II SA/Ol 402/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2014r. sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 lutego 2014r., nr 1 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie na rzecz skarżącego kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji stwierdził uchybienie terminu przez S. J. do wniesienia odwołania od pisma Komendanta Powiatowego Policji z dnia ‘[...]" w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ podał, że pismo to strona odebrała w dniu 16 grudnia 2013r. Natomiast odwołanie zostało złożone w siedzibie organu I instancji w dniu 31 grudnia 2013r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie S. J. zarzucił naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Wskazał, że odwołanie nadał w placówce pocztowej w dniu 30 grudnia 2013r. Na dowód powyższego do skargi załączył kserokopię strony z pocztowej książki nadawczej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o umorzenie postępowania sądowego, ponieważ organ odwoławczy uwzględnił w całości skargę, w ten sposób, że postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" uchylił własne postanowienie z dnia "[...]". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że po wniesieniu skargi ponownie dokonał weryfikacji dat wpływu i faktycznego złożenia odwołania. Komendant przyznał, że rzeczywiście odwołanie zostało nadane w placówce operatora pocztowego w dniu 30 grudnia 2013r., a więc z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia go. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. zezwala bowiem organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, rozstrzygnięto na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 461). .