I OSK 3285/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 478/14 w sprawie ze skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 478/14, po rozpatrzeniu skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 5 grudnia 2013 r., nr [...] przyznał S.P. dodatek mieszkaniowy w wysokości 159,35 zł miesięcznie na okres 6 miesięcy, począwszy od dnia 1 grudnia 2013 r. do 31 maja 2014 r., na pokrycie opłat za zajmowany lokal mieszkalny nr [...] na Osiedlu [...] w [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wnioskodawca posiada tytuł prawny do lokalu o powierzchni 59,20 m2, w którym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wydatki na mieszkanie za ostatni miesiąc potwierdzone przez administrację wynoszą 406,37 zł. Łączny dochód wnioskodawcy za okres ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, tj. sierpień, wrzesień, październik 2013 r. wynosi 3.677,40 zł. W skład tej kwoty wchodzi emerytura brutto. Dalej organ wskazał, jakie rodzaje wydatków przyjęto do obliczenia dodatku mieszkaniowego, powołał odpowiednie przepisy prawa oraz dokonał szczegółowego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego wnioskodawcy. Mając na uwadze regulację zawartą w art. 2-7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) organ wyliczył wysokość przysługującego skarżącemu dodatku mieszkaniowego na 159,35 zł. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, S.P. złożył odwołanie. W jego uzasadnieniu wskazał, że w wydanej decyzji organ I instancji przyjął nieprawidłową kwotę wydatków za listopad stanowiącą podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego. Zdaniem skarżącego zamiast kwoty 406,37 zł należało przyjąć kwotę 440,25 zł. Ponadto pismem z dnia 4 stycznia 2014 r. S.P. domagał się uaktualnienia decyzji z 5 grudnia 2013 r. w związku ze wzrostem czynszu od dnia 1 stycznia 2014 r. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stanął na stanowisku, że nie może ono być uwzględnione. W starannym, szczegółowym uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że kwota przyznanego odwołującemu się dodatku mieszkaniowego i okres, na który przyznano świadczenie, są prawidłowe. Wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wpłynął do organu I instancji w dniu 4 listopada 2013 r., wobec czego przyznanie dodatku mieszkaniowego nastąpiło w terminie od 1 grudnia 2013 r. do dnia 31 maja 2014 r. W analizowanej sprawie prawidłowo ustalono, na podstawie deklaracji o wysokości dochodów, dochód (brutto) odwołującego się stanowiący podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego, obejmujący okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku (sierpień, wrzesień, październik 2013 r.) na kwotę 1225,80 zł miesięcznie. W skład tej kwoty wchodzi emerytura. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatku mieszkaniowym, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 tego artykułu, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu wynoszącą 50 m2 (tj. powierzchnię normatywną 35 m2, powiększoną o 15 m2 z tytułu stanu zdrowia - art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 powołanej ustawy), a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% miesięcznych dochodów jednoosobowego gospodarstwa domowego. Organ II instancji wyjaśnił, że dodatek mieszkaniowy służy na częściowe pokrycie wydatków mieszkaniowych. Zgodnie z art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, jeśli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego jest niższy od 150% kwoty najniższej emerytury w dniu złożenia wniosku w gospodarstwie 1 osobowym (tj. kwoty 1246,73 zł), wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% miesięcznych dochodów z gospodarstwa domowego. Dochody skarżącego z ostatnich 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku to kwota 3677,40 zł, miesięczny dochód 1225,80 zł (emerytura). Wydatki własne gospodarstwa to 15% miesięcznych dochodów czyli 1225,80 zł x 15% = 183,87 zł. Zatem dodatek mieszkaniowy to różnica 343,22 zł wydatków stanowiących podstawę obliczenia dodatku na powierzchnię normatywną 50 m2 i wydatków własnych 183,87 zł, czyli kwota 159,35 zł. Oznacza to, że organ I instancji prawidłowo wyliczył wysokość przysługującego odwołującemu się dodatku mieszkaniowego. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S.P.. W ocenie skarżącego organ przyjął nieprawidłową kwotę wydatków za listopad stanowiącą podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego. Zamiast kwoty 406,37 zł należało przyjąć, w ocenie skarżącego, kwotę 440,25 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 3 października 2014 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę, podnosząc, że kwota wydatków skarżącego kształtuje się na poziomie 440,25 zł, a nie jak przyjęły organy 406,37 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 478/14 oddalił skargę i powołując odpowiednie przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.), wyjaśnił tryb i zasady przyznawania dodatku mieszkaniowego. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły dochód skarżącego, przyjmując jako podstawę jego obliczenia okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku, tj. sierpień - październik 2013 r. i biorąc pod uwagę emeryturę skarżącego w kwocie 1225,80 zł miesięcznie. Organy obu instancji trafnie wskazały, że jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w gospodarstwie 1-osobowym w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego jest niższy od 150% kwoty najniższej emerytury w dniu złożenia wniosku (tj. kwoty 1246,73 zł), wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% miesięcznych dochodów z gospodarstwa domowego. Dochody skarżącego z ostatnich 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku to kwota 3677,40 zł, miesięczny dochód to kwota 1225,80 zł (emerytura). Wydatki własne gospodarstwa to 15% miesięcznych dochodów czyli 1225,80 zł x 15% = 183,87 zł. Zatem dodatek mieszkaniowy to różnica 343,22 zł wydatków stanowiących podstawę obliczenia dodatku na powierzchnię normatywną 50 m2 - 183,87 zł = 159,35 zł. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 4 pkt 2 i 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 6 ust. 4a tej ustawy i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), podstawą obliczenia dodatków mieszkaniowych osób, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych są opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntów. Organ I instancji ustalił wysokość potwierdzonych przez zarządcę wydatków stanowiących podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego na kwotę 406,37 zł. Dysponując prawidłowymi danymi dotyczącymi powierzchni użytkowej zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego, a nadto uwzględniając stopień niepełnosprawności skarżącego, Prezydent dokonał w sposób prawidłowy obliczeń dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącemu w kwocie 159,35 zł. Zatem organy obu instancji prawidłowo ustaliły dochód skarżącego, przyjmując jako podstawę obliczenia okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku tj. sierpień, wrzesień, październik. Skoro więc wniosek o przyznanie dodatku został złożony w listopadzie, to obliczając dochód z gospodarstwa domowego organ stosownie do art. 7 ust. 1 powołanej ustawy miał obowiązek brać pod uwagę okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku. Zatem nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, jakie wydatki skarżący poniósł w listopadzie 2013 r. Jak wynika bowiem z zaświadczenia Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" wydatki na poziomie 440,25 zł kształtują się od miesiąca listopada 2013 r., jednak okresu tego nie bierze się pod uwagę przy ustalaniu dodatku mieszkaniowego w niniejszej sprawie. W okresie natomiast od VIII-X 2013 r. kwota wydatków to 406,37 zł. Mimo pewnych elementów stałych (ta sama powierzchnia lokalu, przy uwzględnieniu tej samej powierzchni dodatkowej z tytułu niepełnosprawności skarżącego; jednoosobowe gospodarstwo domowe), pozostałe elementy zmienne mogą wpływać na odmienne ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kolejnej sprawy dotyczącej ustalania wysokości dodatku mieszkaniowego, przy uwzględnieniu normatywnie określonych wydatków o różnych wysokościach, jednakże w dacie złożenia nowego wniosku. Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył S.P.. Strona skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu: 1 - naruszenie prawa materialnego: - art. 6 ust. 3 w zw. z art. 9 ust 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że kwota wydatków w listopadzie 2013 r., tj. w miesiącu złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie miała znaczenia dla obliczenia wysokości dodatku, podczas gdy prawidłowa wykładnia niniejszych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że podstawą do obliczenia dodatku mieszkaniowego powinna być suma wydatków na mieszkanie ponoszona aktualnie, a zatem co najmniej taka wysokość wydatków, jaka istnieje w chwili składania wniosku, tj. w przedmiotowej sprawie w listopadzie 2013 r., - art. 7 ust. 10 ustawy 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych poprzez jego błędną wykładnię, a dokładniej poprzez błędną wykładnię definicji "dnia przyznania dodatku mieszkaniowego" i przyjęcie, że zmiany danych, które zaistniały po dniu złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, lecz przed dniem wydania prawomocnej decyzji w tym zakresie, nie mają znaczenia dla określenia wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tegoż przepisu dniem przyznania dodatku mieszkaniowego jest dzień prawomocności decyzji, a zatem wszelkie zmiany danych zawartych we wniosku, które następują w okresie przed wydaniem prawomocnej decyzji, powinny być uwzględnione, 2 - naruszenie przepisów procesowych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) w zw. z art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji zarówno organu I, jak i II instancji, pomimo że zostały one wydane w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 64 § 2 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji zarówno organu I, jak i II instancji, pomimo że zostały one wydane z naruszeniem art. 64 § 2 kpa oraz z pominięciem części zebranego materiału dowodowego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 ust. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji zarówno organu I, jak i II instancji, pomimo że wydane one zostały w oparciu o błędną wykładnię przepisu art. 7 ust. 10 powołanej ustawy, na skutek czego nie uaktualniono wysokości dodatku mieszkaniowego w oparciu o zmianę wysokości wydatków skarżącego przed dniem wydania prawomocnej decyzji w tym zakresie, - art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi na decyzję naruszającą przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego; - art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak dostatecznego odniesienia się do argumentacji skarżącego podniesionej w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i obu skarżonych decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) w związku z powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami kpa. Zarzuty te uznać należy za niezasadne. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 powołanej ustawy mają charakter norm wynikowych i przeciwstawnych. Skoro Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę (art. 151), to zaskarżony wyrok nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy. Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując właściwie środki określone w ustawie. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji (w zgodzie z art. 107 § 3 kpa) przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje zaś, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ rozpatrujący sprawę zgromadził materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę. Sąd dokonał natomiast wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji zarówno w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i zasadnie uznał, że nie zostały one naruszone. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu co do wad postępowania administracyjnego w postaci naruszenia przez organy orzekające przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego. Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 ust. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Przede wszystkim zarzut ten nie został w żaden sposób uzasadniony, natomiast analiza jego lapidarnej treści wskazuje, że zmierza on do polemiki z merytoryczną treścią rozstrzygnięcia, której skarżący kasacyjnie nie akceptuje. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który określa warunki, jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04). Przepis art. 141 § 4 zobowiązuje bowiem Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak natomiast zajęcia stanowiska przez Sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpatrywanej sprawie treść wydanego orzeczenia i jego uzasadnienie pozwalają jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie i pozwalają na pełną kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. Sąd I instancji zbadał legalność decyzji, mając na uwadze wszystkie przepisy mające zastosowanie w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera on wszystkie niezbędne elementy o jakich mowa w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 ust. 3 w związku z art. 9 ust 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że kwota wydatków w listopadzie 2013 r., tj. w miesiącu złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie miała znaczenia dla obliczenia wysokości dodatku. Zarzut ten jest bezpodstawny, bowiem organy orzekające w sprawie, określając wysokość dodatku mieszkaniowego skarżącego, wzięły pod uwagę wysokość wydatków skarżącego właśnie z miesiąca listopada 2013 r. Okoliczność, że w uzasadnieniu wyroku błędnie Sąd I instancji stwierdził, że "nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, jakie wydatki poniósł skarżący w listopadzie 2013 r." wobec zaakceptowania przez ten Sąd prawidłowości wyliczeń organów, nie ma w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego znaczenia dla oceny prawidłowości sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący uważa, że kwota tych wydatków powinna być wyższa, wskazując na dokument zatytułowany "Miesięczne obciążenie z tytułu opłat za użytkowanie lokalu", podczas gdy organy oparły sie na przedłożonej przez skarżącego "Informacji" Spółdzielni dotyczącej m.in. wydatków skarżącego na zajmowane mieszkanie w miesiącu listopadzie 2013 r. Zasadnicza różnica pomiędzy tymi dokumentami polega na tym, że sporządzając Informację Kierownik Osiedla uwzględnił tylko te składniki ponoszonych przez skarżącego opłat, które zgodnie z ustawą o dodatkach mieszkaniowych mogły mieć znaczenie dla określenia wysokości dodatku mieszkaniowego, podczas gdy "Miesięczne obciążenie..." obejmowało całość wnoszonych przez skarżącego opłat wraz ze składnikami, które nie mogły być uwzględnione przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego (np. opłata za dodatkowe pomieszczenie czy podatek od nieruchomości). Dlatego też ten dokument nie mógł być wiarygodną podstawą do dokonania wyliczeń przez organy. Podobnie należało ocenić postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 ust. 10 ustawy 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych poprzez błędną wykładnię "dnia przyznania dodatku mieszkaniowego". Zgodnie z tym przepisem zmiany danych zawartych we wniosku lub deklaracji złożonej przez wnioskodawcę, które nastąpiły w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania dodatku mieszkaniowego, nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku mieszkaniowego. Ustawodawca nie zdefiniował jednoznacznie pojęcia "od dnia przyznania". Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do przyjętej w rozpatrywanej sprawie wykładni, że ustawowy zakaz modyfikowania wysokości dodatku mieszkaniowego obejmuje okres rozpoczynający się w dniu wydania przez organ decyzji przyznającej wnioskowany dodatek mieszkaniowy, a zatem w rozpatrywanej sprawie wszelkie zmiany w sytuacji wnioskodawcy, które wystąpiły po dniu 5 grudnia 2013 r. nie mogą być uwzględnione. Przyjmując inne rozumienie tego przepisu, zgodzić by się należało, że w przypadku złożenia odwołania od decyzji przyznającej wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy jego wysokość musiałaby ulegać ciągłym zmianom, wbrew intencji ustawodawcy. Krótki okres, na jaki przyznawany jest dodatek mieszkaniowy (6 miesięcy), zabezpiecza interesy osoby ubiegającej się o dodatek przed niedogodnościami związanymi m.in. ze zmianą dochodów lub opłat za mieszkanie. Ewentualne zmiany w tym zakresie zostaną uwzględnione w trakcie rozpatrywania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego na następny okres. W sytuacjach wyjątkowych osoba znajdująca się w trudnej sytuacji może skorzystać z innych form pomocy państwa, m.in. na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. z 2015 r. Dz. U. poz. 163, ze zm.). Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. Jak już to było wyjaśnione na rozprawie, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego. Przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 powołanej ustawy) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 powołanej ustawy, po złożeniu przez tegoż pełnomocnika stosownego oświadczenia.