II OSK 362/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. oraz B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 528/14 w sprawie ze skargi T. K. oraz B. K. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 528/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę T. K. i B. K. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim dokonał kontroli obejmującej budynek zlokalizowany na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w H., wybudowany na podstawie decyzji z dnia [...] października 1992 r. nr [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w H. o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji stwierdził, że na nieruchomości istnieje budynek o wymiarach 5,0 x 5,0 m i wysokości 3.30 m, jednokondygnacyjny, na fundamencie betonowym, konstrukcji stalowej słupowej, kryty blachą stalową. Budynek od strony działki o nr geod. [...] posiada otwór okienny i drzwiowy. Analizując zgromadzony materiał dowodowy, w tym dokonując porównania budynku istniejącego na nieruchomości z obiektem projektowanym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim stwierdził, iż przedmiotowy obiekt został zrealizowany w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Dokonano zmiany charakterystycznych parametrów budynku gospodarczego, tj. szerokości budynku, powierzchni zabudowy i kubatury, zmieniono także usytuowanie budynku na działce, tj. bryła budynku została obrócona o 180°. Ponadto ww. pozwolenie na budowę dotyczyło budynku gospodarczego, a inwestor wybudował i zawiadomił Urząd Rejonowy w H. w dniu [...] września 1993 r. o zakończeniu budowy pawilonu handlowego, co może świadczyć o samowolnej zmianie sposobu użytkowania. Wymiary budynku objętego pozwoleniem na budowę z 1992 r. zostały sprostowane postanowieniem Starosty Hajnowskiego z dnia [...] października 2012 r., nr [...]. Ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim zobowiązał T. i B. K. do przedłożenia, w terminie do dnia [...] stycznia 2013 r. dokumentów: a) 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku (gospodarczego) na działce o nr geod. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności; b) zaświadczeń o wpisie projektanta i osoby sprawdzającej projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W dniu [...] kwietnia 2013 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim wpłynął projekt zamienny budynku gospodarczego, użytkowanego jako kiosk handlowy. Organ I instancji stwierdził, iż projekt ten został sporządzony niezgodnie z przepisami, w związku z powyższym decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] nakazał inwestorom rozbiórkę przedmiotowego budynku. W wyniku złożenia odwołania, Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] - uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, iż konieczne jest umożliwienie inwestorom uzupełnienie projektu zamiennego o rozwiązania projektowe, które spowodują doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ administracji zwrócił przy tym uwagę na fakt dysponowania przez inwestorów pozwoleniem na budowę oraz przyjęcie obiektu do użytkowania w obecnym stanie faktycznym i funkcji użytkowej a także pozostawanie inwestorów przez 20 lat w przekonaniu, iż posiadają budynek nie naruszający przepisów prawa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim zobowiązał inwestorów do usunięcia, w terminie do dnia [...] listopada 2013 r., określonych nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zamiennym kiosku handlowego o wymiarach 5,0 x 5,0 m, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...], w tym uwzględnienie warunków dotyczących korzystania z obiektu handlowego przez osoby niepełnosprawne. W odpowiedzi na ww. postanowienie inwestorzy przywołali okoliczności faktyczne sprawy i wskazali, że "dostosowanie obiektu do korzystania przez osoby niepełnosprawne i wykonanie podjazdu" nie jest czasowo możliwe, z uwagi na brak dojazdu i możliwości dojścia do kiosku. Następnie inwestorzy, w wystąpieniu z dnia [...] grudnia 2013 r., zakwestionowali konieczność uzupełnienia projektu zamiennego, z uwagi na powoływanie się przez organ I instancji na przepisy prawa, nieobowiązujące jeszcze w dacie budowy. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim nakazał inwestorom rozbiórkę kiosku handlowego o wymiarach 5,0 x 5,0 m, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w H. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż inwestorzy nie wykonali nałożonych obowiązków legalizacyjnych. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że stosownie do art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu, objętego wskazaną procedurą legalizacyjną, bądź wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w wydany w sprawie nakaz rozbiórki jest uzasadniony. Żadne inne rozstrzygnięcie na podstawie ww. przepisu nie jest dopuszczalne, gdyż w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały zakończone w 1992 r., nie może być mowy o nakazie ich zaniechania. Natomiast przyjęcie obiektu do użytkowania wyklucza jego przywrócenie do stanu poprzedniego. Z akt sprawy niezbicie wynika, że inwestorzy nie przedłożyli projektu budowlanego zamiennego budynku, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że doprowadzenie obiektu do zgodności z prawem odbywa się obecnie, stąd konieczność dostosowania się do aktualnie obowiązujących norm techniczno-budowlanych oraz regulujących zawartość projektu budowlanego, nie zaś tych obowiązujących w czasie budowy obiektu. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska inwestorów, że postanowienie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim jest dotknięte nieważnością, czy też jest innymi wskazanymi przez strony naruszeniami prawa. Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjnego wnieśli T. K. i B. K. podnosząc zarzuty naruszenia: – art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez niezastosowanie z uwagi na zignorowanie pisma z dnia [...] grudnia 2013 r. w którym inwestorzy wnosili o podjęcie działań ustawowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim i dokonanie reasumpcji postanowienia z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie zobowiązania do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zamiennym kiosku handlowego; skarżący wskazali, iż do dnia dzisiejszego PINB jak również Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku nie ustosunkowali się do twierdzeń i argumentacji tam podniesionej, a tym bardziej nie zakreślono właściwych przepisów i warunków mających na celu doprowadzenie budowli do stanu zgodnego z projektem i pozwoleniem na budowę (z dnia [...] października 1992 r.); skarżący stwierdzili, że mają świadomość, iż nie tylko ich obiekt nie spełnia wymogów nałożonych przez aktualnie obowiązujące przepisy w zakresie m.in. umożliwienia korzystania z budynku przez osoby niepełnosprawne a jednak (w ramach postępowania naprawczego mającego na celu doprowadzenie budowali do stanu zgodnego z prawem z uwagi na istotne odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę), organy nadzoru budowlanego chcą nałożyć większe obowiązki niż te do których byliby zobowiązani skarżący gdyby obiekt został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Takie działanie ma charakter represyjny, bowiem nie ma na celu naprawienia wyłącznie tych uchybień/odstępstw powstałych ponad 20 lat temu a narzucenie przy okazji toczącego się postępowania o wykonanie projektu zamiennego, dodatkowych uciążliwości polegających na zwiększonych pracach i kosztach natury finansowej. Wobec powyższego, z ocenie skarżących, oczywistym jest, iż zasada określona w art. 7 i art. 8 K.p.a. mająca na celu wyrównanie pozycji obywateli jak również pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa, równe traktowanie, podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji, wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy - nie miał zastosowania; – art. 51 ust. 5 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez przyznanie przez WINB w Białymstoku prawidłowość zastosowania ww. przepisów przez PINB - w sytuacji gdy nakaz rozbiórki kiosku handlowego jest w tej sprawie przedwczesny; nie dokonano bowiem prawidłowej analizy czy projekt zamienny został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami w czasie wydania pozwolenia na budowę w oparciu o którą inwestycja została zrealizowana w niezmienionym kształcie (tj. przed ponad 20 lat) i pozostaje do dnia dzisiejszego; tym samym, w ocenie skarżących, umożliwiono inwestorom uzupełnienie projektu zamiennego w oparciu o rozwiązania projektowe i stan prawny z chwili wydania pozwolenia na budowę; skarżący stwierdzili, że wykonując obiekt z istotnymi odstępstwami naruszyli tylko i wyłącznie przepisy obowiązujące w czasie sporządzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenie na budowę (tj. ustawę Prawo budowlane z 1974 r. oraz przepisy wykonawcze tejże ustawy); – § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem w związku z: zapisami Uchwały Nr XXXV II1/229/06 Rady Miasta Hajnówka z dnia 25.10.2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Hajnówka Obszar 3 "Hajnówka-Wschód", gdzie dopuszcza się sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działek z zachowaniem przepisów określonych ww. rozporządzeniu poprzez przyznanie przez WINB w Białymstoku prawidłowości zastosowania ww. przepisów w sytuacji gdy są to przepisy nieobowiązujące (a tym samym nie mają zastosowania w sprawie) w czasie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez Kierownika Urzędu Rejonowego w H. (znak: [...]); – art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez przyznanie przez WINB w Białymstoku prawidłowości zastosowania ww. przepisu przez PINB, w sytuacji gdy jest to przepis nieobowiązujący (a tym samym nie ma zastosowania w sprawie) w czasie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez Kierownika Urzędu Rejonowego w H. (znak: [...]) i niezgodnym z prawem byłoby w ramach postępowania naprawczego zobowiązywać inwestora do zapewnienia rozwiązań technicznych umożliwiających korzystanie z budynku (wzniesionego i zgłoszonego do użytkowania [...] września 1993 r.) przez osoby niepełnosprawne; jest to w ocenie skarżących dodatkowy nakład pracy i obowiązek na gruncie obecnie obowiązujących przepisów w związku z czym nie tylko budynek inwestorów ale również wiele innych (w tym sąsiadujących) powstałych pod rządami ustawy Prawa budowlanego z 1974 r. nie dysponuje rozwiązaniami projektowymi umożliwiającymi poruszanie się osobom niepełnosprawnym w tym na wózkach inwalidzkich; – § 11 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez przyznanie przez WINB w Białymstoku prawidłowości zastosowania ww. przepisów przez PINB, w sytuacji gdy jest to przepis nieobowiązujący (a tym samym nie ma zastosowania w niniejszej sprawie) w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez Kierownika Urzędu Rejonowego w H. (znak: [...]). Wskazując na powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją wydanie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, WINB w Białymstoku podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 528/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zasadniczy spór w sprawie pomiędzy skarżącymi a organami nadzoru budowlanego sprowadzał się do zasadności nakazania rozbiórki kiosku handlowego, wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę (decyzja z 1992 r., budowa zakończona w 1993 r.), która to budowla nastąpiła z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Skarżący nie kwestionowali, że wybudowany obiekt odbiegał od wydanego pozwolenia na budowę, jednakże w ich ocenie, przeprowadzając procedurę legalizacyjną, organy nadzoru budowlanego powinny dążyć do doprowadzenia istniejącego obiektu do zgodności z prawem obowiązującym w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i rozpoczęcia użytkowania obiektu, a nie przepisów obecnie obowiązujących. Zdaniem skarżących, wymaganie aby wybudowany ponad 20 lat temu obiekt budowlany spełniał obecnie obowiązujące normy techniczne jest nieporozumieniem i stanowi niczym nieuzasadnioną, dodatkową dolegliwość, chociażby poprzez wymaganie wybudowania podjazdu dla osób niepełnosprawnych. Z kolei zdaniem organów nadzoru budowlanego, skoro doprowadzenie do stanu zgodności z prawem odbywa się obecnie, to należy doprowadzić istniejący obiekt do obowiązujących norm techniczno-budowlanych. W ocenie Sądu, rację w powyższym sporze należy przyznać organom nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Aktem prawnym regulującym m.in. zasady uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz okoliczności, w których można nakazać rozbiórkę istniejącego obiektu budowlanego jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej powoływana jako p.b.). Zgodnie z generalną zasadą wynikającą z art. 103 ust. 1 p.b., do wszystkich spraw, nawet tych wszczętych przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (1 stycznia 1995 r.) ale jeszcze nie zakończonych, stosuje się przepisy nowej ustawy, czyli wymienionej ustawy z 1994 r., którą uchylono ustawę Prawo budowlane z 24 października 1974 r. Wyjątek, w postaci stosowania "starego" prawa budowlanego, zawarty został w art. 103 ust. 2 nowej ustawy, stanowiący, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Przepis art. 103 ust. 2 p.b. ma zatem zastosowanie wyłącznie do sytuacji, gdy obiekt budowlany został zbudowany przed 1 stycznia 1995 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie obejmuje pozostałych rodzajów samowoli budowlanej polegających na budowie (przed 1 stycznia 1995 r.) bez wymaganego prawem zgłoszenia lub na podstawie pozwolenia, od którego warunków w sposób istotny odstąpiono. Omawiany przepis jest przepisem intertemporalnym i odnosi się do stanów zastanych w czasie wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 p.b. czyli budowy bez wymaganego pozwolenia. Zatem nie można stosować wykładni rozszerzającej i obejmować treścią tej wyjątkowej regulacji innych sytuacji niż przewidział to ustawodawca (por. wyroki VIII SA/Wa 175/09 z 16 października 2009 r.; II SO/Ol 913/10 z 9 grudnia 2010 r.; II SA/Lu 467/10 z 18 listopada 2010 r., CBOSA). Skarżący sporny obiekt tymczasowy wybudowali na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej pod rządami starej ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jednakże z istotnymi odstępstwami od jej treści oraz niezgodnie z przedłożonym wówczas projektem budowlanym. Skoro bezspornie zostało ustalone, że obiekt budowlany został wybudowany z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę, nie można uznać, że dokonane przez skarżących w dniu [...] września 1993 r. zgłoszenie użytkowania wybudowanego obiektu sanowało te nieprawidłowości. Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 857/08, prawnie skuteczne jest zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy tylko, co do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę, czyli budowy prowadzonej legalnie. Tym samym przyjęcie zawiadomienia nie legalizuje dokonanych istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że do przeprowadzanego postępowania w sprawie, powinny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r., gdyż art. 103 ust. 2 tej ustawy nie będzie miał w sprawie zastosowania. Konsekwencją powyższego jest to, że również w odniesieniu do trybu legalizacji wybudowanego niezgodnie z pozwoleniem obiektu budowlanego należy stosować przepisy nowe, obowiązujące nie w chwili wydawania pierwotnego pozwolenia na budowę, lecz obowiązujące z chwili wydawania decyzji w sprawie. Jak słusznie zaznaczył WINB doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem odbywa się współcześnie, a zatem proces legalizacji budowli polega na jej dostosowaniu do norm techniczno-budowlanych i innych przepisów prawa, obowiązujących w czasie wydawania decyzji legalizacyjnej a nie czasie decyzji o pozwoleniu na budowę czy też samej realizacji inwestycji. Z akt sprawy wynika, że ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku, skarżący zostali zobowiązani do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego budynku, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Taki projekt skarżący złożyli, jednakże nie był on kompletny, dlatego też PINB w Bielsku Podlaskim postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. zobowiązał skarżących do usunięcia do [...] listopada 2013 r. określonych nieprawidłowości, w tym uwzględnienie warunków dotyczących korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne. Skarżący nie usunęli dostrzeżonych przez organ nieprawidłowości w złożonym projekcie, w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. wyrazili jedynie swoje stanowisko, że nie ma podstaw do żądania uzupełnienia projektu zamiennego w oparciu o przepisy, które nie obowiązywały w chwili budowy spornego obiektu. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący nie wykonali w terminie obowiązku o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., a zatem organ nadzoru budowlanego, stosownie do art. 51 ust. 5 p.b. miał obowiązek wydania zaskarżonej decyzji. Przepis ten stanowi, że w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W niniejszej sprawie, z uwagi na wybudowanie spornego obiektu w 1993 r., nie było podstawy do nakazania zaniechania dalszych robót (bo te nie były wykonywane w chwili wydawania decyzji) jak również doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (gdyż budynek tymczasowy został zgłoszony do użytkowania). Dodatkowo należy wskazać, że ustawodawca nie wskazał przyczyn z powodu których inwestor byłby zwolniony od obowiązku złożenia dokumentów niezbędnych do pozytywnego przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Innymi słowy nie jest istotne z jakiego powodu skarżący nie złożyli dokumentów wymaganych przez organ w toku postępowania legalizacyjnego. Przyjąć zatem należy, że jedyną możliwością, w sytuacji nie przedłożenia przez skarżących prawidłowego zamiennego projektu budowlanego (art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b.) było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę istniejącego kiosku handlowego. Mając na uwadze powyższe rozważania, zdaniem Sądu, za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w skardze. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżącymi, że organy dopuściły się naruszenia art. 7 i 8 K.p.a. poprzez nie zajęcie stanowiska co do podniesionego przez nich w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r. zarzutu. Zarówno w decyzji organu I instancji jak i zaskarżonej decyzji organy wskazały, dlaczego w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące obecnie, a nie te, obowiązujące w chwili realizacji inwestycji. Powyższe stanowisko jest słuszne, gdyż do postępowań legalizacyjnych, w sytuacji wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę przed 1 stycznia 1995 r., zastosowanie mają nowe przepisy. Dlatego też oceniając, jakie obiekt budowlany powinien spełniać normy techniczno-budowlane należy posiłkować się obecnie obowiązującymi przepisami, a nie tymi sprzed kilkudziesięciu lat. Z tych samych przyczyn, zdaniem Sądu, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 51 ust. 5 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., art. 5 ust. 1 pkt 4 p.b. oraz przepisów wykonawczych dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Skarżący, jako inwestorzy będąc zobowiązani do przedłożenia zamiennego projektu budowlanego powinni go sporządzić według obecnie obowiązujących przepisów, a nie tych, obowiązujących w chwili realizacji inwestycji czyli 1993 r. Skarżący winni mieć świadomość, że realizując zamierzenie budowlane w sprzeczności z decyzją o pozwoleniu na budowę, działali w sprzeczności z prawem, a zatem że będą zobowiązani do poniesienia konsekwencji prawnych swoich czynów. Sąd wskazał, że sporna inwestycja nie była pierwszą, którą skarżący wybudowali niezgodnie z przepisami prawa budowlanego na działce o nr ew. [...] w H. W aktach sprawy znajduje się bowiem decyzja z [...] października 1992 r. nr [...] udzielająca pozwolenia na dwuletnie użytkowanie pawilonu handlowego z późniejszym nakazem rozbiórki pawilonu, bez prawa do ubiegania się o odszkodowanie. Z uzasadnienia tejże decyzji wynika, że Skarżący wybudowali bez pozwolenia na budowę tymczasowy pawilon handlowy i następnie, po przedłożeniu niezbędnych dokumentów, wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Tym samym, skarżący mieli wiedzę i świadomość, że realizując zamierzenie budowlane niezgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę i przedłożonym projektem budowlanym, mogą być w późniejszym terminie zobowiązani do przedłożenia wymaganych prawem dokumentów, a sytuacji niewykonania tego obowiązku, zobowiązani do rozbiórki obiektu wybudowanego niezgodnie z przepisami. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę kasacyjną wnieśli T. K. i B. K.podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do nieuprawnionego stanowiska, iż przepis ten nakazuje stosowanie względniejszych wymogów legalizacyjnych przewidzianych przez ustawę Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. jedynie w stosunku do obiektów zbudowanych przed 1 stycznia 1995 r. bez wymaganego prawem pozwolenia, a nie stosuje się go do obiektów wykazujących istotne odstępstwa od pozwolenia na budowę, 2. art. 32 Konstytucji RP poprzez sprzeczne z wyrażoną tym przepisem zasadą równości obywateli wobec prawa sankcjonowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stosowania względniejszej procedury legalizacyjnej w stosunku do obiektów wzniesionych w ogóle bez pozwolenia na budowę lub będących w trakcie budowy, przy jednoczesnym stosowaniu daleko bardziej rygorystycznych wymagań przewidzianych w obecnie obowiązującym stanie prawnym, a nie obowiązujących w czasie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę w stosunku do budowli wykazujących owe istotne odstępstwa od postanowień pozwolenia na budowę, 3. art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. przez niedokonanie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, mające istotny wpływ na ocenę naruszenia w rozpatrywanej sprawie zasady równości obywateli wobec prawa na skutek zróżnicowania pozycji prawnej podmiotów w obrębie jednej klasy oraz zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz ochrony praw nabytych, a związane z pobieżnym potraktowaniem kwestii stosowania w niniejszej sprawie właściwej ustawy Prawo budowlane i zajęciu stanowiska, iż winna to być ustawa z 7 lipca 1994 r., bez odniesienia się do przeciwnego stanowiska skarżących prezentowanego w szczególności w ich odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim z dnia [...] lipca 2013 r. Zdaniem skarżących kasacyjnie, art. 103 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane stanowi, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (a więc przed 1 stycznia 1995 r.), a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy z 1994r., z zastrzeżeniem ustępu 2. Z kolei zgodnie z art. 103 ustęp 2 tej ustawy, przepisów artykułu 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne; do takich obiektów zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. W ocenie skarżących kasacyjnie zarówno organy administracji obu instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku dokonali błędnej wykładni przepisu art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., w sposób nieuprawniony uznając, iż dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do budynków wzniesionych bez jakiegokolwiek pozwolenia lub wymaganego prawem zgłoszenia, nie odnosi się natomiast do budynków wprawdzie ukończonych przed 1 stycznia 1995 r., wprawdzie wykazujących istotne odstępstwa od pozwolenia na budowę, ale na budowę których wymagane pozwolenie zostało wydane. Takie rozumienie treści przepisu 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. jest sprzeczne zarówno z literalnym jego brzmieniem, jak też wydaje się nie mieć przekonujących argumentów dla ratio legis takiego rozwiązania ustawodawczego. Skoro bowiem przepisy względniejsze, bo taki jest charakter uregulowań poprzednio obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1974 r., miałyby się odnosić do budowli wzniesionych bez jakiejkolwiek podstawy w postaci decyzji administracyjnej, to niezrozumiałym jest dlaczego względem budynków wprawdzie wykazujących istotne odstępstwa od decyzji, jednakże wzniesionych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc znajdujących daleko większe uzasadnienie w prawie, miałyby być z woli ustawodawcy stosowane bardziej rygorystyczne wymogi legalizacyjne. Zgodnie z uregulowaniami ustawy Prawo budowlane z 1974 r., organ może wydać nakaz rozbiórki dopiero w przypadku ustalenia, że zachodzi jedna z negatywnych przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego z 1974 r. a mianowicie obiekt budowlany lub jego część: – znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub – powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Do orzeczenia nakazu rozbiórki wystarczy, że obiekt budowlany spełnia jedną z ww. przesłanek. Przy czym nadzór musi wykazać naruszenie art. 37 ust. 1 w sposób niebudzący wątpliwości. W przedmiotowej sprawie organ nawet nie próbował wykazać którejkolwiek z tych przesłanek, gdyż zastosował inną, nieprawidłową podstawę prawną. Prawo budowlane w art. 48 oraz 49b przewiduje nakazanie przez nadzór budowlany w drodze decyzji administracyjnej rozbiórki obiektu budowlanego będącego w budowle albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (starostę lub wojewodę). Nadzór budowlany wyda decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, gdy "budowa jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności: z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; budowa narusza przepisy, w tym przepisy techniczno-budowlane, w sposób uniemożliwiający doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem, albo inwestor nie spełnił w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych przez nadzór budowlany mających na celu doprowadzenie budowy do stanu zgodnego z prawem, lub inwestor nie uiścił w terminie opłaty legalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przedstawił przekonującego wywodu prawnego na okoliczność, iż art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. nie znajduje zastosowania do budowli co prawda wzniesionych niezgodnie z obowiązującym prawem, bo wbrew treści pozwolenia na budowę, a znajduje takie zastosowanie do budowli wzniesionych w ogóle z pominięciem postępowania administracyjnego. Tymczasem przecież przepis ten wprost stanowi, iż przepisów art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., nie rozróżniając, czy budowa ta była prowadzona w oparciu o pozwolenie, ale z istotnymi od niego odstępstwami, czy też inwestor wybudował budynek w ogóle bez pozwolenia czy wymaganego zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołując się na zakaz stosowania wykładni rozszerzającej, w sposób nieuprawniony zastosował zawężającą wykładnię artykułu 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Nie zmienia tej oceny fakt, iż art. 48 cyt. ustawy traktuje o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia. Brak jest bowiem racjonalnego uzasadnienia, dla którego ustawodawca miałby przewidywać stosowanie dawnej ustawy do budynków będących w trakcie budowy, albo już wybudowanych bez pozwolenia, wykluczając spod tej regulacji budynki wprawdzie wybudowane z pozwoleniem, ale z istotnymi odstępstwami. Wszak oczywistym jest, iż budowa z istotnymi odstępstwami od pozwolenia jest daleko mniejszym naruszeniem porządku prawnego, niż budowa w ogóle bez pozwolenia. Daleko bardziej uciążliwe i kosztowne jest dla inwestora rozebranie już ukończonej budowli, niż obiektu będącego dopiero w budowie, o czym traktuje art. 48 ustawy Prawo budowlane. Co więcej, takie nielogiczne rozróżnienie następstw prawnych w stosunku do różnych postaci samowoli budowlanej, uchybia artykułowi 32 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r., gdyż sprzecznie z wyrażoną tym przepisem zasadą równości obywateli wobec prawa prowadzi do stosowania względniejszej procedury legalizacyjnej w stosunku do obiektów wzniesionych w ogóle bez pozwolenia na budowę, przy jednoczesnym stosowaniu znacznie bardziej rygorystycznych wymagań przewidzianych w obecnie obowiązującym stanie prawnym, a nie obowiązujących w czasie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę w stosunku do budowli wykazujących owe istotne odstępstwa od postanowień pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchybił przy tym przepisom procesowym, to jest art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. przez niedokonanie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w sposób istotny zaważyło na ocenie prawnej sprawy i w rezultacie doprowadziło do naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa na skutek Różnicowania pozycji prawnej podmiotów w obrębie jednej klasy oraz zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz ochrony praw nabytych. Brak wszechstronnego rozważenia całokształtu dowodów przejawił się w pominięciu przez Sąd pism składanych przez skarżących, w których wskazywali na konieczność zastosowania w sprawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r., w szczególności odwołania skarżących z dnia [...] sierpnia 2013 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku jedynie bardzo pobieżnie odniósł się do kwestii zastosowania w sprawie właściwej ustawy Prawo budowlane, stając na stanowisku, iż winna to być ustawa z 7 lipca 1994 r. Brak pogłębionej analizy stanowiska skarżących, optujących za stosowaniem ustawy z 24 października 1974 r., niewątpliwie miał negatywny wpływ na wynik niniejszego postępowania. Nieuprawniona jest ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż skarżący realizując w 1993 roku inwestycję winni mieli mieć świadomość, że będą zobowiązani do poniesienia konsekwencji realizacji zamierzenia budowlanego w sposób sprzeczny prawem. Ocena ta bowiem nie uwzględnia podnoszonej w toku postępowania bardzo ważkiej okoliczności, że inwestorzy informowali pisemnie Urząd Wojewódzki w Białymstoku, Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego o woli zamiany projektu budynku i przeznaczenia z gospodarczego na handlowy, otrzymując w odpowiedzi pismo z dnia [...] września 1992 r. nr [...] informujące, że Prawo budowlane nie stanowi samoistnej podstawy do wydania odmowy w zakresie pozwolenia na budowę i zmiany użytkowania. Zatem skarżący działali w usprawiedliwionym zaufaniu do organów państwa i stanowionego przezeń prawa oraz ochrony praw nabytych, co znajduje dodatkowe uzasadnienie w fakcie niezakłóconego korzystania z tego budynku przez okres 20 lat. Inne przywołane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku inwestycje na działce [...] nie były realizowane przez skarżących małżonków K., są własnością osób trzecich, a nadto decyzja z [...] października 1992 r. nr [...] okazała się być dotknięta nieważnością, co prawomocnie potwierdził już Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w innej sprawie, orzekając jednocześnie brak możliwości nakazania rozbiórki tego obiektu. Zdaniem skarżących kasacyjnie, zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem, albowiem do oceny zamiennego projektu budowlanego, przedłożonego przez inwestorów, zastosowano ustawę Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., podczas gdy już z treści decyzji organu wynika, że kwestionowany, jako samowola budowlana budynek został wybudowany przed wejściem w życie tej ustawy, jego użytkowanie zostało zgłoszone przez inwestorów do Urzędu Rejonowego w H. w dniu [...] września 1993 r., a zatem do oceny projektu zamiennego zastosowanie winny mieć przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Taki obowiązek organu wynika z treści art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w aktualnie obowiązującym brzmieniu. Nie ma przy tym znaczenia, iż w ocenie Sądu zgłoszenie użytkowania budynku dokonane przez inwestorów dnia [...] września 1993 r. nie legalizowało zaistniałych odstęp od pozwolenia na budowę. Bezspornym bowiem jest, że budynek został wybudowany przed dniem 1 stycznia 1995 r., zgodnie z dyspozycją art. 103 ust 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Ogromne znaczenie ma natomiast fakt, iż przepisy ustawy z 1974 r. statuują, jak już wskazano wyżej, znacznie bardziej liberalne wymogi w zakresie obowiązków inwestora legalizującego tak zwaną samowolę budowlaną, niż przepisy zastosowane przez organ- administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez T. K. i B. K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Art. 103 ust. 1 tej ustawy stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei z art. 103 ust. 2 wynika, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Z treści przytoczonego wyżej art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jednoznacznie wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stosuje się przepisy tej ustawy. Wyjątek od tej reguły zawarty został w art. 103 ust. 2 ww. ustawy i dotyczy stosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane. W takim przypadku przepisu tego nie stosuje się do obiektów, które wybudowane zostały przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, albo w odniesieniu do obiektów, co do których przed dniem wejścia w życie tej ustawy wszczęto postępowanie administracyjne. Art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane dotyczy sytuacji tzw. samowoli budowlanej, to jest realizacji obiektów budowlanych bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Wynika to jednoznacznie z brzmienia art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który to przepis stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane odnosi się do sytuacji, gdy inwestor zrealizował budynek z istotnymi odstępstwami o posiadanego pozwolenia na budowę. Prezentowana przez skarżących kasacyjnie wykładnia art. 103 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane prowadziłaby do nadania temu przepisowi znaczenia, którego ustawodawca mu nie nadał. Skarżący kasacyjnie nie zrealizowali budynku bez pozwolenia na budowę tylko z odstępstwami od wymogów powiadanego przez nich pozwolenia na budowę. W odniesieniu do budynku skarżących kasacyjnie nie miał zastosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane tylko art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który to przepis odnosi się do prowadzenia robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Nie było tym samym żadnych podstaw do zastosowania przez organy administracji w rozpoznawanej sprawie art. 103 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył art. 32 Konstytucji RP. Art. 32 Konstytucji RP składa się z dwóch jednostek redakcyjnych (ustępów). W skardze kasacyjnej nie wskazano, której jednostki redakcyjnej dotyczy zarzut. Z części opisowej zarzutu można wnosić, że chodzi o art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi oraz że wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Z wyrażonej w tym przepisie zasady równości obywateli wobec prawa nie wynika nakaz stosowania przez organy administracji, jak to wskazali skarżący kasacyjnie, "względniejszej procedury legalizacyjnej". Nie narusza też zasady równości obywateli wobec prawa stosowanie do procedury legalizacyjnej nowej ustawy albowiem będzie ona stosowana również w stosunku do każdego obywatela, który zrealizował inwestycję z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę. Niezasadny, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. Z art. 106 § 5 P.p.s.a. wynika, że do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Z kolei art. 233 § 1 K.p.c. stanowi, że sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Przepisy te mają zastosowanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym wówczas, gdy sąd ten prowadził własne uzupełniające postępowanie dowodowe poprzez dopuszczenie dowodu z dokumentów. Wówczas sąd administracyjny ma obowiązek dokonania oceny takich dowodów i stosuje wtedy art. 233 § 1 K.p.c. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego. W konsekwencji Sąd I instancji nie mógł naruszyć ww. przepisów gdyż ich nie stosował i nie miał obowiązku ich stosowania. Opis zarzutu naruszenia art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. pozwala stwierdzić, że w istocie skarżący kasacyjnie powtarzają zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą wykładnię oraz zarzut niewłaściwego uzasadnienia wyroku. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 103 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, jak to zostało wcześniej wskazane, jest to zarzut niezasadny. Z kolei odniesienie się do zarzutu niewłaściwego uzasadnienia wyroku wymagałoby postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.