I SA/Lu 543/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Referent Julita Kula, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. H. T. E. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania E. H. T. E. sp. z.o.o. z siedzibą w C. M. od decyzji Burmistrza M. R. F. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że powodem wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o ustaleniu spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r. w kwocie 56.078,00 zł był fakt, iż złożyła ona w dniu [...] stycznia 2011 r. deklarację na podatek od nieruchomości, w której nie wykazała prawidłowych danych niezbędnych do obliczenia podatku od nieruchomości. Pomimo wezwania do skorygowania deklaracji spółka nie przedłożyła takiej korekty. Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe. W toku tego postępowania ustalił, że spółka jest podmiotem gospodarczym powołanym do prowadzenia działalności gospodarczej, wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] października 2004 r. Aktem notarialnym z dnia [...] nabyła prawo własności budynków i urządzeń oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów o powierzchni 2,7556 ha tj. działki nr [...] i [...] położone w R. F., sklasyfikowane w ewidencji gruntów symbolem "Bi", które to działki wraz z budynkami i urządzeniami do dnia [...] sierpnia 2011 r. znajdowały się w jej posiadaniu. Organ podatkowy pierwszej instancji podkreślił, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, za wyjątkiem, gdy przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności z uwagi na tzw. względy techniczne. Wówczas takie grunty i budynki należy opodatkować wg tzw. stawek pozostałych. Równocześnie z postępowaniem podatkowym w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za określone miesiące 2011 r., organ podatkowy prowadził postępowanie wobec nowych jej właścicieli. W dniu [...] 2011 r. przedmiotowa nieruchomość została bowiem sprzedana członkom zarządu skarżącej spółki (osobom fizycznym). W postępowaniu dotyczącym nowych właścicieli do sporządzenia opinii techniczno - budowlanej oraz wyceny wartości budowli zostali powołani biegli. Jako, że spółka nie współdziałała z organem w celu ustalenia wysokości podatku za 2011 r. (nie stosowała się do wezwań dotyczących korekty deklaracji ani do załączenia koniecznych dokumentów), opinie te organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. włączył jako dowód w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2011 r. gdyż dotyczyły one tych samych przedmiotów opodatkowania. Organ pierwszej instancji ustalił, że na nieruchomości o powierzchni 2,7556 ha oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem "Bi" znajdują się budynki o ogólnej powierzchni 3.418,47 m², w tym budynki o powierzchni 140,82 m², które nie mogą być użytkowane ze względów technicznych. Ponadto biegły rzeczoznawca oszacował wartość budowli na kwotę 19.000 zł. W wyniku opodatkowania części budynków służących do prowadzenia działalności gospodarczej, organ podatkowy ustalił procentowo wartość budowli do celów podatkowych i podał, że wartość budowli wynosi 18.217 zł. Na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, opinii biegłych oraz aktu notarialnego określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 8 miesięcy 2011 r. w łącznej kwocie 56.078,00 zł. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez spółkę SKO uznało, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Kolegium stwierdziło, że podstawę opodatkowania stanowi przedmiot opodatkowania, który powinien być określony jednoznacznie co do wielkości z uwzględnieniem stawek podatkowych obowiązujących w danym roku podatkowym na terenie gminy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że spółka jako podmiot gospodarczy prowadzący działalność gospodarczą nabyła aktem notarialnym z dnia [...] prawo własności budynków i urządzeń oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów na działkach o numerach [...] i [...] położonych w R. F. W złożonej deklaracji na podatek wykazała do opodatkowania 24.670 m², gruntów, w tym 5.000 m², jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej a grunty o powierzchni 19.670 m², jako grunty pozostałe, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 542 m², oraz budowle o wartości 132.900 zł. Wykazana powierzchnia gruntów jest inna niż wynika to z aktu notarialnego oraz ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z ewidencji gruntów. Z ewidencji gruntów wynika ponadto, że przedmiotowe grunty sklasyfikowane zostały symbolem "Bi" co oznacza, że podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a ponieważ znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie więc z danymi zawartymi w informacji z rejestru gruntów oraz danymi zawartymi w akcie notarialnym, organ podatkowy do opodatkowania przyjął grunty o powierzchni 27.556 m², i uznał, że są to grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy wyjaśnił przy tym, że w ewidencji gruntów i budynków jak i w księdze wieczystej nr [...] figuruje powierzchnia gruntów 2.7556 ha i taka została przyjęta do opodatkowania. Natomiast w akcie notarialnym z dnia [...] figuruje powierzchnia 2,7558 ha. Różnica 2 m², wynika z odnowienia ewidencji gruntów, co zostało zapisane w § 3 aktu notarialnego. Spółka nieprawidłowo zadeklarowała powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 132.900 zł. Kwotę tę nieprawidłowo przyjęła z aktu notarialnego. W akcie notarialnym cenę budynków i budowli wpisano jako wartość łączną. Tymczasem do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjmuje się budowle jako odrębny przedmiot opodatkowania, których podstawą opodatkowania jest ich wartość. Natomiast podstawą opodatkowania budynków jako odrębnego przedmiotu opodatkowania jest ich powierzchnia użytkowa. Spółka nieprawidłowo deklarowała również grunty jako pozostałe, zamiast jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kolegium zaznaczyło, że organ pierwszej instancji podczas wydawania decyzji oparł się na wycenie - operacie szacunkowym wartości nieruchomości oraz opinii techniczno - budowlanej dotyczącej oceny stanu technicznego budynków położonych na działkach nr [...] i [...]. Informacje dotyczące wartości nieruchomości i stanu technicznego budynków spółki organ uzyskał sięgając po wiadomości specjalne. Następnie SKO podało, że jeśli chodzi o opodatkowanie budowli to podlegają one opodatkowaniu tylko wtedy, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Brak takiego związku, skutkuje wyłączeniem całości lub części tych obiektów z opodatkowania. Biegły rzeczoznawca oszacował wartość budowli na kwotę 19.000 zł. W wyniku opodatkowania części budynków służących do prowadzenia działalności gospodarczej, Burmistrz ustalił procentowo wartość budowli do celów podatkowych, na kwotę 18.217 zł. Kolegium podkreśliło, że kwestią sporną jest także ustalenie, czy w sprawie występują tzw. względy techniczne, które uniemożliwiają wykorzystywanie nieruchomości dla celów prowadzenia działalności gospodarczej i powodują, że do danej nieruchomości nie stosuje się maksymalnych stawek podatku od nieruchomości. Zgodziło się z Burmistrzem, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem, działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wyjątki te dotyczą budynków mieszkalnych i zajętych pod nie gruntów oraz gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Co do kryterium związku z działalnością gospodarczą Kolegium zgodziło się z organem pierwszej instancji, że wystarczające jest już samo posiadanie gruntów, budynków i budowli przez przedsiębiorcę. Wyjaśniło, że związanie przedmiotów opodatkowania ma miejsce także wówczas, gdy wprawdzie przedsiębiorca nie wykorzystuje ich bezpośrednio, jednakże zgodnie z prowadzonym zakresem działalności gospodarczej obiekty te mógłby wykorzystywać, a więc gdy istnieje potencjalna możliwość wykorzystywania budynków na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Co do okoliczności stanowiących tzw. "względy techniczne" w rozumieniu analizowanego przepisu, SKO zgodziło się ze stroną, że powinny być one za każdym razem ocenione na bazie materiału dowodowego konkretnej sprawy. Jako, że ustalenie względów technicznych nie zawsze jest łatwe, pomocna przy rozwiązywaniu tych problemów jest opinia biegłego. Kolegium podało następnie, że podatek od nieruchomości nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez wykorzystywanie danej nieruchomości ani nie jest uzależniony od wartości posiadanej nieruchomości. Podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo jej posiadanie przez przedsiębiorcę. Tym samym na przykład przejściowe jej niewykorzystywanie nie daje podstaw do tego, aby do wymiaru podatku nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością. Zdaniem Kolegium brak w budynkach określonych mediów tj. energii elektrycznej, wody i kanalizacji dotyczy instalacji i urządzeń, więc materii, która nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości. Ustawa odróżnia bowiem stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie mają wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W stosunku do gruntów wystąpienie względów technicznych, a tym samym wyłączenie z opodatkowania jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nastąpi tylko w niektórych przypadkach, na przykład w sytuacji chemicznego, radioaktywnego lub bakteriologicznego skażenia gruntu. W przypadku gruntów spółki względy techniczne nie występują. Na powyższą decyzję SKO z dnia [...] spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 197 § 1 ordynacji podatkowej oraz art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez uznanie, że dołączone do akt sprawy, a nie sporządzone konkretnie dla niniejszej sprawy opinie biegłych, spełniają wymogi powołanych wyżej regulacji ustawowych, tj. art. 197 § 1 ordynacji podatkowej i art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zarzuty dotyczyły także naruszenia art. 122 i art. 187 § 3 ordynacji podatkowej oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieuznanie, że będące przedmiotem opodatkowania grunty, budynki i budowle nie są i nie mogą być wykorzystane w działalności gospodarczej ze względów technicznych. W uzasadnieniu skargi przytoczono treść decyzji wydanej przez SKO, a następnie stwierdzono, że w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Strona skarżąca zacytowała wyrok WSA w Gliwicach (z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 794/10), podając, że z treści przytoczonych uregulowań jednoznacznie wynika, że organ podatkowy może powołać biegłego dopiero w toku postępowania podatkowego. Co ważne, biegły winien być powołany w prawidłowym trybie. O powołaniu biegłego organ podatkowy rozstrzyga w formie postanowienia. Postanowienie to, oprócz osoby biegłego, powinno zawierać szczegółowe informacje o przedmiocie i o zakresie opinii. Postanowienie może zawierać szczegółowe pytania, na które biegły powinien odpowiedzieć w opinii. Jego treść jest istotna zwłaszcza z punktu widzenia strony postępowania, która uzyskuje dzięki temu niezbędne informacje na temat okoliczności związanych z uczestniczeniem biegłego w postępowaniu. Biegły jest specyficznym uczestnikiem postępowania. Z okolicznościami sprawy biegły zapoznaje się dopiero w toku postępowania na wyraźne żądanie organu podatkowego. Spółka stwierdziła, że organ pierwszej instancji nie powołał biegłego zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. poprzez wydanie postanowienia w tym przedmiocie, a następnie opracowanej (wykonanej) w oparciu o to postanowienie, do tej sprawy opinii. Organ pierwszej instancji dołączył opinie stworzone dla innej sprawy, po czym dołączył do niej dodatkowe wyjaśnienia biegłego z dnia [...] sierpnia 2012 r. De facto więc dowód z opinii biegłych znajdujący się w aktach sprawy, na który tak często organ podatkowy i Kolegium się powołują, jako dołączony do akt z innej sprawy, a nie przeprowadzony w niniejszej sprawie zgodnie z przywołanymi przepisami proceduralnymi, nie może być brany pod uwagę. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy podatkowe nie naruszyły w niniejszej sprawie ani przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego, określonymi w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 i art. 125 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 dalej: "op") organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie. W toku postępowania organy podatkowe powinny podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także zapewnić stronom czynny udział w każdym jego stadium postępowania. Organy podatkowe powinny przy tym działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do art. 187 § 1 op, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 180 § 1 i art. 181 op, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 op , oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Powołanie na biegłego następuje z urzędu, jeżeli opinii biegłego wymagają przepisy prawa podatkowego (art. 197 op). Na zasadzie art. 191 op, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z art. 181 op wynika, że w postępowaniu podatkowym prawodawca ustanowił zasadę, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dopuszczalne środki dowodowe wyliczył jedynie przykładowo. Przepis ten daje organom podatkowym uprawnienie do wykorzystania dowodowo w postępowaniu podatkowym również danych zgromadzonych w innych postępowaniach. Określone dowody przeprowadzone w innym postępowaniu, np. zeznania świadków, opinie biegłych, itp., udokumentowane w formie protokołów, po włączeniu ich do postępowania podatkowego, przybierają postać dowodów z dokumentów. Innymi słowy, art. 181 op wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Z podanych względów, wykorzystanie przez organy podatkowe opinii rzeczoznawców wydanych w innym postępowaniu ale dotyczących tych samych okoliczności i tego samego stanu faktycznego jest dopuszczalne. Należy przy tym jedynie pamiętać, że opinia biegłego nie wiąże organu administracji, który jest obowiązany poddać ją swej ocenie jak każdy dowód, gdyż to organ, a nie biegły rozstrzyga sprawę. Ocena wartości dowodowej opinii, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy, należy zatem do obowiązków organu. Podkreślić w tym miejscu należy, że organ nie mógł naruszyć art. 197 op gdyż w rozpatrywanej sprawie go nie stosował. Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt postępowania, strona złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2011, w której nie wykazała prawidłowych danych niezbędnych do obliczenia podatku od nieruchomości. Pomimo wezwania do skorygowania deklaracji spółka nie przedłożyła takiej korekty. Po wszczęciu postępowania podatkowego w tej sprawie nie udzielała organom informacji koniecznych do prawidłowego obliczenia tego podatku. W związku z tym, organ podatkowy pierwszej instancji zobowiązany był do samodzielnego ustalenia danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania. I tak w toku postępowania podatkowego ustalił, że skarżąca spółka jest podmiotem gospodarczym wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego. Aktem notarialnym z dnia [...] nabyła prawo własności budynków i urządzeń oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów o powierzchni 2,7556 ha tj. działki nr [...] i [...] położone w R. F., sklasyfikowane w ewidencji gruntów symbolem "Bi", które to działki wraz z budynkami i urządzeniami do dnia 31 sierpnia 2011 r. znajdowały się w jej posiadaniu. W czasie trwającego postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r., organ podatkowy prowadził równocześnie postępowanie podatkowe wobec nowych właścicieli nieruchomości (członków zarządu spółki) w sprawie ich opodatkowania od września do grudnia 2011 r. W postępowaniu tym powołani zostali biegli do sporządzenia opinii techniczno - budowlanej oraz wyceny wartości budowli. Sporządzone przez nich opinie, jako, że dotyczyły tych samych przedmiotów opodatkowania, organ podatkowy postanowieniem z dnia 24 maja 2012 r. włączył jako dowód w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2011 r. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo obliczyły wartość budowli mając na uwadze procentowy udział wielkości budynków spółki, które nie mogły być użytkowane ze względów technicznych do powierzchni budynków w ogóle. Zgodnie z danymi zawartymi w informacji z rejestru gruntów oraz danymi zawartymi w akcie notarialnym, organ podatkowy do opodatkowania przyjął grunty o powierzchni 27.556 m² i uznał, że są to grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co do opodatkowania budynków jako odrębnego przedmiotu opodatkowania – ich powierzchnię użytkową, biorąc pod uwagę dane z operatu szacunkowego dotyczącego wartości nieruchomości sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego M. C. oraz opinii techniczno - budowlanej dotyczącej oceny stanu technicznego budynków położonych na działkach nr [...] i [...] opracowanej przez biegłego z zakresu budownictwa E. T.. W trakcie postępowania podatkowego strona miała zapewnioną możliwość czynnego w nim udziału a przed wydaniem decyzji zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i do złożenia ewentualnych uwag. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. dalej: "upol"), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 4 ust. 1 upol, podstawę opodatkowania stanowi: - dla gruntów - powierzchnia; - dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; - dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Budynek jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem; grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 1-3 upol). Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkuje tym, że uznaje się je za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia czy wyżej wymienione obiekty są faktycznie wykorzystywane w danej chwili dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej czy nie. Za względy techniczne nie może być uznana taka sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy, nie mogą być uznane także inne przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej (brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji obiektu). Przez względy techniczne należy rozumieć uwarunkowania konstrukcyjne obiektu będącego w posiadaniu podatnika. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.