II SA/Ol 254/14

Dnia 1 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 roku sprawy ze skarg K. C. i T. Ł. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu spółka A złożyła do Starostwa A wniosek o pozwolenie na budowę oznaczoną przez inwestora jako: 16 elektrowni wiatrowych z obiektami towarzyszącymi infrastruktury technicznej (drogami dojazdowymi, placami montażowymi, zjazdami, stacją GPZ, podziemną kablową linią elektroenergetyczną SN i podziemną sterującą stacją światłowodową) na dz. nr "[...]", obręb A; na dz. nr "[...]", obręb A; na dz. "[...]", obręb A; na dz. "[...]", obr. A; na dz. nr "[...]", obręb A; nr "[...]", obręb A, gmina A, powiat A, województwo A. Starosta A w dniu "[...]", wydał decyzję nr "[...]" o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził, że inwestor dołączył do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wszystkie wymagane dokumenty. Zaznaczył również, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zgodność z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Zweryfikowano również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia projektantów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ wziął też pod uwagę, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 1997r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (DZ.U. Nr 120, poz. 826 z późno zm.) dopuszczalny poziom hałasu w środowisku - dla terenów zabudowy zagrodowej wynosi 55 dB w porze dnia oraz 45 dB w porze nocy. Zgodnie natomiast z zapisem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wynikającym z analizy akustycznej, w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia normy związane z dopuszczalnymi poziomami hałasu w środowisku zostaną spełnione, tym samym wskazane w decyzji środowiskowej poziomy hałasu są bezpieczne dla zdrowia ludzi oraz nie przekroczą parametrów określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska. Inwestor zaś spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, dlatego stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym, nie znajdując negatywnych przesłanek wydania decyzji odmownej, w szczególności przesłanek, które w kontekście materiału dowodowego i faktycznych okoliczności niniejszej sprawy płynęłyby z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, organ uznał, że zobowiązany był rozstrzygnąć wniosek z uwzględnieniem treści art. 4 Prawa budowlanego, tj. nie miał prawa odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu 8 sierpnia 2013 r. odwołanie od ww. decyzji złożył T. Ł. - strona postępowania, z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji Starosty A. Odwołujący zarzucił, że: - nowa zabudowa powinna nawiązywać do istniejącej zabudowy; - dokumenty, które stanowiły podstawę do wydania zezwolenia na budowę elektrowni nie były sporządzone w sposób gwarantujący osobom zamieszkującym w sąsiedztwie wielkich instalacji ochrony życia, bezpieczeństwa publicznego, wartości majątku i potencjału ekonomicznego wiążącego się z krajobrazem i środowiskiem naturalnym; - Wójt Gminy nie zamieścił informacji, kto wykonał raport o środowiskowych uwarunkowaniach, a także, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie była opiniowana przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska; - nie przeprowadzono w sposób odpowiedzialny i transparentny postępowania z udziałem społeczeństwa; - nie uwzględniono apeli władz Województwa i Samorządu w sprawie moratorium na budowę elektrowni wiatrowych do czasu uchwalenia ustawy, która szczegółowo regulowałaby kwestię lokowania wiatraków. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu wojewoda podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Rola organu architektoniczno - budowlanego w powyższym zakresie sprowadza się do oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami stawianymi planowanej inwestycji przez ostateczne decyzje Wójta Gminy A o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i decyzji o warunkach zabudowy, a treść tych rozstrzygnięć determinuje samą możliwość, jak i kształt planowanej inwestycji oraz wiąże organ rozstrzygający w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany, z wymaganiami stawianymi planowanej inwestycji, tak przez decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przez decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, jak i decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację, jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym z normami techniczno - budowlanymi, a fakt ten obligował organ architektoniczno - budowlany do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę. Podkreślono, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, do którego nawiązuje skarżący, nie jest elementem materiału dowodowego sprawy o wydanie pozwolenia na budowę, lecz sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganej dla wydania takiego pozwolenia na budowę. Do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę załączeniu podlega jedynie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dowody, które stanowiły podstawę jej wydania. Podobnie zażądanie przedstawienia przedmiotowego raportu przez organ rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę byłoby bezprzedmiotowe, albowiem raport taki nie służyłby ocenie tych kwestii, do których oceny organ ten posiada ustawową kompetencję. W tym kontekście organ nie był nie tylko zobowiązany, ale nawet uprawniony do wypowiadania się w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę o autorstwie (tj. jak zarzuca skarżący - o tym, "kto wykonał"), ani o zawartości przedmiotowego raportu, ani innego materiału dowodowego, który stanowił podstawę wydania ostatecznej decyzji środowiskowej, a który nie podlegał jak również przedłożeniu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W decyzji zaznaczono, że wobec braku podstaw do dokonywania oceny oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, organ rozpatrujący wniosek o wydanie pozwolenia na budowę nie posiada prawa ingerowania w treść ostatecznej decyzji. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-13 tej ustawy (w tym decyzję o pozwoleniu na budowę wymienioną w art. 72 ust. 1 pkt 1). Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że apel władz Województwa i Samorządu w sprawie moratorium na budowę elektrowni wiatrowych do czasu uchwalenia ustawy, która szczegółowo regulowałaby kwestię lokowania wiatraków, nie stanowi wykładni przepisu prawa. W związku z powyższym organ I instancji nie uwzględnił ww. apelu przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę w ramach przedmiotowej decyzji. Skargę na ww. decyzję wywiódł K. C. wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach, ewentualnie - w przypadku odmowy orzeczenia o uchyleniu decyzji Starosty A z dnia "[...]" - o stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie. Ponadto w ocenie skarżącego w sprawie występuje niezgodność przedłożonego projektu budowlanego (plan zagospodarowania) z ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy A o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i decyzji o warunkach zabudowy, wymienionymi w zaskarżonej decyzji. Nie dokonano również wydzielenia terenów rolnych od terenów o przeznaczeniu nierolniczym. W rozumieniu zaś art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane, elektrownie wiatrowe są obiektami budowlanymi, służącymi do wytwarzania energii. Tym samym z terenu o przeznaczeniu rolniczym powinny być wyłączone tereny przewidziane na cele produkcyjne bo taki właśnie charakter mają elektrownie wiatrowe. Są to bowiem budowle nie związane z rolnictwem i jego przetwórstwem. Nadto jako tereny o dwóch innych przeznaczeniach powinny być oddzielone liniami rozgraniczającymi tereny o różnych przeznaczeniach. Co więcej drogi prowadzące do terenów tych inwestycji również powinny zostać oddzielone liniami rozgraniczającymi. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia "[...]" Wójta Gminy A zapisano przedsięwzięcie – budowy elektrowni wiatrowych – na terenach, gdzie aktualne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy A zatwierdzone uchwałą Rady Gminy nr XXIV1144/2001 z dnia 21.11.2001 przewiduje tereny rolne, w tym tereny rolne z występowaniem gleby wysoko urodzajnej. Elektrownie wiatrowe jako inwestycje produkcyjne, niezwiązane z wytwórstwem rolniczym, a zatem sprzeczna z obowiązującym studium jest ich lokalizacja na terenach rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Budowa bowiem turbin wiatrowych wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, której przed wydaniem zaskarżonej decyzji na budowę nie uzyskano, stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Pismem z dnia 14 maja 2014r. K. C. uzupełnił zarzuty skargi, podnosząc zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, a także naruszenie art. 107 § 1 kpa w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez niesporządzenie adekwatnego uzasadnienia prawnego decyzji. Skargę na rzeczoną decyzję wojewody wywiódł również T. L., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy spółka A w momencie złożenia wniosku, tj. 31 lipca 2013r. nie dysponowała ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy o warunkach zabudowy z dnia "[...]" oraz decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak sprawdzenia, czy istnieje zgodność projektu z wymaganiami ochrony środowiska, określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy decyzja środowiskowa wydana przez Wójta Gminy dotyczyła budowy 24 siłowni wiatrowych, natomiast decyzja Starosty dotyczy budowy 16 elektrowni wiatrowych, co świadczy o braku zgodności projektu z decyzją środowiskową, - art. 87 ustawy o ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ooś) poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że decyzja środowiskowa wydana przez Wójta Gminy wypełnia wymogi formalne do wydania pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy zgodnie z dyspozycją art. 87 ooś powinna być wydana nowa decyzja z uwagi na zmianę liczby elektrowni wiatrowych z 24 do 16, - art. 8 kpa w związku z art. 79 ooś poprzez brak przeprowadzenia konsultacji społecznych przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co stoi w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, - niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz niezastosowanie art. 138 § 2, tj. wadliwe uznanie, że decyzja Starosty jest zgodna z prawem, zamiast uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ II instancji utrzymał w mocy decyzję zamiast doprowadzić do umorzenia tego postępowania. W piśmie z dnia 24 marca 2014r. skarżący T. L. uzupełnił zarzuty skargi, podnosząc, że wojewoda wydając decyzję z dnia "[...]" naruszył w sposób rażący prawo, tj. art. 5 pkt 9 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody oraz § 6 pkt 4, 11, 13 Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 28 września 2004r. w sprawie gatunków dziko występujących (Dz. U., Nr 220, poz. 2237) poprzez wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji w postaci budowy elektrowni wiatrowych w miejscu występowania nietoperzy, czyli gatunku ściśle chronionego. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na rozprawie w dniu 20 maja 2014r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączyć sprawę o sygn. akt II SA/Ol 254/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Ol 255/14 i prowadzić pod sygnaturą akt II SA/Ol 254/14. W piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2014r. T. L. działając przez swojego pełnomocnika wniósł o: - zobowiązanie organu do wskazania w jaki sposób zostało dokonane obwieszczenie decyzji z dnia "[...]" w szczególności dołączenie potwierdzenia odbioru obwieszczenia przez sołtysa w Niedanowie, - zobowiązanie organu do wskazania w jaki sposób zostało dokonane obwieszczenie o wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia "[...]" w szczególności dołączenie potwierdzenia odbioru obwieszczeń przez właściwych sołtysów. Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wskazania w jaki sposób organ ustalił dzień uprawomocnienia się kolejnych decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji dotyczą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013r., poz. 1409) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Pozytywny wynik opisanego powyżej sprawdzenia skutkuje obowiązkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika to z art. 35 ust. 4 Pr. bud., zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zatem zauważyć, że proces inwestycyjny, który zakończyć ma się zrealizowaniem planowanej inwestycji składa się z kilku etapów, których spełnienie umożliwia przystąpienie do kolejnego, w następstwie których to działań dochodzi do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Inwestor, przed uzyskaniem decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, musi posiadać dla planowanej inwestycji najpierw ostateczne decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm) dalej: u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie sporną decyzję wydano na podstawie decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, Wójta Gminy z dnia "[...]" o lokalizacji inwestycji celu publicznego, Wójta Gminy z dnia "[...]", o lokalizacji inwestycji celu publicznego, Wójta Gminy z dnia "[...]" o lokalizacji inwestycji celu publicznego, Wójta Gminy z dnia "[...]" o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W zaskarżonej decyzji zostały również wzięte pod uwagę i uwzględnione warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji Wójta Gminy o środowiskowych uwarunkowaniach poprzez wpisanie do decyzji o pozwoleniu na budowę w punkcie 1b w warunkach prowadzenia robót budowlanych. Zastrzeżenie to wyraźnie zaznaczone w decyzji o pozwoleniu na budowę czyni zupełnie bezzasadnym zarzut sformułowany w skardze T. L. odnośnie do braku sprawdzenia czy istnieje zgodność projektu z wymaganiami ochrony środowiska, określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co do zaś zarzutu strony wskazującego, że decyzja środowiskowa dotyczyła 24 siłowni wiatrowych, a decyzja o pozwoleniu na budowę wskazuje na 16, to trzeba stwierdzić, że jeżeli możliwa była w świetle ochrony środowiska inwestycja składająca się z 24 siłowni wiatrowych to tym bardziej możliwa jest realizacja inwestycji składającej się z mniejszej liczby tych siłowni. Nadto w decyzji środowiskowej zaznaczono możliwość zastosowania bardziej optymalnego wariantu II (z mniejszą ilością siłowni). Jak wskazano bowiem w rozstrzygnięciu środowiskowym, analizy wykazały, że konfiguracja elektrowni w wariancie II spełnia wszystkie normy i uwarunkowania w zakresie ochrony środowiska oraz zapewnia minimalizację potencjalnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Należy zauważyć, że na etapie procesu inwestycyjnego organy architektoniczno-budowlane nie dokonują ponownie oceny tych okoliczności sprawy, które stanowiły podstawę wydania zarówno decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (lokalizacji inwestycji celu publicznego), jak i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wynika to wprost z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., który nakłada na organy obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie daje im natomiast podstaw do oceniania materiału dowodowego, na podstawie którego zostały wydane ww. decyzje, czy też ingerowania w zapisy zawarte w tych decyzjach. Nie pozostaje w ich kompetencji zmiana wymagań ochrony środowiska określonych w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ architektoniczno - budowlany musi jedynie ocenić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ewentualnie również lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz wymaganiami ochrony środowiska sprecyzowanymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma natomiast prawa we własnym zakresie uchylić się od respektowania ostatecznych decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (warunków zabudowy) dla tej inwestycji, czy też ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Poza tym z treści art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, jak również z treści art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji... wynika, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa się środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ architektoniczno-budowlany nie może ich samodzielnie określić inaczej. Z przytoczonymi zapisami ustaw koresponduje nadto treść art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, czyli wiąże organ architektoniczno - budowlany przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 72 ust. 1 pkt 1). Znaczna zaś część zarzutów sformułowanych w skardze K. C. odnosi się do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również do decyzji środowiskowej. Taki charakter mają zarzuty braku nawiązania nowej zabudowy do zabudowy już istniejącej czy też nie przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa. Nie odnoszą się one do zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę i w związku z tym nie mogą być rozpatrywane w niniejszej sprawie. Podobnie formułując zarzut niezgodności projektu budowlanego z decyzjami o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i warunków zabudowy, skarżący powołał się na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, których przecież organy nie stosowały wydając decyzję o pozwoleniu na budowę. Niezasadny jest również zarzutu dotyczący niewłaściwego wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji. Starosta jednoznacznie wyznaczył krąg podmiotów, na których ma oddziaływać sporne przedsięwzięcie. Stwierdził, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jako obszar oddziaływania zaś wskazano teren w otoczeniu obiektu budowlanego, wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Krąg stron postępowania ustalono przy uwzględnieniu możliwych oddziaływań inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a zakres możliwych oddziaływań oparto na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności na analizie projektu, technicznych parametrów turbin, zasad wiedzy technicznej oraz ustawowych norm hałasu. Natomiast co do zarzutu konieczności uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej w przypadku realizacji inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych, to wskazać trzeba, że projekty decyzji o warunkach zabudowy były uzgadniane ze Starostą, który zastrzegł konieczność uzyskania decyzji o wyłączeniu w przypadku lokalizowania elektrowni na gruntach określonych w przepisach ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jednakże starosta po weryfikacji projektu zagospodarowania terenu, na których posadowione mają być elektrownie, nie stwierdził zaistnienia przypadków określonych w ww. ustawie. Zarzut zaś stanowiący, że dokumenty, które były podstawą do wydania zezwolenia na budowę elektrowni nie były sporządzone w sposób gwarantujący osobom zamieszkującym w sąsiedztwie wielkich instalacji ochrony życia, bezpieczeństwa publicznego, wartości majątku i potencjału ekonomicznego wiążącego się z krajobrazem i środowiskiem naturalnym, jest na tyle ogólnikowy i nie poparty żadnymi konkretami, że zupełnie nie zasługuje na aprobatę. Z kolei co do nie uwzględniono apeli władz Województwa i Samorząd w sprawie moratorium na budowę elektrowni wiatrowych do czasu uchwalenia ustawy, która szczegółowo regulowałaby kwestię lokowania wiatraków, to podnieść trzeba, że tego typu apele nie mają wiążącej mocy prawnej i co za tym idzie same w sobie nie stanowią skutecznego argumentu prawnego w kontekście wzruszenia zaskarżonej decyzji. Podobnie zarzuty sformułowane w skardze T. L., a dotyczące naruszenia art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie.. i art. 8 kpa w związku z art. 79 ooś, odnoszą się do tzw. decyzji środowiskowej i nie mogą być badane w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest decyzja o pozwoleniu na budowę wydana przez inny organ. To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 5 pkt 9 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody oraz § 6 pkt 4, 11, 13 Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 28 września 2004r. w sprawie gatunków dziko występujących (Dz. U., Nr 220, poz. 2237) poprzez wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji budowy elektrowni wiatrowych w miejscu występowania nietoperzy, czyli gatunku ściśle chronionego. Reasumując, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., w fazie postępowania wyjaśniającego prowadzonego postępowania administracyjnego mającego za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organ musiał ocenić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz wymaganiami ochrony środowiska sprecyzowanymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie miał on natomiast kompetencji, aby we własnym zakresie uchylić się od respektowania ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji (o ustaleniu inwestycji celu publicznego), czy też ustaleń ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organy uczyniły zadość temu obowiązkowi dlatego też za bezzasadny należy uznać zarzut zaprezentowany w piśmie uzupełniającym zarzuty skargi, wskazujący na sporządzenie nieadekwatnego uzasadnienia prawnego zakwestionowanej decyzji. Analiza dokumentacji planistycznej oraz wydanego w sprawie pozwolenia na budowę nie pozostawia wątpliwości, że to drugie rozstrzygnięcie jest spójne i komplementarne z wydanymi uprzednio decyzjami (o warunkach zabudowy, lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzją środowiskową). Sąd nie dostrzegł żadnej sprzeczności pomiędzy tymi decyzjami a zaskarżonym rozstrzygnięciem. Dodać również warto w tym miejscu, że zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy A teren, na którym posadowiona ma być sporna inwestycja, jest terenem przeznaczonym pod budowę elektrowni wiatrowych. Analiza akt sprawy wskazuje także, że inwestor złożył kompletną, wymagana przepisami prawa budowlanego dokumentacje projektowa wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej elektrowni wiatrowej. W niniejszej sprawie należy zatem podzielić stanowisko organów obu instancji, że ponieważ przedstawiony przez inwestora projekt budowlany nie naruszał ustaleń oraz wymogów zawartych w tych decyzjach, były one zobowiązane na podstawie art. 35 ust. 4 Pr. bud. do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Co do zaś przedłożonych przez skarżącego T. L. wniosków dowodowych dotyczących skuteczności obwieszczenia określonych decyzji lokalizacyjnych, a co za tym idzie ustalenia prawidłowości stwierdzenia ich prawomocności (ostateczności), to w większości nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że nie jest rolą Sądu weryfikowanie na gruncie niniejszego postępowania prawidłowości stwierdzenia ostateczności decyzji lokalizacyjnych zapadłych w uprzednich postępowaniach. To właściwy organ dokonuje tej czynności, zaznaczając na decyzji datę, w której stała się ona ostateczna. Podważenie daty ostateczności decyzji odbywa się w innym trybie i w odmiennym postępowaniu. Jednakże w jednym przypadku (decyzja Wójta Gminy z dnia "[...]") wyjaśnienie tej kwestii było uzasadnione, z uwagi na stwierdzenie przez Wojewodę, że decyzja ta uprawomocniła się 5 sierpnia 2013r. a to nie było po prostu możliwe. W piśmie procesowym z dnia 29 maja 2014r. (akta sądowe, Tom II, k . – 262) organ wyjaśnił, że rzeczona decyzja stała się ostateczna dnia 14 sierpnia 2013r, tak więc w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkie wymagane prawem wcześniejsze decyzje były ostateczne. Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi jako bezzasadne, należało oddalić.