II OZ 650/14

Sygn. akt II OZ 650 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. G. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1120/13 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt II OZ 650 / 14 UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 23 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pozostawił wniosek skarżącego R. G. o przyznanie mu prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wskazano, iż w dniu 17 kwietnia 2014 r. R. G. złożył pismo z treści, którego wynikało, że nie zgadza się on z wydanym w sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 kwietnia 2014 r. i chciałby uzyskać pomoc prawną w osobie profesjonalnego pełnomocnika. Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. skarżący został zobowiązany do uzupełnienia powyższego wniosku przez wypełnienie i odesłanie załączonego formularza PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył między innymi, że formularz PPF otrzymał, ale nie jest "uprawniony urzędowo do składania oświadczeń przed sądem". Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż nie zachowanie wynikającego z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu stanowi brak formalny, podlegający uzupełnieniu zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie przesyłka sądowa, zawierająca wezwanie do uzupełnienia wniosku wraz z dołączonym formularzem PPF, doręczona została skarżącemu w dniu 12 maja 2014 r. Siedmiodniowy termin do zrealizowania zobowiązania upłynął zatem w dniu 19 maja 2014 r. Skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie ani dotychczas nie nadesłał wypełnionego formularza PPF, oświadczając jedynie, że nie jest uprawniony do składania oświadczeń przed Sadem. Skutki prawne nie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu reguluje art. 257 P.p.s.a. i na mocy tegoż przepisu zarządzono jak na wstępie. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył R. G., przedstawiając argumenty kwestionujące zasadność zapadłego w sprawie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo skierowanego do niego wezwania, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłał wymaganego urzędowego formularza PPF, czego zresztą sam nie kwestionuje w rozpoznawanym zażaleniu. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a., zasadnie pozostawiono jego wniosek bez rozpoznania. Końcowo zaznaczyć trzeba, iż w ramach niniejszego postępowania ani Sąd pierwszej instancji, ani Sąd rozpoznający mniejsze zażalenie nie mógł wypowiedzieć się odnośnie zarzutów skarżącego kierowanych wobec wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., bowiem ich ocena wykracza poza ramy tego postępowania, ograniczonej jedynie do kwestii prawa pomocy. Z przedstawionych powyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.