II GSK 2115/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 297/14 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 297/14, oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]w przedmiocie uchylenia decyzji i przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I Wnioskiem z [...] maja 2010 r. [...] (dalej: skarżący) zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z [...] listopada 2010 r. przyznał [...] płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 w łącznej wysokości [...] zł. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] stycznia 2012 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] listopada 2010 r. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z 23 marca 2012 r. przyznał [...]płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 w wysokości [...]zł., w tym JPO w wysokości [...]zł i UPO w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że różnica pomiędzy łączną powierzchnią zadeklarowaną (77,00 ha) do płatności JPO oraz płatności UPO, a powierzchnią stwierdzoną (74,40 ha) wynosiła 2,40 ha, co stanowiło przedeklarowanie powierzchni o 3,49%. W dniu [...] czerwca 2013 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek z weryfikacji w terenie przeprowadzonej [...] maja 2013 r. przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR na działce nr [...]. Ustalony stan faktyczny na ww. działce (zawarty w raporcie z weryfikacji w terenie) różnił się od stanu ustalonego w sprawie podczas postępowania przeprowadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, którego wyniki stanowiły podstawę do wydania decyzji z [...] marca 2012 r. Wobec powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że zaszły przesłanki do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z [...] października 2013 r. uchylił decyzję z dnia [...] marca 2012 r. oraz przyznał [...]płatności na rok 2010 w wysokości [...] zł; jednolita płatność obszarowa w wysokości [...] zł po pomniejszeniu o kwotę [...] zł i uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grup upraw podstawowych w wysokości [...] zł po pomniejszeniu o kwotę [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku kontroli administracyjnej stwierdzono następującą nieprawidłowość na działce rolnej "D" (działka ewidencyjna nr [...]) powierzchnia deklarowana (33,00 ha) – powierzchnia stwierdzona (29,33 ha) jest mniejsza o 3,67 ha niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku. W przypadku tej działki rolnej powierzchnia uprawniona do płatności ustalona na podstawie weryfikacji w terenie przeprowadzonej [...] maja 2013 r. wynosi 29,33 ha i wynika z wyłączenia części działki porośniętej drzewami i krzewami wieloletnimi w liczbie przekraczającej 50 szt./ha (zwarte kompleksy). Ze względu na fakt, że powierzchnia stwierdzona jest mniejsza niż powierzchnia deklarowana we wniosku płatność płatności JPO oraz płatności UPO, to zgodnie z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, z późn. zm. – dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009), wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Orzekając na skutek odwołania skarżącego Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARMiR decyzją z [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że kontrola na miejscu przeprowadzona [...] maja 2013 r. wykazała, że w przypadku skarżącego działalność rolnicza prowadzona jest na powierzchni mniejszej niż deklarowana we wniosku o płatność JPO i UPO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. oddalił skargę [...] Uzasadniając oddalenie skargi na powyższą decyzję Sąd I instancji podkreślił, że rozstrzygnięcie w sprawie zostało oparte na danych o powierzchni działek rolnych zawartych w systemie informatycznym identyfikacji działek rolnych będącym w dyspozycji ARiMR. Ten pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, określenie jej aktualnej powierzchni i na kontrolę pod względem kwalifikowalności w odniesieniu do danego schematu pomocy. Podstawę prawną kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS stanowią przepisy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2008, (WE) nr 247/2006, nr (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1982/2003 (Dz. Urz. (WE) L30 z 31 stycznia 2009 r. – dalej: rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009). W ocenie Sądu I instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza (raport z weryfikacji w terenie z [...] maja 2013 r.), że w przypadku skarżącego działalność rolnicza prowadzona jest na powierzchni mniejszej niż deklarowana we wniosku o przyznanie płatności JPO i UPO (powierzchnia deklarowana 33,00 ha, powierzchnia uprawniona do płatności 29,33 ha). Północno - zachodnia część działki rolnej "D", którą na załączniku graficznym skarżący oznaczył jako część w całości użytkowaną rolniczo (vide: fotografie nr 11, nr 13, nr 21, nr 20, nr 22, nr 25) obrazuje zakrzaczenia i samosiejki drzew. Natomiast północno wschodnia część działki rolnej "D" (vide: fotografie nr 23, nr 3) przedstawia obszar, na którym nie była prowadzona działalność rolnicza, charakteryzujący się występowaniem zakrzaczeń i kilkuletnich drzew. We wniosku o przyznanie płatności skarżący jako powierzchnię gruntów rolnych na działce ewidencyjnej [...], powierzchnię niezgłoszoną do programów pomocowych, czy powierzchnię zalesioną - wskazał wartość 0,00 ha. Natomiast niezgłoszenie do programów pomocowych powierzchni 8 ha nie dotyczy działki ewidencyjnej 11/8, lecz innej działki – nr 27. Tego umniejszenia nie można przenosić na działkę 11/8. Skarżący wskazanym wyżej ustaleniom organów, istotnym z punktu widzenia wysokości kwoty przyznanej płatności nie przeciwstawił żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów administracji stanowiące faktyczną podstawę wydanej w sprawie decyzji. Skarżący nie zainicjował i nie podjął żadnych działań procesowych, które mogłyby skutkować podważeniem ustaleń organów administracji. II [...] wystąpił ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8 – dalej: rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011) przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przypadku gdy obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do poszczególnych działek rolnych a nie do działek rolnych, obejmujących tą samą grupę upraw, a w konsekwencji pominięcie działki 27, na której znajdowały się uprawy z tej samej grupy co na pozostałych działkach, w tym działce [...]. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., a z postawionego w niej zarzutu wynika, że istota spornego w rozpatrywanej sprawie zagadnienia odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w przedmiocie przyznania w pomniejszonej wysokości przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Między innymi z tego powodu – co stanowi zasadniczą oś sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie – że, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w sytuacji, gdy we wniosku o przyznanie płatności skarżący, jako powierzchnię gruntów rolnych na działce ewidencyjnej [...], niezgłoszoną do programów pomocowych, czy też powierzchnię zalesioną określił wartością 0,00 – a działalność rolnicza na tej działce prowadzona jest, jak wynika z przeprowadzonej kontroli na powierzchni mniejszej (29,33 ha), niż deklarowana we wniosku (33 ha) – zaś niezgłoszenie do programów pomocowych powierzchni 8 ha nie dotyczyło wymienionej działki rolnej, lecz działki 27, to wskazanej różnicy między powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną nie można równoważyć wymienionym umniejszeniem, poprzez jego przeniesienie na działkę [...]. Stąd też, według Sądu I instancji, kontrolowana decyzja, gdy chodzi o ustalenia faktyczne stanowiące podstawę jej wydania oraz prawną ich kwalifikację, nie jest niezgodna z prawem. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, zarzut naruszenia art. 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 przez jego niewłaściwe zastosowanie, nie jest usprawiedliwiony. Merytoryczną ocenę tego zarzutu skargi kasacyjnej poprzedzić należy wyjaśnieniem, że zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być on jednak zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu. Wyjaśnienia wymaga również, że w sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku wyłącznie z punktu widzenia jego zgodności z przepisem prawa materialnego – z czym mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie - to nie może budzić żadnych wątpliwości, że rozpatrzenie tego zarzutu nie może pomijać stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania. Zwłaszcza, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. Z punktu widzenia przedstawionych uwag wprowadzających nie może budzić wątpliwości, że zarzut naruszenia art. 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 65/2011, strona skarżąca kasacyjnie wiąże z negatywną formą niewłaściwego zastosowania przywołanego przepisu, a mianowicie, z jego niezastosowaniem w sytuacji, gdy – jej zdaniem - ze względu na stan faktyczny rozpatrywanej sprawy wymieniony przepis powinien mieć w niej zastosowanie, co innymi słowy oznacza, że powinien stanowić dla Sądu I instancji wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a brak jego uwzględnienia oznacza, że kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu. Z przywołanego przepisu wynika, że jeżeli stwierdzi się, że zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o płatność, do obliczania pomocy stosuje się obszar zadeklarowany oraz, że jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. Ze sposobu, w jaki skonstruowany i uzasadniony został zarzut odmowy zastosowania wymienionego przepisu wynika jednoznacznie, że teza o jego naruszeniu oparta została na założeniu, że na działce 27 znajdowały się uprawy tej samej grupy, co na pozostałych działkach, w tym na działce [...]. Oznacza to, że nie podważając ustaleń faktycznych, które Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania w sprawie, strona skarżąca kasacyjnie oczekuje, że ocena zasadności omawianego zarzutu skargi kasacyjnej dokonywana będzie przy uwzględnieniu wymienionego założenia natury faktycznej, które sama przyjęła formułując omawiany zarzut. Podkreślając jednak, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy, podkreślić należy, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie został zakwestionowany, co jasno i wyraźnie wynika z faktu oparcia skargi kasacyjnej na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. Za niesporną zaś jego okoliczność, która przyjęta została za podstawę wyrokowania uznać należy to, że - jak powyżej już to wskazano - we wniosku o przyznanie płatności skarżący, jako powierzchnię gruntów rolnych na działce ewidencyjnej [...], niezgłoszoną do programów pomocowych, czy też powierzchnię zalesioną określił wartością 0,00, zaś niezgłoszenie do programów pomocowych powierzchni 8 ha dotyczyło działki rolnej [...], nie zaś działki [...], w odniesieniu do której ustalono ponadto, że działalność rolnicza prowadzona jest, jak wynika z przeprowadzonej kontroli, na powierzchni mniejszej (29,33 ha), niż zadeklarowana we wniosku (33 ha). Jednocześnie - co ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zasadności omawianego zarzutu, zwłaszcza , że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych - z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby za faktyczną podstawę jego wydania Sąd I instancji przyjął ustalenie, że na działce [...] znajdowały się uprawy z tej samej grupy upraw, co na pozostałych działkach, w tym na działce [...]. W sytuacji więc, gdy strona skarżąca kasacyjnie nie podważa ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w sprawie i we wskazanym zakresie nie zarzuca tym ustaleniom deficytu, a innymi słowy, braku ich korespondencji z rzeczywistym stanem rzeczy, to omawiany zarzut nie może odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Skutecznego wsparcia dla tezy strony skarżącej kasacyjnie odnośnie do niezgodności z prawem kontrolowanego wyroku nie stanowią również podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty odwołujące się do treści postanowień Instrukcji kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Ograniczenie się li tylko do ich przywołania, bez jednoczesnego uzasadnienia i rozwinięcia argumentacji odnośnie do wadliwości przeprowadzonej kontroli i jej wpływu na wynik sprawy, co wymagałoby ponadto – jak powyżej już to wskazano – podjęcia, na gruncie zarzutów opartych na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a., stosownej polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji odnośnie do zupełności stanu faktycznego, który przyjęty został za podstawę wyrokowania, nie może być ocenione inaczej, jak tylko nieskuteczne. W tym też kontekście podnieść należy, że prawidłowości stanowiska Sądu I instancji nie podważa również, podnoszony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, argument z treści art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 65/2011. Próba wykazania przez autora skargi kasacyjnej, że przywołany przepis – w kontekście niezgłoszenia do pomocy 8 ha powierzchni działki 27 – nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia kontroli wszystkich działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego nie może odnieść oczekiwanego przez niego skutku. Z tego mianowicie powodu, że z treści tego przepisu jasno i wyraźnie wynika, że kontrole na miejscu obejmują działki rolne i grunty rolnicze, których dotyczą wnioski o wsparcie, a więc innymi słowy, działki rolne i grunty rolnicze, których powierzchnia została w tych wnioskach zadeklarowana do płatności. Niezależnie od powyższego, kasator również nie wyjaśnił i nie uzasadnił, że przepis którego naruszenie zarzuca poprzez jego niewłaściwe zastosowanie powinien być dla Sądu I instancji adekwatnym wzorcem kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zwłaszcza w sytuacji, gdy podkreślić należy, iż przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a przepis którego naruszenie zarzuca autor skargi kasacyjnej zawarty jest w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich. Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 § 1 p.p.s.a.