II GZ 261/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1490/13 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 września 2013 r. Nr w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie; 2) przekazać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. do ponownego rozpoznania. D. K.wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 września 2013 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1490/13 odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wniosek nie zawierał uzasadnienia, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a zatem nie wykazał przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.). W tej sytuacji, jak podkreślił Sąd, nie było możliwe przeprowadzenie oceny co do ewentualnych skutków związanych z wyegzekwowaniem kwoty określonej w zaskarżonej decyzji. D. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie w którym podał, że na dzień 18 marca 2014 r. jest zadłużony z powodu kredytu mieszkaniowego, który spłaca od 2005 r. (dowód - wyciąg z rachunku bankowego) oraz że utrzymuje płynność finansową przedsiębiorstwa z innych kredytów. Na utrzymaniu skarżącego pozostaje bezrobotna żona oraz trzyletni syn. W związku z powyższym wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby nieodwracalne szkody finansowe dla skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. Wykazanie wystąpienia tych przesłanek jest obowiązkiem wnioskodawcy. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uprawdopodobnił okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. co jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji uniemożliwiło ocenę czy i w jakim stopniu wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje szkodę lub nieodwracalne skutki dla skarżącego. Sąd pierwszej instancji nie dysponował zatem okolicznościami, które pozwoliłyby na ewentualne uwzględnienie wniosku skarżącego. Natomiast w zażaleniu skarżący powołał fakty mające istotne znaczenie dla oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący wskazał, że spłaca kredyt hipoteczny, który zaciągnął w 2005 r. na budowę domu oraz kredyt gotówkowy z 2010 r. i przedłożył w tym celu wyciągi rachunków bankowych. Ponadto zaznaczył, że bieżąca obsługa finansowa prowadzonej przez niego działalności odbywa się na podstawie kredytów debetowych. W kontekście wymienionych okoliczności realizacja zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki finansowe dla skarżącego. Powołane w zażaleniu okoliczności skarżący powinien był przedstawić we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji a nie na etapie postępowania zażaleniowego jednakże zauważyć należy, że są to okoliczności, które istniały w dacie złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (12 listopada 2013 r.) lecz nie zostały przez stronę powołane w tym piśmie i w konsekwencji nie mogły być wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia. W związku z tym Sąd pierwszej instancji badając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji odniesie się do powyższych okoliczności a następnie dokona ich oceny pod kątem przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.