IV SA/Po 342/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W. P. przeciwko Staroście [...] w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku Sądu w sprawie o sygn. IV SA/Po 798/13 oddala skargę Prawomocnym wyrokiem z 09 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 798/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi W. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z [...] lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia lub uchylenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Starosty [...] z [...] maja 2013 r. (Nr[...];[...]). Pismem z [...] marca 2014 r., W. P. (dalej: "Skarżąca"), zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, radcę prawnego G. W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Starosty [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji"), skargę dotyczącą wymierzenia temu organowi grzywny z powodu bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania po ww. prawomocnym wyroku o sygn. akt IV SA/Po 798/13. Wskazując jako podstawę prawną art. 154 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."), z powołaniem się na zarzuty naruszenia: art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") w związku z art. 154 § 1 i art. 153 p.p.s.a., strona skarżąca wniosła o: 1) wymierzenie grzywny Staroście (art. 154 § 1 p.p.s.a.), 2) zasądzenie od Starosty na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w kwocie 457 zł [wynagrodzenia pełnomocnika 240 zł (1 x stawka minimalna), kosztów sądowych – wpisu 200 zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej 17 zł]. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że uprawomocnienie się wyroku o sygn. akt IV SA/Po 798/13 spowodowało, iż w obrocie prawnym pozostało nierozpoznane podanie – żądanie Skarżącej dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia lub uchylenia decyzji z dnia [...] maja 1983 r. nr [...] (o pozwoleniu na budowę). Pełnomocnik podkreślił, że po doręczeniu wyroku, Skarżąca, w nawiązaniu do zawartej w nim oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, nie czekając na wezwanie organu, pismem z 30 października 2013 r. wyjaśniła, z czego wynika jej interes prawny, a na jego poparcie przedłożyła odpowiednie dokumenty. Akta administracyjne po wyroku zostały doręczone Staroście w dniu 12 grudnia 2013 r., co, w ocenie Skarżącej, oznacza, że organ I instancji winien tę sprawę – bardzo dobrze jemu znaną i nie wymagającą postępowania wyjaśniającego – załatwić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie jednego miesiąca, a więc do 12 stycznia 2014 r. Starosta, pomimo pisemnego wezwania do załatwienia sprawy z 13 stycznia 2014 r. (które wpłynęło do siedziby organu tego samego dnia), oraz zażalenia do Wojewody Wielkopolskiego (które wpłynęło do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 14 stycznia 2014 r.), sprawy nie załatwił. Zarazem pełnomocnik Skarżącej stwierdził, że wskazana w zawiadomieniu z 10 stycznia 2014 r. przyczyna zwłoki była bezzasadna, a skorzystanie z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy nieusprawiedliwione – jeśli jakiś dodatkowy dowód istniał, to powinien zostać przedłożony bez zbędnej zwłoki, gdyż tego rodzaju czynność nie wymaga dodatkowego czasu. W konsekwencji pełnomocnik Skarżącej uznał, że z uwagi na to, iż w terminie miesięcznym Starosta nie załatwił sprawy, zaistniała bezczynność organu. Natomiast to, że organ, choć sprawy nie załatwił, to jednak podjął czynność (zawiadomienie), co prawda pozorowaną, ale jednak czynność, tzn. w sposób nieuzasadniony skorzystał z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy przysyłając stosowne zawiadomienie, świadczy o stanie przewlekłości postępowania. W ocenie strony skarżącej na przewlekłe prowadzenie postępowania wskazują także wcześniejsze, wyszczególnione w uzasadnieniu skargi, czynności Starosty. Wobec tego możliwe jest zarówno stwierdzenie przewlekłości, jak i bezczynności organu w postępowaniu, które nie zakończyło się w terminie wskazanym w art. 35 § 3 k.p.a. (tu: jednego miesiąca). Na tej podstawie organ ocenił, że wniesienie skargi o wymierzenie Staroście grzywny jest uzasadnione. W odpowiedzi na powyższą skargę – stanowiącą zarazem odpowiedź na równolegle wniesioną przez Skarżącą skargę dotyczącą bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania po ww. wyroku o sygn. akt IV SA/Po 798/13 (rozpoznaną przez tut. Sąd w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 23/14) – Starosta wniósł o oddalenie skargi w całości. Uzasadniając wyjaśnił, że po otrzymaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. prawomocnego wyroku przeprowadził postępowanie administracyjne. Pismem z 19 grudnia 2013 r. zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, jaką jest żądanie Skarżącej stwierdzenia wygaśnięcia lub uchylenia decyzji z [...] maja 1983 r. – pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w [...], wydanej dla R. P. W dniu 08 stycznia 2014 r. strona postępowania – wdowa po R. P., U. W. – zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu w sprawie przedłożenia dokumentów dowodowych w prowadzonym postępowaniu. Starosta napisał, że pismem z 10 stycznia 2014 r. przedłużył termin załatwienia sprawy, do 15 lutego 2014 r. Na skutek złożenia przez Skarżącą zażalenia na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, akta sprawy zostały przekazane Wojewodzie, który postanowieniem z 13 lutego 2014 r. uznał zażalenie Skarżącej za bezzasadne. Tymczasem Starosta, pismem z 29 stycznia 2014 r., wezwał Skarżącą do wykazania interesu prawnego. W dniu 14 lutego 2014 r. Wojewoda zwrócił akta administracyjne. Starosta w dniu 18 lutego 2014 r. ponownie wezwał Skarżącą do wykazania interesu prawnego. Dnia 20 lutego 2014 r. Skarżąca dostarczyła kserokopię aktu notarialnego Rep. A nr [...]. Dalej Starosta podkreślił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wydał w dniu 03 marca 2014 r. decyzję nr [...] (znak: [...]), mocą której stwierdził wygaśnięcie decyzji nr [...] z [...] maja 1983 r. wydanej w [...], udzielającej R. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w [...]. Zarówno Skarżąca, jak i jej pełnomocnik otrzymali decyzję w dniu 06 marca 2014 r. Wobec tego, w ocenie Starosty, skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania oraz skarga dotycząca wymierzenia Staroście grzywny są bezprzedmiotowe, dlatego organ wniósł o "odstąpienie od wymierzenia kary". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 p.p.s.a.). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2014 r. (M.P. z 2014 r. poz. 146) przeciętne (miesięczne) wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2013 r. wyniosło 3650,06 zł. W świetle zacytowanego art. 154 § 1 p.p.s.a. skarga, o której mowa w tym przepisie, może zostać skutecznie wniesiona tylko w jednym z dwóch przypadków: (1) w razie niewykonania przez organ administracji publicznej wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania albo (2) w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że wyrok o sygn. akt IV SA/Po 798/13, którego dotyczy rozpoznawana tu skarga, należy do drugiej z wymienionych kategorii orzeczeń (wyroków uchylających akt), oraz że zawarte w skardze żądanie wymierzenia Staroście grzywny zostało oparte na zarzucie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania po ww. wyroku. Tak sformułowana skarga niewątpliwe mieści się więc w zakresie normowania art. 154 § 1 p.p.s.a. Przed przystąpieniem do zbadania merytorycznej zasadności skargi powinnością Sądu była jeszcze analiza skargi pod kątem spełnienia dalszych wymogów formalnych. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. skargę z żądaniem wymierzenia grzywny, o której mowa w tym przepisie, można wnieść po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy, Skarżąca przed wniesieniem skargi wystąpiła do Starosty z wezwaniem z 13 stycznia 2014 r. do wykonania orzeczenia (wyroku) i załatwienia sprawy, które wpłynęło do Starostwa w dniu 13 stycznia 2014 r. Tym samym został spełniony formalny wymóg, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., co pozwoliło uznać skargę za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd podkreśla, że w równolegle rozpoznawanej i rozstrzygniętej przez tut. Sąd sprawie (zawisłej pod sygn. akt IV SAB/Po 23/14) – w przedmiocie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku o sygn. akt IV SA/Po 798/13 – Sąd stwierdził, że zarzucane Staroście: bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania po ww. wyroku, nie miały miejsca. Na tej podstawie, wyrokiem z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 23/14, tut. Sąd skargę oddalił. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zawarte w tym ostatnim wyroku ustalenia faktyczne oraz ich prawna kwalifikacja pozostają w pełni aktualne i prawnie relewantne także na gruncie niniejszej sprawy, bez potrzeby ich powtarzania in extenso w treści niniejszego uzasadnienia. W konsekwencji, skoro zarzucane przez Skarżącą postaci opieszałości organu po wyroku o sygn. akt IV SA/Po 798/13 (bezczynność organu, przewlekłe prowadzenie postępowania) nie wystąpiły – co wynika z ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 23/14 – to w świetle art. 154 § 1 p.p.s.a brak jest podstaw do wymierzenia Staroście grzywny, o której mowa w tym przepisie. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.