IV SA/Wr 176/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant : st. sekr. sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy [...] w W. na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonego postanowienia; III. zasądza od D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej kwotę 553,60 (słownie: pięćset pięćdziesiąt trzy 60/100 ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263, ze zm.) oraz art. 134 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 19 grudnia 2013 r. Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy [...] w W. (dalej: skarżąca) reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego R. A. G., wniesionego wobec pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 13 grudnia 2013 r. informującego o sposobie załatwienia wniosku z dnia 23 października 2013 r. o unieruchomienie zakładu i cofnięcia zatwierdzenia zakładu prowadzonego przez E. S.-K., stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ II instancji przywołał następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 23 października 2013 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o unieruchomienie oraz o cofnięcie zatwierdzenia zakładu wprowadzającego do obrotu żywność - [...] położonego przy [...] w W. We wniosku podano, że w przedmiotowym zakładzie od wielu lat działalność prowadzi [...] w zakresie produkcji żywności na wynos. Wnioskodawca wskazał, że działalność ta prowadzona jest z naruszeniem warunków (dobrych praktyk) higienicznych i zdrowotnych wynikających z ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., nr 136, poz. 914 ze zm.) i rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Naruszenia te polegają na: utrzymywaniu się stałych nieprzyjemnych zapachów (m.in. cebuli, kapusty), utrzymywaniu się wilgoci powodującej odpadanie tynku, nagromadzeniu ciepła w budynku na skutek nieodpowiedniej wentylacji i wysokiej temperatury w kuchni zakładu, nieodpowiedniej ilości pojemników na śmieci, zanieczyszczaniu przez gołębie budynku i jego otoczenia, konieczności wynoszenia 4 pojemników na śmieci przez korytarz, którym odbywa się także transport wyprodukowanej żywności oraz trzyzmianowej pracy zakładu (w godzinach nocnych i w dni wolne). Wnioskodawca podał, że prowadzenie tej działalności jest uciążliwe dla mieszkańców budynku, który z mieszkalnego zmienił się w budynek użytkowy. Wniosek ten wpłynął do Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w W. w dniu 30 października 2013 r. Na skutek wyżej opisanego wniosku w dniu 20 listopada 2013 r. upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego przeprowadzili kontrolę tzw. interwencyjną w zakładzie znajdującym się pod wskazanym przez wnioskodawcę adresem prowadzonym przez J. Z. pod nazwą [...] (protokół nr [...] ). Pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zawiadomił pełnomocnika skarżącej o sposobie załatwienie wniosku. W piśmie tym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny powiadomił wnioskodawcę o wynikach urzędowej kontroli żywności z dnia 20 listopada 2013 r., a także wskazał, iż w trakcie kontroli nie stwierdzono niezgodności z przepisami higieniczno - sanitarnymi, które mogłyby mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo produkowanej i wprowadzanej do obrotu żywności, wobec czego brak podstaw do unieruchomienia zakładu oraz cofnięcia zatwierdzenia zakładu. Jednocześnie poinformował skarżącą, że problem nieprzyjemnych zapachów, (z uwagi na to, że wentylacja w lokalu jest prawidłowa), należy do właściwości sądów powszechnych, zaś zarzuty dotyczące spraw technicznych - konstrukcji lokalu należy zgłaszać do właściwego organu nadzoru budowlanego. W dniu 13 stycznia 2014 r. do D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, za pośrednictwem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wpłynęło pismo z dnia 19 grudnia 2013 r. skarżącej, - "Odwołanie od decyzji", w którym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji (pisma PPIS w W. 13 grudnia 2013 r.) i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca uznał pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 grudnia 2013 r., za decyzję i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. brak zawiadomienia wnioskodawcy o wszczęciu postępowania administracyjnego, brak umożliwienia wnioskodawcy wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i składania wniosków dowodowych, brak powiadomienia wnioskodawcy o terminie wizji lokalnej (kontroli zakładu), brak doręczenia wnioskodawcy protokołu z kontroli żywności, nie przeprowadzeniu żadnych poza kontrolą dowodów, przeprowadzenie kontroli w sposób fragmentaryczny i powierzchowny. Zarzuty dotyczyły również błędnej oceny stanu faktycznego co do prawidłowych warunków higienicznych i sanitarnych produkowanej żywności i braku stwierdzenia poważnych nieprawidłowości w tym zakresie, a także nie uwzględnienie w wizji lokalnej faktu, że kontrola została przeprowadzona w obecności przedsiębiorcy cateringowego [...], któremu wnioskodawca nie wyrażał zgód na prowadzenie działalności gospodarczej tego typu w budynku przy alei [...] (Stroną postępowania jest [...]). D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu podał, że skarżąca wspólnota nie ma przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, które zgodnie z właściwością należy do organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a które może doprowadzić do wydania wskazanych przez wnioskodawcę decyzji odnośnie zakładu znajdującego się pod wskazanym przez wnioskodawcę adresem prowadzonego przez [...] pod nazwą "[...] " (protokół nr [...]). Zdaniem organu, podstawę prawną w oparciu o którą organy PIS mogą unieruchamiać zakład produkcyjny stanowi art. 27 ust. 2 ustawy. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, które spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje min. unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia); decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Zaś podstawę prawną do cofnięcia zatwierdzenia zakładu stanowi art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. nr 136, poz. 914 ze zm.) zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 31 ust. 1 lit. e rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami zdrowia zwierząt i dobrostany zwierząt (Dz. U. UE.L z 2004 r., nr 165, s. 1 ze zm.), tj. gdy właściwy organ odkryje poważne braki lub musi wielokrotnie wstrzymywać produkcję w zakładzie, a podmiot prowadzący przedsiębiorstwo paszowe lub żywnościowe nie jest w stanie przedstawić odpowiednich gwarancji dalszej produkcji, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję w sprawie cofnięcia zatwierdzenia zakładu. Brak normy prawa materialnego z którego można by wywieść interes prawny dla skarżącej wspólnoty w postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w sprawach, o których mowa ww. zacytowanych przepisach. Również we wniosku z dnia 23 października 2013 r. wnioskodawca nie wskazał na swój interes prawny w załatwieniu sprawy poprzez wydanie wskazanych przez niego decyzji. Wnioskodawca wskazał jedynie, że działalność ta jest dla niego uciążliwa, gdyż jest prowadzona z naruszeniem zasad i w związku z tym w jego ocenie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny winien wydać odnoście przedmiotowego zakładu wskazane we wniosku decyzje. Tym samym sprawa ta podlegała załatwieniu w trybie przepisów określonych w dziale VIII k.p.a. w postępowaniu wnioskowym. Pismo wnioskodawcy z dnia 23 października 2013 r. było podstawą do podjęcia przez PPIS działań kontrolnych w zakładzie produkcji żywności przy [...]. (protokół nr [...]). W wyniku przeprowadzonej kontroli nie stwierdzono niezgodności z przepisami higieniczno sanitarnymi, które mogłyby mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo produkowanej i wprowadzanej do obrotu żywności, wobec czego brak było podstaw do unieruchomienia zakładu oraz cofnięcia zatwierdzenia zakładu. O wynikach podjętych działań PPIS w zawiadomił wnioskodawcę- zgodnie z art. 244 § 2 kpa. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że skarżąca błędnie uznał pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2013 r. za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 k.p.a. Rozpoznanie przedmiotowego wniosku o unieruchomienie zakładu wprowadzającego do obrotu żywność w Barze [...] ołożonego oraz o cofnięcie zatwierdzenia dla tego zakładu, przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie nastąpiło w formie decyzji administracyjnej, zatem na tego rodzaju czynność materialno-techniczną nie można wnieść środka zaskarżenia w formie odwołania. W orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie prawa administracyjnego wskazuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych (np. brak przedmiotu zaskarżenia), jak tez z przyczyn podmiotowych. Odwołanie jest niedopuszczalne gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi czynność materialno-techniczną (A. Wróbel. Komentarz do art. 134 k.p.a.; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.04.2010 r.. sygn. akt IISA/Wa 1716/09, Lex nr 619973; wyrok WSA w Krakowie z dnia 07.07.2010 r.. sygn. akt IIIS A/Kr 268/10, Lex nr 669482; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30.06.2011 r., sygn. akt II/Kr 883/11, Lex nr 1086212). Organ II instancji uznał, że pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...] nie jest decyzją administracyjną, odwołanie skarżącej wspólnoty z dnia 19 grudnia 2013 r. jest niedopuszczalne. Skargę na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącej, któremu zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. przez uznanie, że strona skarżąca nie ma statusu strony w postępowaniu administracyjnym o unieruchomienie zakładu pracy i cofnięcie zatwierdzenia zakładu członka wspólnoty, co oznaczało dla organu I instancji rozpoznanie wniosku strony skarżącej jako skargi i brak obowiązku przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji. W uzasadnieniu zarzucił także bezpodstawne uznanie, że pismo organu I instancji z 13 grudnia 2013 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej., a czynność materialno-techniczną, od której nie można wnieść odwołania. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, gdyż organ II instancji naruszył art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegający na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, a przez to nie rozważył przesłanek z art. 61a k.p.a., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane przepisy oraz art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organ orzekający dowolnie przyjął, że skarżąca nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". O tym, czy dany podmiot ma prawo występować w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, decyduje zatem jej interes prawny lub obowiązek, który upoważnia ten podmiot do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego i do brania w nim udziału. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy rozpatrywać według norm prawa materialnego. Materialna podstawa legitymacji strony ujmowana jest szeroko, a więc nie musi należeć do prawa administracyjnego, może wynikać także z innych gałęzi prawa, np. finansowego, cywilnego czy prawa pracy. Musi to być norma konkretna, którą można wskazać jako źródło interesu prawnego danego podmiotu - strony postępowania administracyjnego. Art. 29 k.p.a. określa podmioty, które mają zdolność uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym jako strony (tzw. zdolność administracyjnoprawna). Zdolność ta oznacza prawną możliwość występowania jako strona w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego art. 29 k.p.a. wynika, że zdolność administracyjnoprawna przysługuje wszystkim osobom fizycznym i prawnym natomiast jednostki nie posiadające osobowości prawnej mogą być stronami w postępowaniu wówczas, gdy są organizacjami społecznymi, państwowymi albo samorządowymi jednostkami organizacyjnymi. Stosownie do art. 30 § 1 k.p.a. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W tej materii między innymi art. 33¹ Kodeksu cywilnego stanowi, że do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych. Tym samym Kodeks cywilny – co przenosi się także na grunt prawa administracyjnego - wyróżnia także jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, ale obdarzone zdolnością prawną. Według judykatury do tej kategorii zalicza m.in. wspólnoty mieszkaniowe. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (j.t. Dz. U. z 2000r., nr 80, poz. 903 ze zm.) wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana, zatem może być również podmiotem praw i obowiązków oraz wchodzić w stosunki prawne z innymi podmiotami, zatem posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 i 29 k.p.a. (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2001r., OPK 19/01, ONSA 2002/2/68). Stanowisko powyższe ugruntowane zostało w orzecznictwie, a Sąd orzekający w pełni je podziela. Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. oznacza w istocie rzeczy istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień lub obowiązków. Związek ten musi być bezpośredni, to znaczy, że rozstrzygnięcie administracyjne dotyczy bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Interes prawny właściciela lokalu, który ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem (art. 12 ust. 1 ustawy o własności lokali) może pozostawać w bezpośrednim związku ze sprawą administracyjną i rozstrzygnięciem w takiej sprawie. Przenosząc te uwagi do przedmiotowej sprawy tj. oddziaływania działalności gospodarczej prowadzonej w budynku mieszkalnym, tj. w częściach wspólnych, takich jak korytarza, ściany, wejście, którymi zarządza wspólnota mieszkaniowa mogą oddziaływać na sposób korzystania z nieruchomości. Na prawa właściciela lokalu do niezakłóconego korzystania z jego praw może mieć bezpośredni wpływ decyzja administracyjna w sprawie wymagań higienicznych i zdrowotnych, dotycząca podmiotu powodującego uciążliwości dla właścicieli lokali. To, że właściciele lokali mogą wystąpić do sądu z roszczeniem o zaniechanie takiego naruszenia przeciwko podmiotowi dopuszczającemu się naruszenia, nie wyklucza samo przez się możliwości skorzystania ze środków ochrony w postępowaniu administracyjnym. System środków ochrony ma bowiem charakter komplementarny w tym znaczeniu, że środki te nawzajem się uzupełniają. Działania administracyjne na podstawie ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie wykluczają powództwa cywilnego. Są to równoległe środki zmierzające do ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych. W tych okolicznościach organ orzekający nie miał podstaw by podważać podmiotowość skarżącej jako strony postępowania administracyjnego, czym naruszył przepisy art. 7, art. 77, art. 28, art. 29 oraz art. 127 § 1 k.p.a. Przy ponownym rozpoznawaniu organ orzekający winien kierować się zasadą prawdy obiektywnej i podjąć wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w świetle różnych interesów wszystkich stron postępowania. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału, a stanowisko wyrażone w orzeczeniu uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżone postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.