I FZ 165/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, , , po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia adw. A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 1370/13 przyznające wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 5 lutego 2013 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Zażalenie adw. A. Z. dotyczy postanowienia z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 1307/13, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, przyznał wymienionemu pełnomocnikowi kwotę 147,60 zł, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że wymieniony pełnomocnik złożył pismo, w którym stwierdził brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 1307/13, odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego, złożoną przez A. W. od postanowienia z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 327/13, odrzucającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r. Ponadto rzeczony pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które według złożonego oświadczenia, nie zostały pokryte w żadnym zakresie. Wskazując na motywy swojego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w odniesieniu do złożonej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zastosowanie miał art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwane dalej "rozporządzeniem". Sąd uznał, że stawka minimalna, w analizowanym przypadku, wynosiła zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia 240 zł, a zatem kwota wynagrodzenia, została określona w kwocie 120 zł, którą należało zwiększyć o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%. Na powyższe orzeczenie adw. A. Z. złożył zażalenie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie mu, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, kwoty 738 zł, obejmującej podatek od towarów i usług w kwocie 138 zł. Złożony środek odwoławczy pełnomocnik A. W. oparł na zarzucie naruszenia art. 250 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie stawka minimalna wynosi 120 zł, gdy przedmiotem skargi była należność pieniężna, a wiec minimalna stawka obliczona na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia powinna wynieść 600 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest zasadne. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, minimalne wynagrodzenie adwokata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi odpowiednią stawkę określoną w § 6. Z kolei w innych sprawach, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynagrodzenie to wynosi 240 zł. W przypadku opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, wynagrodzenie wynosi odpowiednio 50% lub 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1. Zasadnicza rozbieżność między wnoszącym zażalenie oraz Sądem pierwszej instancji dotyczyła więc prawidłowego określenia przedmiotu zaskarżenia, który determinował zastosowanie właściwego przepisu rozporządzenia w odniesieniu do ustalenia wysokości wynagrodzenia adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zdaniem adw. A. Z. rozpoznawana sprawa ze skargi o wznowienie postępowania dotyczyła "sprawy pierwotnej" tj. zaskarżenia decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r. i w związku z tym zastosowanie powinny znajdować kwoty wynagrodzenia uzależnione od wartości przedmiotu sprawy. Sąd pierwszej instancji uznał, że przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne i w związku z tym zastosował stawki właściwe w tzw. innych sprawach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko przedstawione w zażaleniu zasługuje na aprobatę, gdyż przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie są de facto należności pieniężne, wynikające z decyzji wymiarowej, które determinują zarówno kwestię wpisów od wnoszonych środków zaskarżenia (w tym od skargi o wznowienie postępowania) jak również kwestię zasądzanych kosztów oraz wynagrodzenia pełnomocników z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Z tego też względu, w przypadku sporządzenia opinii o braku podstaw kasacyjnych przez adwokata ustanowionego na zasadzie prawa pomocy, w odniesieniu do postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, w sprawie ze skargi na decyzję wymiarową w podatku od towarów i usług, wynagrodzenie określa się na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.