I OZ 744/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1134/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu w sprawie ze skargi M.G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. G. wstrzymania wykonania zaskarżonego w sprawie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący nie zawarł jakiegokolwiek uzasadnienia i tym samym nie wykazał, aby w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, co mogłoby stanowić przesłankę wstrzymania wykonania decyzji określoną w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M.G., zarzucając Sądowi naruszenie art. 49 § 1 w zw. z art. 61 § 3 w zw. art. 6 P.p.s.a. i domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i wstrzymania wykonana zaskarżonego rozkazu. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż Sąd winien był wezwać go do uzupełnienia braków wniosku o wstrzymanie wykonana, a także pouczyć stronę o negatywnych skutkach nie zawarcia uzasadnienia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających takie niebezpieczeństwo spoczywa na stronie. Jak zauważył to Sąd I instancji brak uzasadnienia wniosku nie jest brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu w oparciu o art. 49 § 1 P.p.s.a., tym samym Sąd nie wzywa strony do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie takie nie jest bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zatem jego niezamieszczenie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Dlatego też brak w tym zakresie nie podlega uzupełnieniu, a niewezwanie przez Sąd do uzupełnienia wniosku nie narusza żadnego przepisu. Złożony w przedmiotowej sprawie wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia, a dokonując oceny wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie skarżący nie wskazał, aby wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego powodowało powstanie niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Stanowisko to uznać trzeba za usprawiedliwione, szczególnie, że nawet dokonując oceny wniosku w świetle zarzutów postawionych w skardze, w której wniosek ów zawarto, nie można byłoby przyjąć, że strona wykazała, iż przesłanki wstrzymania wykonania w niniejszej sprawie występują. Także zażalenie wniesione przez skarżącego nie wskazywało, aby wykonanie zaskarżonego aktu mogło spowodować zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem zażalenie odnosiło się w całości do kwestii ewentualnego niewezwania strony do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.