V SA/Wa 416/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA Izabella Janson, Sędzia WSA Beata Krajewska, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej oraz przyznania płatności z sankcjami na zalesienie gruntów rolnych oddala skargę Przedmiotem skargi T. M. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] o przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2012 r. T. M. (dalej również jako: wnioskodawca lub skarżący) złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie. Kierownik BP ARiMR w S. wydał w dniu [...] sierpnia 2012 r. postanowienie o spełnieniu przez wnioskodawcę warunków do przyznania wnioskowanej pomocy. Następnie w dniu [...] listopada 2012 r. wnioskodawca złożył oświadczenie, w którym potwierdził wykonanie zalesienia zgodnie z Planem Zalesienia. Do oświadczenia dołączono zaświadczenie o realizacji planu zalesienia potwierdzone przez Nadleśniczego Nadleśnictwa P. oraz protokół z odbioru gruntów zalesionych w ramach działania Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne objętego PROW na lata 2007-2013 z dnia [...] listopada 2012 r. Następnie w dniu [...] grudnia 2012 r. w gospodarstwie wnioskodawcy obyła się kontrola w zakresie złożonego wniosku. W jej wyniku stwierdzono brak dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów – zastosowano kod pokontrolny ZGR 12 "Rolnik nie udokumentował zakupu sadzonek". W dniu [...] maja 2013 r. Kierownik BP ARiMR w S. wydał decyzję w sprawie przyznania pomocy na zalesianie, mocą której przyznał wnioskodawcy: - wsparcie na zalesienie w wysokości 19003,30 zł., płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia, - premię pielęgnacyjną w wysokości 5044,00 zł., płatna corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia, - premię zalesieniową w wysokości 8216,00 zł., płatna corocznie przez okres 15 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, że płatność z tytułu wsparcia na zalesienie została pomniejszona o 50%, tj. o kwotę 19 003,30 zł z uwagi na zakup mniejszej ilość sadzonek gatunków biocenotycznych – wymienionych w załączniku nr 1 do rozrządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r. nr 48, poz. 390 z późn. zm. – dalej jako rozporządzenie MRiRW z dnia 19 marca 2009 r.) – niż wynika to z planów zalesienia. Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił ww. decyzję z dnia [...] maja 2013 r. z uwagi na naruszenie przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie uwzględniono pisma Nadleśnictwa w P. z dnia [...] marca 2013 r. potwierdzającego użycie przez wnioskodawcę do zalesienia właściwego materiału sadzeniowego i posiadanie przez niego faktur i dokumentów potwierdzających ten stan. W dniu [...] września 2013 r. do BP ARiMR w S. wpłynęło oświadczenie wnioskodawcy wraz z fakturami VAT nr [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] z dnia [...] września 2013 r. dotyczące usługi usunięcia śliwy ałyczy i posadzenia jarzębu i gruszy oraz zakupu gatunków biocenotycznych, oraz asygnaty nr [...] z dnia [...] września 2013 r. i Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Następnie w dniu [...] października 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję o identycznej treści jak w pierwszej decyzji z dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podkreślił w szczególności, że wnioskodawca zakupił mniejszą ilość sadzonek gatunków biocenotycznych niż wynika to z planów zalesienia. Zgodnie z planami zalesienia dla dwóch zalesień powinien bowiem zakupić 3500 szt. krzewów i gatunków biocenotycznych, a z przedstawionych podczas kontroli na miejscu dowodów zakupu sadzonek wynika, iż zakupił 3000 szt. krzewów i gatunków biocenotycznych. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że zakupiona przez wnioskodawcę śliwa ałycza znajdująca się na fakturze nr [...] z dnia [...] października 2012r. nie jest wyszczególniona w załączniku nr 1 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Zgodnie zaś z § 11 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia rolnik wykonuje zalesienie przy użyciu sadzonek drzew i krzewów gatunków rodzimych, które są określone w ww. załączniku nr 1. Zdaniem organu obowiązkiem wnioskodawcy było dochować wszelkiej staranności, aby zakupione sadzonki były zgodne z powołanym załącznikiem. Niedostosowanie się do powyższego wymogu spowodowało, że płatność z tytułu wsparcia na zalesienie została pomniejszona o 50%, co stanowi pomniejszenie w wysokości 19.003,30 zł. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym nie zgodził się z pomniejszeniem wsparcia na zalesienie o 50%. W uzasadnieniu skarżący wskazał w szczególności, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie nieprawidłowo zweryfikowanego (postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r.) Planu Zalesienia. Dodał też, że przedłużanie postępowania przez orzekające w sprawie organy ARiMR spowodowało upływ terminu na wymianę sadzonek na zgodne z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz powołał treść przepisów mających zastosowanie przy jej rozstrzygnięciu. Organ wskazał, że podczas porównania planów zalesienia i aneksów do planów zalesienia z fakturami stwierdzono, iż wnioskodawca zakupił mniejszą ilość sadzonek gatunków biocenotycznych niż wynika to z planów zalesienia. Zgodnie z planami zalesienia dla dwóch zalesień wnioskodawca winien zakupić 3500 szt. krzewów i gatunków biocenotycznych. Tymczasem z przedstawionych podczas kontroli na miejscu dowodów zakupu sadzonek wynikało, iż wnioskodawca zakupił 3000 szt. krzewów i gatunków biocenotycznych. Zakupiona przez wnioskodawcę śliwa ałycza nie została bowiem wyszczególniona w załączniku nr 1 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Organ wskazał również, że oświadczenie złożone wnioskodawcę w dniu [...] września 2013 r. o wysadzeniu niewłaściwych sadzonek i zasadzeniu sadzonek ujętych w powołanym załączniku nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zalesienia tymi sadzonkami dokonano bowiem po upływie terminu wskazanego w § 11 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Biorąc powyższe pod uwagę zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 oraz § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia prawidłowo pomniejszono o 50% wsparcie na zalesianie. W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r., tj.: - § 19 ust. 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z § 17 pkt poprzez niesłuszne zastosowanie normy prawnej zawartej w ww. przepisie przewidującej sankcję względem strony, pomimo braku zaistnienia przesłanek faktycznych przewidzianych w hipotezie ww. normy. - § 4 ust. 1 pkt. 2 poprzez nie uwzględnienie przez organ bezspornego faktu, iż skarżący wykonał zalesienie w sposób w pełni zgodny ze swoim zobowiązaniem, tj. zgodnie z planem zalesienia, stanowiącym załącznik do jego wniosku i sporządzonym przez właściwego miejscowo Nadleśniczego. - § 10 ust. 4; - art. 12 oraz art. 35 § 1 i 2 oraz art. 36 § 1 k.p.a. w związku z § 13 ust. 2 mające bezpośredni wpływ na zakres praw i obowiązków strony niniejszego postępowania. Skarżący podniósł również zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. (art. 9 i art. 11) poprzez długotrwały brak należytego i przejrzystego zakomunikowania stronie istoty zastrzeżeń wysuniętych pod jej adresem, co miało bezpośredni wpływ na zakres praw i obowiązków strony oraz (art. 7 i art. 8) poprzez ewidentny brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w toku załatwiania sprawy, godzący zarówno w słuszny interes strony jak i interes społeczny oraz prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela wobec organu. Na koniec skarżący zarzucił orzekającym w sprawie organom naruszenie przepisów rozporządzenia MRiRW z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach PROW na lata 2007-2013. Uzasadniając tak sformułowane zarzuty skarżący podkreślił, że w zaskarżonej decyzji organ nie zakwestionował istnienia i wiarygodności faktur, lecz wskazał, że część wskazanych w nich sadzonek obejmowała gatunek roślin niewymieniony w załączniku nr 1 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Skarżący zaznaczył, że taki zarzut pojawił się dopiero w decyzji z dnia [...] maja 2013 r. Na wcześniejszym etapie postępowania organ ograniczył się bowiem do sformułowania wobec skarżącego abstrakcyjnego zarzutu naruszenia § 17 pkt 1 ww. rozporządzenia. Przez takie działanie organ naruszył art. 11 k.p.a., gdyż skarżący pozostawał w mylnym przekonaniu, że zarzuca mu się brak posiadania wymaganych faktur. Uzasadniając zarzut naruszenia § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. skarżący wskazał, że treść § 17 pkt 1 tego rozporządzenia odnosi się ewidentnie do samego obowiązku przechowywania przez rolnika wskazanych w treści tego przepisu dokumentów. Ratio legis tego przepisu polega na zagwarantowaniu , by rolnik udostępnił w przypadku ewentualnej kontroli dokumenty potwierdzające, iż to on sam poniósł koszty zakupu sadzonek. Przepis ten nie stanowi natomiast podstawy prawnej do egzekwowania wobec rolnika dokonania nasadzeń przy wykorzystaniu określonych gatunków roślin. Skarżący podkreślił, że w zastosowanym przez organ § 17 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. mowa jest o sadzonkach przeznaczonych do zalesienia gruntów, których dotyczył wniosek. Zarzut niedopełnienia obowiązku wymienionego w tym przepisie mija się więc wyraźnie z prawdą. Skarżący bowiem posiadał i udostępnił pracownikom organu faktury potwierdzające dokonanie zakupu sadzonek przeznaczonych – zgodnie z przygotowanym przez Nadleśniczego Nadleśnictwa P. i pozytywnie zweryfikowanym na podstawie § 10 ust. 4 ww. rozporządzenia przez organ I instancji Planem Zalesienia – do zalesienia "wnioskowanych gruntów". W konsekwencji brak było w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania sankcji określonej w § 19 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia. Następnie skarżący podniósł, że w zaistniałym stanie faktycznym – polegającym na dokonaniu przez niego obsadzenia gatunkiem domieszkowym, który nie znajduje się w spisie gatunków przewidzianych przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. – podstawą sformułowanego wobec skarżącego zarzutu powinien być § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zdaniem skarżącego jednak przepisy rozporządzenia nie wskazują wprost żadnej sankcji za naruszenie tego przepisu. Ponadto organ przyznający pomoc na zalesianie ma dwukrotnie (na podstawie § 10 ust. 4 i § 12 ust. 2 rozporządzenia) możliwość ale i obowiązek weryfikacji sporządzonego przez właściwe miejscowo nadleśnictwo Planu Zalesienia. Brak prawidłowej weryfikacji planowanych działań rolnika w przygotowanym dla niego Planie Zalesienia stanowi oczywiste naruszenie § 10 ust. 4 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. jak i podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie gdzie organ I instancji dokonał niestarannej weryfikacji Planu Zalesienia postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. o spełnieniu warunków do przyznania pomocy na zalesianie. Postanowienie to zostało wydane pomimo tego, iż z Planu Zalesienia wynikało, że Nadleśnictwo zaleca rolnikowi obsadzenie gruntu, w ramach gatunku domieszkowego, gatunkiem niezgodnym z § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Skarżący zwrócił przy tym uwagę, że przez pięć miesięcy od dnia kontroli do dnia wydania decyzji z dnia [...] maja 2013 r. organ nie zdołał powiadomić go, iż obsadzenia dokonano nieprawidłowym gatunkiem. W tym czasie organ kilkukrotnie przedłużał postępowanie powołując się na skomplikowany charakter sprawy. Takie działanie organu uniemożliwiło skarżącemu dokonanie korekty w Planie Zalesienia i w nowym ustalonym w tym Planie terminie – zgodnym z § 11 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. – zasadzić sadzonki gatunku biocenotycznego wymienionego w załączniku nr 1 do tegoż rozporządzenia. Skarżący po doręczeniu mu ww. decyzji z dnia [...] maja 2013 r. w najbliższym możliwym terminie na własny koszt wymienił sadzonki na inne, tym razem zgodne z załącznikiem nr 1. Wymiana ta musiała się jednak odbyć zgodnie ze sztuką leśniczą, tj. jesienią 2013 r., czyli po upływie terminu na dokonanie zalesienia wymienionego w § 11 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły następujące przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. nr 48 poz. 390 z późn. zm.). Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 wymienionego rozporządzenia pomoc na zalesianie obejmuje: 1) wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku, licząc od dnia wykonania zalesienia; 2) premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów prac pielęgnacyjnych oraz ochrony uprawy leśnej przed zwierzyną w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 5 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia; 3) premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia. W myśl § 4 ust.1 cytowanego rozporządzenia pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został wpisany do ewidencji producentów stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) zobowiązał się do: a) wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, o którym mowa w przepisach o lasach, zwanym dalej "planem zalesienia"; 3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez 15 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie; 4) są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z uwzględnieniem przepisów art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.); 5) uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zalesienia - w przypadku gdy planowane zalesienie jest przedsięwzięciem, którego realizacja wymaga, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), uzyskania takiej decyzji. Na podstawie § 11 ust. 2 rozporządzenia rolnik wykonuje zalesienie: 1) przy użyciu sadzonek drzew i krzewów gatunków rodzimych, które są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia; 2) zgodnie z liczbą sadzonek na hektar i formą zmieszania określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W myśl § 17 rozporządzenia rolnik, któremu przyznano pomoc na zalesianie, do dnia zakończenia realizacji planu zalesienia przechowuje dowody zakupu: 1) sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów; 2) repelentów. Zgodnie natomiast z § 18 ust. 1 rozporządzenia rolnik zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie w wysokości, która jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że: 1) nie realizuje planu zalesienia; 2) nie posiada dokumentów, o których mowa w § 17 pkt 1. W myśl pkt 1 załącznika nr 6 do rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r. w przypadku braku dowodu zakupu sadzonek wsparcie na zalesienie jest zmniejszane o 50%. Z wymienionych przepisów wynika, że pomoc na zalesienie jest przyznawana rolnikowi, który zobowiązał się między innymi do wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Rolnik jest zobowiązany wykonać zalesienie zgodnie z liczbą sadzonek na hektar i formą zmieszania, określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia przy czym dokładna liczba sadzonek i forma zmieszania są sprecyzowane w planie zalesienia. Jednocześnie rolnik ubiegający się o przyznanie płatności jest obowiązany dokonać zalesienia przy użyciu sadzonek drzew i krzewów gatunków rodzimych, które są określone w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia i potwierdzić to odpowiednimi dokumentami. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż do zamknięcia okresu, do którego zalesienie powinno być wykonane, tj. nie później niż do końca wiosny 2013 r., skarżący nie wykonał tego zalesienia w sposób pozwalający na uzyskanie 100% płatności. Skarżący na podstawie Planu Zalesienia winien zakupić 3500 szt. krzewów i gatunków biocenotycznych. Tymczasem z przedstawionych podczas kontroli na miejscu dowodów zakupu sadzonek wynikało, iż wnioskodawca zakupił 3000 szt. krzewów i gatunków biocenotycznych. Zakupiona i zasadzona przez skarżącego śliwa ałycza znajdująca się na fakturze nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nie została bowiem ujęta w załączniku nr 1 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Z tego względu – w ocenie Sądu – orzekające w sprawie organy prawidłowo zastosowały 50% pomniejszenie, o którym mowa w pkt 1 załącznika nr 6 do rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r. W konsekwencji zarzuty naruszenia przepisów tego rozporządzenia należało uznać za bezzasadne. W świetle powołanych przepisów rozporządzenia MRiRW (§ 11 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 17 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 2) nie można bowiem przyjąć, że za wymagany dowód zakupu może być uznany dowód zakupu gatunku, który nie jest wyszczególniony w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia. Skarżący dokonał co prawda wysadzenia nieprawidłowych sadzonek śliwy ałyczy i zasadził sadzonki zgodne z powołanym załącznikiem nr 1, jednakże nie dochował przy tym terminu określonego w § 11 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Jak bowiem wynika z faktur VAT nr [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] z dnia [...] września 2013 r. i nr [...] z dnia [...] września 2013 r. dokonanie zalesienia prawidłowymi sadzonkami nie mogło nastąpić przed dniem 23 września 2013 r. Zgodnie zaś z § 11 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. zalesienie wykonuje się po otrzymaniu postanowienia, w terminie wskazanym w planie zalesienia, jednak nie później niż w okresie sadzenia przypadającym na wiosnę roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek o pomoc. W przypadku skarżącego tym terminem była wiosna 2013 r. Należy zauważyć, że skarżący mógł być nieświadomie wprowadzony w błąd przez Nadleśniczego Nadleśnictwa P., który sporządził Plan Zalesienia z dnia [...] kwietnia 2012 r. W Planie tym zasugerowano bowiem, że śliwa ałycza, zakupiona następnie przez skarżącego znajduje się wśród gatunków domieszkowych i biocenotycznych. Skarżący mógł zatem przypuszczać, że wykorzystanie tego gatunku do wykonania zalesienia będzie go upoważniać do uzyskania płatności w pełnej wysokości. Jednocześnie zauważyć jednak należy, że w tym samym Planie Zalesienia wyraźnie wskazano, iż został on sporządzony zgodnie z rozporządzeniem MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. Wskazano tam również, że gatunki domieszkowe i biocenotyczne wprowadzane w celu wzbogacenia składu gatunkowego są określone w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia. Ponadto podkreślenia wymaga, iż skarżący znał lub też powinien znać zasady przyznawania pomocy na zalesianie. Wskazuje na to część XII wniosku o przyznanie płatności z dnia 8 zatytułowana "Oświadczenia i zobowiązania". Z punktu 21 podpunkty 2 i 3 tej części wynika bowiem, że skarżący zna ww. zasady i jest świadomy skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne". Skarżący wiedział zatem jakie spoczywają na nim obowiązki w związku z przyznaniem mu pomocy na zalesienie. Dostrzegając, iż śliwa ałycza wskazana przez Nadleśniczego Nadleśnictwa P. w Planie Zalesienia jako gatunek biocenotyczny nie występuje w załączniku nr 1 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r., skarżący powinien tę rozbieżność wyjaśnić. Z powyższych powodów istotnego wpływu na wynik sprawy nie miała również okoliczność przedłużenia postępowania przez organ I instancji, przez co – jak twierdzi skarżący – pozbawiono go możliwości wysadzenia sadzonek śliwy ałyczy nieobjętych załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MRiRW z dnia 19 marca 2009 r. i dokonania zasadzeń gatunków zgodnych z tymże załącznikiem w wymaganym terminie. Jak bowiem wskazano wcześniej, skarżący wnioskując o przyznanie płatności na zalesienie powinien zdawać sobie sprawę z konieczności wykorzystania do tego celu gatunków wymienionych w ww. załączniku nr 1. Podsumowując wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.