I GZ 622/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. sp.j. w O. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 30 czerwca 2015 r.; sygn. akt I SA/Po 755/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. sp.j. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2014 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Po 755/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił skarżącej Spółce wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] maja 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. Stwierdził, że w toku postępowania strona zwracała się już o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w następstwie czego 17 września 2014 r. Sąd wydał postanowienie odmowne, od którego nie zostało wniesione zażalenie. Powołując treść art. 61 § 4 ustawy z 30 sierpnia 202 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) podniósł, iż kolejny wniosek Spółki nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie wykazano w nim, aby doszło do zmiany okoliczności, w oparciu o które Sąd uprzednio rozpatrywał wniosek strony. Podkreślił, że treść ponownego wniosku z 11 maja 2015 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest dosłownym powtórzeniem argumentacji podniesionej już na potrzeby pierwszego wniosku. Zażalenie na powyższe orzeczenie złożyła P. sp. jawna, wnosząc o jego uchylenie w całości, wstrzymanie wykonania decyzji organu z [...] maja 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że złożenie kolejnego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu podyktowane było nie tylko zmianami w sytuacji majątkowej skarżącej oraz koniecznością zaspokojenia zwiększających się zobowiązań wynikających z ustalonego obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, ale także przyczyną zewnętrzną - w postaci uzyskania informacji o wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji podatkowej w analogicznej - zdaniem Spółki - do przedmiotowej sprawie, oznaczonej sygn. akt I GZ 597/14. Podała, że nadal realizuje układ ratalny obejmujący okres od marca do listopada 2009 r., co wiąże się z koniecznością regulowania należności w wysokości 21 600 zł miesięcznie, co stanowi znaczne obciążenie nawet dla przedsiębiorcy prowadzącego rozbudowaną działalność gospodarczą. Znaczną część uzasadnienia środka prawnego skarżąca poświęciła na przytoczenie okoliczności wydania przez NSA postanowienia z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I GZ 597/14, które - jak dalej podnosi, są analogiczne jak w rozpoznawanej sprawie. Wobec tego, w przekonaniu Spółki, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w sprawie uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ppsa, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Oznacza to, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Stosownie zaś do art. 61 § 4 ppsa postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, a skuteczność ponownego wniosku jest uzależniona od wykazania przez stronę zmiany okoliczności istotnych z punktu widzenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Oceniając zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji przez pryzmat powołanych wyżej przepisów, treści wniosku skarżącej oraz zażalenia uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma okoliczność, że w sprawie było już prowadzone postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, które zakończyło się postanowieniem WSA w P. z 17 września 2014 r. odmawiającym uwzględnienia wniosku. A więc udzielenie ochrony tymczasowej wskutek rozpoznania ponownego wniosku byłoby zasadne jedynie w sytuacji, gdyby strona przedstawiła nowe, istotne okoliczności, które nie były znane stronie oraz Sądowi na etapie rozpoznania pierwszego wniosku, i które mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie żądania. Brak wskazania takich okoliczności w kolejnym wniosku powoduje, że raz już dokonana w prawomocnym postanowieniu sądu ocena wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa, pozostaje nadal aktualna. W rozpoznawanym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Spółka przedstawiła identyczne argumenty na poparcie swoich racji, jakie zaprezentowała na potrzeby pierwszego wniosku, co do którego wydano prawomocne postanowienie odmowne. Zaniechanie powołania we wniosku nowych, istotnych z punktu widzenia przyznania ochrony tymczasowej okoliczności, nie pozwalało na uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji żądań skarżącej. W związku z tym nie ma podstaw, aby w oparciu o takie same dane dokonywać odmiennej oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Próbę wykazania nowych okoliczności skarżąca podjęła dopiero na etapie złożenia środka zaskarżenia, którego autor zaprezentował argumentację mającą na celu wykazanie, że wydane w sprawie o sygn. akt I GZ 597/14 postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniające zażalenie w sprawie o analogicznym - zdaniem skarżącej Spółki - stanie faktycznym, stanowi nową okoliczność, uzasadniającą przyznanie ochrony tymczasowej. Przedstawione stanowisko Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając powołane w zażaleniu orzeczenie można odnieść wrażenie, że zapadło ono w podobnym stanie faktycznym. Należy jednak pamiętać, że o ile pewne okoliczności wydają się być podobne, to inne okazują się zasadniczo różne. Każdy wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej jest rozpatrywany indywidualnie, z uwzględnieniem konkretnej kondycji finansowej wnioskodawcy, z odniesieniem do istniejących zagrożeń, mogących wyniknąć z wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczność, iż inny skład NSA w podobnej sprawie orzekł zgodnie z wnioskiem skarżącego nie miała znaczenia przy rozpoznawaniu tej sprawy. Sąd jest w swych rozstrzygnięciach niezależny i niezawisły. Orzeka zgodnie z własnym przekonaniem o słuszności podjętego rozstrzygnięcia i jego zgodności z obowiązującym prawem. Wypada zwrócić uwagę na pewne okoliczności, które mają zasadnicze znaczenie dla odmiennej – niż w powołanym orzeczeniu - oceny wystąpienia przesłanek koniecznych dla przychylenia się do wniosku o wstrzymani wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim należy podkreślić, że łączna kwota zobowiązań podatkowych określonych decyzjami zaskarżonymi do sądu administracyjnego skarżącego w powołanym orzeczeniu wynosi 8 400 000 zł. Jest to kwota ponad dwukrotnie wyższa niż suma zobowiązań podatkowych skarżącej spółki P. w dziewięciu sprawach. Jednorazowa zapłata należności ze wszystkich decyzji w kontekście innych zobowiązań, mogłaby realnie stwarzać niebezpieczeństwo zachwiania stabilności finansowej o znamionach znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie strony skarżącej, istnienie takiego zagrożenia nie zostało przez stronę uprawdopodobnione. Suma zobowiązań wynikających ze wszystkich decyzji podatkowych w odniesieniu do posiadanego przez Spółkę majątku (aktywa na koniec 2013 r. - 4 937 779,14 zł; przychody za 2013 r. - 34 897 688,78 zł, realizowany zysk z działalności gospodarczej za 2013 r. - 683 588,82 zł) oraz wierzytelności w kwocie 1 700 000 zł świadczą o tym, że skarżąca posiada zdolność uregulowania ciążących na niej zobowiązań finansowych lub co najmniej zabezpieczenia środków na zapłatę należności objętych zaskarżonymi decyzjami. Reasumując, skarżąca nie wykazała, że po wydaniu wcześniejszego postanowienia zaistniały nowe, nieistniejące w chwili rozpoznawania wcześniejszego wniosku okoliczności, uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, zatem zasadnie WSA w P. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z podanych wyżej przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa oddalił zażalenie.