wraz z jego zmianą, dokonaną uchwałą nr 177/XIV/03 z 25 września 2003 r. Odrębnymi skargami o jednobrzmiącym brzmieniu, poprzedzonymi wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa, B. N., E. O., W. P., E. P., M. P., W. W., A. G. i W. P. - użytkownicy wieczyści działek i właściciele usytuowanych na nich pawilonów handlowych - domagali się stwierdzenia nieważności § 9 ust. 2 oraz § 27 uchwały. Skarżący podnieśli, że obszar oznaczony w planie miejscowym symbolem R.5.ZP jest obecnie wykorzystywany jako targowisko (miejsce prowadzenia handlu detalicznego), zaś nieruchomość stanowi własność Gminy Sosnowiec i została im oddana w użytkowanie wieczyste. Przeznaczenie zatem tego terenu pod realizację skweru miejskiego (zieleni urządzonej), na którym obowiązuje zakaz realizacji nowych wolnostojących kubaturowych urządzeń infrastruktury technicznej, wkracza bezpośrednio w sferę uprawnień skarżących, co stwarza po ich stronie interes prawny we wniesieniu skargi. Podnieśli, że z uzasadnienia uchwał o odmowie usunięcia naruszenia prawa wynika, że ingerencja gminy w ich prawa rzeczowe jako użytkowników wieczystych gruntu, podyktowana była jedynie względami estetycznymi, co świadczy o nadużyciu władztwa planistycznego i grozi obawą wywłaszczenia nieruchomości. Zarzucili również niezgodność planu z ustaleniami studium. Odpowiadając na skargi Prezydent Miasta Sosnowca stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta po rozważeniu wszystkich interesów indywidualnych i publicznego, w wyniku czego przyjęto, że wprowadzenie ładu przestrzennego w obszarze położonym przy ul. [...] może być zrealizowane jedynie przez wyznaczenie przestrzeni publicznej służącej ogółowi mieszkańców i użytkowników, położonej w zwartej zabudowie centrum dla ważnej przestrzeni związanej z historią miasta – na skwerze przed kamienicą, w której urodził się [...]. Gmina wyjaśniła, że teren o symbolu R.5.ZP, zajmuje powierzchnię 0,34 ha, z czego 63 % stanowi własność Gminy Sosnowiec, a skarżącym przysługuje prawo użytkowania wieczystego do działek o pow. ok. 0,0060 ha, zaś z mocy art. 35 i art. 36 ustawy, przysługuje im uprawnienie wykorzystywania terenu w sposób dotychczasowy do czasu realizacji ustaleń planu oraz rekompensaty za pogorszenie lub uniemożliwienie wykorzystywania nieruchomości. Nadto, w niewielkiej odległości ok. 100 m, funkcjonują wskazane do zachowania targowiska, które miały przejąć funkcje straganów i małych pawilonów handlowych zlokalizowanych w rejonie ul. Szklarnianej. Zatem teren centrum miasta zostanie intensywniej wykorzystany, co spełnia wymogi studium w zakresie koncentracji usług przy zwiększonym udziale zieleni i poprawi estetykę centrum miasta. Utworzenie na tym obszarze zieleni urządzonej stanowi realizację polityki przestrzennej miasta, określonej w strategii rozwoju oraz koncepcji, opracowanej we wrześniu 2006 r. Organ gminy wyjaśnił też, że dla terenu objętego skargą, w studium określono kierunek działań w zakresie realizacji usług w obszarze centrum miasta oraz zaproponowano wprowadzenie szeregu nowych terenów zieleni miejskiej. Zatem lokalizacja zieleni urządzonej pośród terenów wyznaczonych pod realizację zabudowy usługowej, zdaniem organu, realizuje ustalenia studium, który to akt jako dokument ogólny nie mógł wyznaczać pojedynczych skwerów zielonych, lokalizowanych w śródmieściu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargi stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem R.5.ZP. Sąd zaznaczył, że dla przedmiotowego terenu w studium przewidziano kierunek ukształtowanej i kształtującej się (intensyfikacja) zabudowy usługowej. Tymczasem określona w planie funkcja tego terenu wyklucza jego zabudowę na cele usługowe, zgodne z faktycznym sposobem zagospodarowania i użytkowania. W ocenie Sądu, ogólne zapisy studium o wprowadzeniu nowych terenów zieleni miejskiej, przytoczone w odpowiedziach na skargi, nie mogą uzasadniać stanowiska organu gminy o zgodności planu z ustaleniami studium, zaś przywołane dokumenty w postaci koncepcji zagospodarowania terenu wraz z modernizacją ul. [...] jako opracowanej we wrześniu 2006 r. nie mają prawnego znaczenia, skoro studium uchwalono wcześniej. Co więcej, z rysunku studium wynika jednoznacznie, że odrębnie przewidziano tereny zieleni urządzonej i projektowej, które oznaczono kolorem zielonym, podczas gdy tereny usług oznaczono kolorem różowym. Sąd zgodził się z argumentacją gminy co do celowości urządzenia w centrum miasta placu służącego interesom całej wspólnoty samorządowej, niemniej - jak podkreślił - tego rodzaju działania muszą mieścić się w granicach ogólnie przyjętego porządku prawnego. Tymczasem o ile gmina władna byłaby do realizacji tego rodzaju przedsięwzięcia na terenie stanowiącym jej własność, o tyle brak jest podstawy prawnej do przeznaczenia na taki cel terenu zabudowanego, oddanego skarżącym w użytkowanie wieczyste w 2003 r. na okres 99 lat. Tereny zieleni urządzonej (skwer miejski) nie stanowią bowiem celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.). Co więcej, z mocy art. 10 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., obszary na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym, określa się w studium. Analogiczny wymóg określenia w studium dotyczy też obszaru przestrzeni publicznej, przez który należy rozumieć obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na ich położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne (art. 2 pkt 6 u.p.z.p.). Tymczasem gmina przyznała, że w studium nie przewidziano wprost lokalizacji skweru miejskiego na przedmiotowym terenie. Ponadto Sąd stwierdził, że z mocy art. 79 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), zadrzewienia mogą być zakładane poza obszarami o zwartej zabudowie za zgodą właściciela gruntu. O ile zatem przedmiotowy teren oddano częściowo w użytkowanie wieczyste pod zabudowę, nie jest możliwe jego zadrzewienie w zgodzie z regulacją ustawową. Zakładanie terenów zieleni w rozumieniu art. 5 pkt 21 ustawy o ochronie przyrody, nie stanowi zaś celu publicznego. Oznacza to brak podstawy prawnej do wywłaszczenia nieruchomości, a w konsekwencji – niemożność doprowadzenia do zagospodarowania terenu zgodnie z funkcją, określoną w planie miejscowym dla terenu o symbolu R.5.ZP. Sąd zaznaczył też, że istotą prawa własności (użytkowania wieczystego) jest możliwość korzystania z gruntu z wyłączeniem innych osób (art. 235 i art. 233 w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego). Zatem przeznaczenie takich gruntów do publicznego korzystania przy jednoczesnym braku zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć celu publicznego, godzi w istotę uprawnień właściciela budynku i użytkownika wieczystego gruntu, podlegających uwzględnieniu w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z mocy art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. Odnosząc się do argumentacji gminy, że przepisy szczególne, a mianowicie § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), wymagają określenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym m.in. udziału powierzchni biologicznie czynnej, Sąd wyjaśnił, że w niniejszej sprawie ustalenia planu dotyczą przeznaczenia całego terenu na przestrzeń publiczną w rozumieniu pkt 5 tego przepisu jako elementu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma też prawnego znaczenia fakt, że skarżący nie składali uwag do projektu planu, ani też brak reakcji organu nadzoru w sytuacji, gdy zapisy planu dla terenu o symbolu R.5.ZP, są sprzeczne ze studium i godzą w istotę uprawnień skarżących jako użytkowników wieczystych gruntu i właścicieli usytuowanych na nim pawilonów handlowych. Z tych względów Sąd uznał, że uchwała w zakresie terenu o symbolu R.5.ZP zapadła wskutek naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Rada Miejska w Sosnowcu, reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 9 ust. 2 i 4, art. 15 ust. 1 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed 21 października 2010 r., poprzez wydanie wyroku z pominięciem istotnych okoliczności wynikających z akt sprawy i przyjęcie, że uchwała w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem R.5.Z.P. jest niezgodna z ustaleniami studium, albowiem określona w planie funkcja tego terenu wyklucza jego zabudowę na cele usługowe, podczas gdy w studium dla tego terenu przewidziano kierunek zagospodarowania jako terenu ukształtowanej i kształtującej się zabudowy usługowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy analiza zapisów studium i planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, iż ustalenia zaskarżonego planu są zgodne z ustaleniami studium w zakresie, w jakim Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały; 2) art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na wadliwym przyjęciu, że w zakresie terenu oznaczonego symbolem R.5.ZP uchwała w przedmiocie miejscowego planu zapadła z naruszeniem zasad jego sporządzania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy analiza zapisów planu w zaskarżonej części wskazuje, że takie naruszenie nie miało miejsca; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) błędne zastosowanie i błędną wykładnię art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 2 i 4 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez zbadanie zgodności miejscowego planu w zakresie terenu oznaczonego symbolem R.5.ZP jedynie z fragmentami studium, a nie z całością zapisów studium i w konsekwencji przyjęcie, że ogólne zapisy studium o wprowadzeniu nowych terenów zieleni miejskiej nie mogą uzasadniać stanowiska o zgodności uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem R.5.ZP z ustaleniami studium zwłaszcza, że z rysunku studium wynika jednoznacznie, że odrębnie przewidziano tereny zieleni urządzonej i projektowej, które oznaczono kolorem zielonym, podczas gdy tereny usług oznaczono kolorem różowym oraz poprzez przyjęcie, że w studium nie określono obszarów, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym oraz obszarów przestrzeni publicznej; 2) błędną wykładnię art. 2 pkt 4 i 6 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że brak było podstawy prawnej do przeznaczenia na skwer miejski terenu zabudowanego, oddanego w użytkowanie wieczyste w 2003 r. na okres 99 lat, albowiem gmina jest władna realizować tego rodzaju przedsięwzięcie jedynie na terenie stanowiącym jej własność; 3) niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 2 i 4, art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 20 ust. 1, art. 2 pkt 4-6 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 i art. 22 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, które powoduje nieważność uchwały Rady Miejskiej Sosnowca w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem R.5.ZP, a mianowicie brak zgodności ze studium oraz przekroczenie granic tzw. władztwa planistycznego gminy. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. N., E. O., W. P., E. P., M. P., W. W., A. G. i W. P., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli o oddalenie tej skargi i zasądzenie od Gminy na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzuty skargi kasacyjnej nakierowane na wykazanie naruszenia przepisów postępowania wskazują na wadliwość ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji w zakresie zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. W tym zakresie, jak podnosi skarga kasacyjna, Sąd ocenił zapisy planistyczne jedynie w odniesieniu do fragmentów studium, co było niewystarczające dla pełnej i prawidłowej oceny zaskarżonego aktu. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia podnoszonych w tym zakresie zarzutów należy stwierdzić, że w postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 2 i 4, art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. W świetle art. 133 § 1 (zd. pierwsze) p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Zgodnie zaś z art. 141 § 4 (zd. pierwsze) p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stwierdzić należy, że Sąd przy wydawaniu wyroku w tej sprawie dysponował dokumentacją planistyczną oraz tekstem zaskarżonej uchwały, jak również załącznikiem graficznym. Ustalony na tej podstawie stan faktyczny został następnie przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, odpowiadając w tym zakresie treści cytowanego wyżej art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd wnikliwie odniósł się do stanu faktycznego sprawy, a także wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z faktu, że skarżąca Rada Miejska nie zgadza się z ustaleniami i oceną Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia wyroku. Odmienne zaś od pożądanych przez skarżącą kasacyjnie wnioski wywiedzione przez Sąd, poprzedzone analizą przedstawionych dokumentów, nie mogą świadczyć o naruszeniu przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Odmawiając słuszności pozostałym zarzutom skargi kasacyjnej przede wszystkim wskazać należy, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 2 i 4 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 6 tej ustawy, który skarżąca kasacyjnie Rada Miejska wywodzi z błędnego przyjęcia, iż doszło do naruszenia zasady zgodności planu miejscowego ze studium. W ocenie skarżącej Rady, Sąd ocenił zapisy planu jedynie w odniesieniu do części ustaleń studium, pomijając ogólne ustalenia dotyczące wprowadzenia nowych terenów zielonych. Wskazać zatem należy, że przepis art. 20 ust. 1 zd. pierwsze u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 października 2010 r., znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, ustanawiał wymóg zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium. Studium jest wyrazem polityki przestrzennej gminy, wskazując więc na konkretne funkcje terenów kierunkuje planowanie miejscowe, które wyznaczonej funkcji powinno odpowiadać, przy czym – co wypada podkreślić – stopień związania planu ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia tych ustaleń. Wskazać jednak należy, że przewidziane w studium funkcje nie mogą podlegać zmianom przy formułowaniu ustaleń planu. W ramach zatem określonej w studium funkcji usługowej dopuszczalna będzie zabudowa służąca świadczeniu usług, przy możliwym przeznaczeniu takich terenów pod cele ściśle z tą funkcją związane (np. handel). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że obszar pomiędzy ulicami Dekerta i Warszawską, aktualnie użytkowany pod usługi i handel, w studium odpowiada oznaczeniom dla obszaru ukształtowanej i kształtującej się zabudowy usługowej, odnośne zaś zapisy planu miejscowego przewidują w tym miejscu tereny zieleni urządzonej. Nie można było zatem w tych warunkach uznać, że przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym odpowiada funkcji tego terenu przyjętej w studium, nawet przy założeniu wysokiego stopnia ogólności studium, czy też przy uwzględnieniu wyznaczonych przez organ planistyczny celów znajdujących odzwierciedlenie w treści normatywnej studium. Podkreślić trzeba, że Sąd nie neguje konieczności wyjścia naprzeciw potrzebom lokalnej społeczności poprzez wyznaczenie miejsc zieleni miejskiej, niemniej jednak z uwagi na ustawowy wymóg zachowania zgodności planu ze studium, celem zrealizowania tych założeń koniecznym było zachowanie odpowiedniej dbałości w formułowaniu treści studium, bądź też dokonanie zmiany w studium i w konsekwencji ponowienie wymaganych czynności planistycznych. Z tych względów podniesione zarzuty naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 2 i 4 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 6 tej ustawy nie zasługiwały na uwzględnienie. Tym samym za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 2 i 4, art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 20 ust. 1, art. 2 pkt 4-6 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 i art. 22 Konstytucji RP. Przyjęcie odmiennego przeznaczenia obszaru R.5.ZP od założonego w studium, zostało prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji jako naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności kontrolowanej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego tym symbolem. W tej sytuacji jako zbędne należy ocenić wywody Sądu I instancji dotyczące możliwości przeznaczenia gruntów pozostających własnością prywatną na cele, których realizacja wiązać się będzie z publicznym udostępnieniem tych nieruchomości. Należy podkreślić, że sposób i możliwość realizacji celów przyjętych w planie miejscowym uzależniony jest od wielu czynników, jednym z których jest własność nieruchomości. Niemniej jednak ten aspekt planowania przestrzeni pozostawał w niniejszej sprawie bez istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem stwierdzony brak zgodności postanowień planu z zapisami studium odnośnie do terenu oznaczonego symbolem R.5.ZP, skutkował koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały w tej części. Z tych względów kontroli przeprowadzonej przez Sąd I instancji w okolicznościach faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy nie można uznać za wadliwą, w konsekwencji prowadzącą do uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.