III SA/Gl 89/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant St. sekretarz sądowy Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...]r. Dyrektor Izby Celnej w K.: - uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. znak [...] z [...] r. odmawiającą uchylenia decyzji znak [...] z [...] r., którą odmówiono skarżącej - "A" Sp. z o.o. przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z [...] r. - umorzył postępowanie w sprawie. Stan sprawy jest następujący : Dyrektor Izby Skarbowej w K . decyzją nr [...] z [...] r. udzielił Spółce z o.o. "A" zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] . Pismem z [...] r. Spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w K . z wnioskiem o zmianę tej decyzji poprzez jej przedłużenie na okres kolejnych sześciu lat. Wniosek ten został przekazany do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Celnej w K . w związku ze zmianą właściwości organów w sprawach gier hazardowych. Dyrektor Izby Celnej w K . po rozpatrzeniu wniosku strony, decyzją nr [...] z [...]r . odmówił przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego. Od decyzji tej Spółka nie złożyła odwołania, a tym samym stała się ona ostateczna. Pismem z [...] r. Spółka z o.o. "A" , powołując się m. in. na art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w K . znak [...] z [...] ., którą odmówiono przedłużenia udzielonego Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Jako przesłankę do wznowienia postępowania strona wskazała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C- 213/11, C-214/11, C-217/11, dotyczący wykładni w zakresie charakteru przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w odniesieniu do Dyrektywy nr 98/34/WE. W wyroku tym TSUE, zdaniem strony, przyznał ww. normom, a co do zasady przepisom ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, potencjalny charakter przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Dokonując analizy wydanego orzeczenia w kontekście skutków wprowadzenia regulacji zawartych w ustawie o grach hazardowych strona wywodziła, że ustawa zawiera przepisy techniczne i winna zostać notyfikowana Komisji Europejskiej, czego nie uczyniono, a co oznacza bezskuteczność jej przepisów wobec podmiotów. W związku z powyższym wniosek o wznowienie wskazanego w nim postępowania, strona uznała za zasadny. Dyrektor Izby Celnej w K ., po zbadaniu przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, postanowieniem z [...]r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Po analizie akt sprawy i obowiązujących przepisów prawa Dyrektor Izby Celnej w K . decyzją [...] z [...]r. odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z [...]r. , którą odmówiono przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem Spółka, złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz uwzględnienie wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w K . [...] z [...]r. z naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: • naruszenie art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art 240 § 1 pkt 11 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez stwierdzenie, że w niniejszej sprawie orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 (sprawa Fortuna i inni) nie ma wpływu na wydaną decyzję ostateczną, podczas gdy orzeczenie to wywiera wpływ na jej treść, organ oparł bowiem owe rozstrzygnięcie na art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, którego wyrok TSUE bezpośrednio dotyczy; • niezasadne zastosowanie przepisu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zakazującego przedłużania wcześniej uzyskanych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, podczas gdy powołany przepis stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji, w braku notyfikacji tejże ustawy Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany. W uzasadnieniu odwołania Spółka m.in. odnosząc się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C- 214/11 i C-217/11 podniosła, iż TSUE co do zasady przesądził o charakterze przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jako przepisów technicznych. Strona przedstawiła również argumentację wskazującą, iż kwestionowane przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych bezpośrednio wpływają na obrót automatami lub ich właściwości. Zdaniem strony stwierdzenie przez TSUE "technicznego" charakteru zakazu urządzania gier na automatach poza kasynami z art. 14 ust. 1 ustawy o grach w sposób pośredni skutkuje również koniecznością uznania za "przepisy techniczne" tych regulacji, które na zasadzie funkcjonalnego sprzężenia ten ogólny zakaz realizują, in specie przepisów z art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz z art. 138 ust. 1 ustawy. W świetle przedmiotowego wyroku TSUE koniecznym jest, w opinii strony, rozpoznawanie ww. przepisów ustawy o grach hazardowych jako pewnej zbiorczej regulacji prawnej, która - gdy zostanie ustalony jej istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości automatów do gier o niskich wygranych, traktowanych jako produkt - stanowić będzie "przepisy techniczne" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Dyrektor Izby Celnej w K ., po rozpatrzeniu odwołania oraz analizie obowiązujących przepisów prawa, decyzją znak [...] z [...] r., uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K . znak [...] z [...] r., odmawiającą uchylenia decyzji znak [...] z [...] r., którą odmówiono przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K . nr [...] z [...] r. i umorzył postępowanie w sprawie. Stwierdził bowiem, że art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zgodnie zaś z treścią decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K . nr [...] z [...] r. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zostało Spółce udzielone na 6 lat od dnia jego wydania i po upływie tego terminu, tj. z dniem [...] r., wygasło. Wobec powyższego, wygaśnięcie tego zezwolenia spowodowało, iż decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. W związku z tym rozpatrywanie kwestii przedłużenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego zawartego w decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego w świetle art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, czyniło wznowione postępowanie bezprzedmiotowym - z powodu braku przedmiotu postępowania. Wskazana okoliczność nie została uwzględniona przez organ pierwszej instancji, jednakże w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej normodawca przyznał organowi odwoławczemu kompetencje merytoryczno-reformacyjne oraz kasacyjne. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy jest władny uchylić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości lub w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie w sprawie. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Spółka, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaskarżając w całości decyzję Dyrektora Izby Celnej w K . i wnosząc o stwierdzenie wydania jej z naruszeniem prawa na mocy art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 208 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (O.p.) w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 o.p. poprzez niezasadne uznanie postępowania wznowieniowego w niniejszej sprawie za bezprzedmiotowe z uwagi na wygaśnięcie zezwolenia, którego dotyczył wniosek o przedłużenie, podczas gdy istotą oraz przedmiotem postępowania wznowionego jest przede wszystkim kontrola zgodności z prawem ostatecznej decyzji podatkowej, wydanej na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, bezskutecznego w braku notyfikacji projektu tej ustawy Komisji Europejskiej, co przesądził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (FORTUNA i in.), który to wyrok miał wpływ na treść decyzji ostatecznej; 2. art. 240 § 1 pkt 11 o.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) i § 2 O.p. poprzez błędne niezastosowanie przez organ procedury przewidzianej w rzeczonych przepisach, która w realiach niniejszej sprawy powinna doprowadzić do wskazania zaistnienia przesłanki pozytywnej wznowieniowej (wpływu orzeczenia TSUE na treść ostatecznej decyzji odmawiającej przedłużenia zezwolenia) przy jednoczesnym stwierdzeniu zaistnienia negatywnej przesłanki uchylenia sprzecznej z prawem decyzji ostatecznej (w postaci wygaśnięcia zezwolenia, co prowadzi do rozstrzygnięcia decyzją o dotychczasowej w istocie treści : odmawiająca przedłużenia lub umarzającą postępowanie w sprawie jego przedłużenia). W uzasadnieniu strona podnosi, iż bezsporna jest okoliczność braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, w tym regulacji zawartej w art. 138 ust. 1 dotyczącej zakazu przedłużania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. Strona stwierdza również, iż dokonawszy ustaleń prawnych objętych wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 19 listopada 2012r. sygn. akt III SA/Gd 543/12, z dnia 20 listopada 2012r. sygn. akt III SA/Gd 518/12 oraz z 20 grudnia 2012r. sygn. akt III SA/Gd 500/12 w sposób nie budzący wątpliwości orzekł, iż przepis art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych podlegał notyfikacji. Skoro jednak procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej. Dyrektor Izby Celnej w K ., w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Przypomniał, iż zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielone Spółce z o.o. "A" decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K . nr [...] z [...]r., wygasło z mocy prawa z dniem [...]r. Skutkiem wygaśnięcia tegoż zezwolenia, jest wyeliminowanie przyznającej go decyzji z obrotu prawnego, w związku z czym brak jest możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku w zakresie jej zmiany. W rezultacie rozpatrywanie kwestii przedłużenia rzeczonego zezwolenia, które utraciło moc prawną, w kontekście orzeczenia TSUE, jest bezprzedmiotowe - wobec braku przedmiotu postępowania, tym samym za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Dyrektora Izby Celnej w K . znak [...] z [...]r. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka jako podstawę wznowienia postępowania wskazała wydanie w 19 lipca 2012 r. wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawcach połączonych C- 213/11, C-214/11, C- 217/11, a więc oparła swój wniosek na jednej z ustawowych podstaw wznowienia wskazanej w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej był zatem zobowiązany wydać postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 243 § 2 tej ustawy. Nie było jednak możliwym kontynuowanie postępowania wznowieniowego, bowiem wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], spowodowało wyeliminowanie tegoż zezwolenia z obiegu prawnego, dlatego też postępowanie prowadzone z wniosku Spółki o wznowienie postępowania w sprawie przedłużenia ww. zezwolenia stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym samym za prawidłowe należy uznać zaskarżone rozstrzygnięcie, a zarzuty Spółki dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów uznać należy za bezzasadne. Na rozprawie 4 czerwca 2014 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie . Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a., tj. w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1) albo w razie zaistnienia przyczyn uzasadniających stwierdzenie jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa (pkt 2 i 3). Dokonana przez Sąd, według wskazanych na wstępie kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji - objętej oceną z mocy art. 135p.p.s.a. - wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skontrolowana decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym jej uchyleniem. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego uchylająca rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji i umarzająca jako bezprzedmiotowe - na podstawie art. 208 O.p. w związku z art. 8 ustawy z 19 listopada 2009r o grach hazardowych ( Dz. U. Nr 201 poz. 1540) - wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, którą to odmówiono zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr [...]z [...]. w zakresie przedłużenia tego zezwolenia na okres sześciu lat. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny, odrębny od postępowania zwykłego, zakończonego decyzją ostateczną. Jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, ale tylko w przypadku, gdy postępowanie, w którym zapadła ta decyzja dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten wymienia w sposób wyczerpujący przesłanki wznowienia postępowania, które są związane z kwalifikowaną wadliwością postępowania, powodującą możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy stwierdzona wada postępowania nie wpłynęła na treść decyzji i w konsekwencji wyeliminowanie rozstrzygnięcia wadliwego. Przesłanką wznowieniową wymienioną art. 240 § 1 pkt 11 O.p.- na którą powoływała się skarżąca Spółka we wniosku o wznowienie postępowania - jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mające – w jej ocenie - wpływ na treść wydanej decyzji. Na zasadzie art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowania na tej podstawie następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Obowiązkiem organu przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia jest ocena dopuszczalności wznowienia postępowania. W tym etapie organ ocenia czy wystąpiły przesłanki podmiotowe, przedmiotowe, a także czy zachowany został określony przez ustawodawcę termin złożenia wniosku przez stronę. (Tak B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Unimex, 2008 r., komentarz do art. 243 O.p.). W pewnym uproszczeniu stwierdzić można, że jest to wstępny etap badania sprawy o zakresie zbliżonym do zakresu wskazanego w art. 165a O.p. Niedopuszczalność wznowienia postępowania występuje z przyczyn przedmiotowych, podmiotowych oraz uchybienia terminu do wniesienia żądania wszczęcia postępowania w zakresie określonym w art. 241 § 2 pkt 1 i 2. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych wystąpi, gdy brak jest przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, np. w razie gdy żądanie wznowienia postępowania nie dotyczy decyzji lub postanowienia, na które służy zażalenie albo gdy zażądano wznowienia postępowania w zakresie czynności cywilnoprawnej lub czynności materialnotechnicznej. Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie zostało złożone przez osobę, która nie jest stroną lub gdy strona nie ma zdolności do czynności prawnych. W ocenie Sądu orzekającego w sytuacji, gdy decyzja ostateczna istnieje w sensie formalnym (nie została usunięta z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie albo stwierdzenie nieważności), ale wygasła zachodzi taki właśnie przypadek niedopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych. W niniejszej sprawie należy mieć bowiem na względzie, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczył postępowania zakończonego decyzją o odmowie zmiany innej decyzji, a więc rozstrzygnięcia o charakterze akcesoryjnym w stosunku do tego pierwszego, z nim związanym i zależnym od jego bytu. W sytuacji zatem, gdy wygasła już decyzja "podstawowa" wówczas wygasła także decyzja "dodatkowa", kończąca postępowanie, którego dotyczy wniosek o wznowienie. Tym samym w ocenie Sądu orzekającego brak było przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia już w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania (26 października 2012 r.), albowiem decyzja o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach udzielona 31 marca 2004 r. została udzielona na sześć lat i wygasła z dniem 31 marca 2010 r. Po wtóre trzeba pamiętać, że instytucja wznowienia postępowania nie istnieje sama dla siebie, ale jest uruchamiana w celu wzruszenia decyzji wydanych po przeprowadzeniu postępowania dotkniętego enumeratywnie wymienionymi wadami. W niniejszej sprawie zaś nie mogło dojść do powtórnego merytorycznego rozpoznania wniosku strony o przedłużenie zezwolenia wobec jego wygaśnięcia. W spornej sprawie organ po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonej decyzją ostateczną z [...]r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, a organ odwoławczy uchylił to rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 208 § 1 O.p. stwierdzając, iż jest ono bezprzedmiotowe. W szczególności wskazał, iż na skutek wygaśnięcia decyzji - zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego, rozpatrywanie kwestii zmiany zezwolenia zawartego decyzji, która wygasła, a zatem została usunięta z obrotu prawnego w kontekście wydanego orzeczenia TSUE jest bezprzedmiotowe, co powoduje niemożność wydania decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W ocenie Sądu takie załatwienie sprawy w trybie art. 208 O.p. narusza powołany przepis, albowiem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe w jego toku, lecz było niedopuszczalne już w dacie złożenia wniosku w tym przedmiocie. Tym niemniej naruszenie przepisów procesowych trzeba uznać za uchybienie nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wynika to z tego, iż niezależnie od tego, czy organ wydałby rozstrzygnięcie oparte na niedopuszczalności wznowienia, czy też wznowił postępowanie, a następnie je umorzył jako bezprzedmiotowe tak jak to uczynił, to w obu wypadkach byłyby to rozstrzygnięcia jedynie formalne i w żaden sposób nie odnoszące się do istoty sprawy tak jak rozumie ją strona skarżąca – ewentualnego stwierdzenia wadliwości rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie organizacji gier w kontekście tez wyrażonych w powołanym wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. Co więcej, nawet po przyjęciu, iż wznowienie jest dopuszczalne (spełnienie przesłanek podmiotowych, przedmiotowych i zachowanie terminu do złożenia przez stronę wniosku) oraz zaistniały w sprawie przesłanki do wznowienia postępowania, na skutek czego organ uchyliłby decyzję odmawiającą zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności (które to założenie Sąd czyni jedynie hipotetycznie), to i tak byłby zobowiązany do umorzenia postępowania w sprawie. Zauważyć bowiem trzeba, że na skutek uchylenia decyzji ostatecznej, której dotyczył wniosek o wznowienie a odmawiającej przedłużenia zezwolenia ponownie stałaby się otwarta wniosku o zmianę zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, które wygasło wobec upływu czasu, na jaki zostało udzielone, tj. z dniem 31 marca 2010 r., a zatem orzekanie w tym przedmiocie także byłoby bezprzedmiotowe. Wiedzie to do wniosku, że umorzenie postępowania wznowionego na podstawie art. 208 O.p., co miało miejsce w sprawie, prowadzi do tych samych skutków nie tylko procesowych, ale i materialnych, gdyż i tak nie można orzekać w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W konsekwencji powyższego Sąd doszedł do przekonania, iż decyzja - jakkolwiek narusza przepisy postępowania - to jednak to naruszenie jako nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy nie uzasadniało uznania skargi za zasadną. W sytuacji, gdy w sprawie kontroli poddane było rozstrzygniecie ściśle procesowe i organy nie orzekały merytorycznie w sprawie Sąd uznał za zbędne odnoszenie się do zarzutów skargowych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczącego ustawy o grach hazardowych. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.