VI SA/Wa 897/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opinii o osobie ubiegającej się o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oddala skargę VISA/Wa 897/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 106 § 5 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 dalej k.p.a.) oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1017, dalej : ustawa o wykonywaniu...) po rozpatrzeniu zażalenia A. K. na postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] 11.2013 r., nr [...] w sprawie negatywnej opinii wobec p. A. K. wpisanej do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako A. K. - [...] ubiegającej się o uzyskanie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, że postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym : Pismem z dnia [...] września 2013 r. Minister Spraw Wewnętrznych zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] informując, że p. A. K. ubiega się o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowymi lub policyjnym w związku z czym na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o wykonywaniu... zwrócił się o wydanie opinii, czy występują znane organowi opiniującemu okoliczności w zakresie przesłanek określonych w art. 16 ustawy, uzasadniające odmowę udzielenia koncesji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał negatywna opinię wobec wnioskującej o uzyskanie przedmiotowej koncesji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie zwrócono się o stosowne dane z miejscowej jednostki Policji, tj. Komendanta Komisariatu Policji w [...], właściwego dla miejsca zamieszkania jak i prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę ubiegającego się o koncesję. Otrzymana odpowiedź wskazuje, że wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą, gdzie obecnie wiodącą formą tej działalności jest, jak określono, ratownictwo drogowe (pomoc drogowa). Przedsiębiorca dysponuje w tym celu specjalistycznym sprzętem oraz bazą pojazdów samochodowych służących do realizacji usług. Ponadto z uzyskanych danych wynika, że na terenie prowadzenia działalności zgromadzony jest historyczny sprzęt militarny, w tym pojazdy wojskowe. Ustalając całokształt okoliczności związanych ze wspomnianą działalnością gospodarczą miejscowa jednostka Policji wskazała, iż A. K. faktycznie realizuje usługi wraz z mężem R.K., który to zarządza firmą. Wskazana osoba, jak wynika z otrzymanych danych policyjnych, w przeszłości była kilkakrotnie skazywana za popełnione przestępstwa umyślne, gdzie osobie stawiano zarzuty popełnienia przestępstw przeciwko mieniu, o podłożu seksualnym, a także dotyczące czynu karalnego związanego z materiałami wybuchowymi. Wobec R. K. stosowano środek zapobiegawczy w postaci aresztu tymczasowego oraz orzekano karę bezwzględnego pozbawienia wolności. Obecnie, jak wynika z ewidencji policyjnej, wobec R.K. toczy się kolejne postępowanie sądowe, gdzie wymienionego oskarżono o czyn karalny w postaci łapownictwa czynnego. Organ stanął na stanowisku, że zaistniała sytuacja, a w szczególności fakt bezpośredniego wspólnego prowadzenia działalności gospodarczej przez małżonków jest podstawą do wydania negatywnej opinii. Organ wywodził, że wprawdzie wnioskodawczyni A. K.spełnia wymagania techniczne dla uzyskania koncesji, jest osoba niekaraną i posiadającą pozytywną opinię policyjną, jednakże okoliczność wspólnego zarządzania przedsiębiorstwem wraz z mężem stanowi czynnik znacznego ryzyka dla udzielenia koncesji w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją. Organ I instancji doszedł do przekonania, że faktycznie osobą, która zajmuje się działalnością przedsiębiorstwa jest mąż wnioskodawczyni R. K. Wymieniony z uwagi na zaistniałą sytuację wcześniejszej karalności oraz obecnie prowadzonych wobec niego postępowań karnych nie może formalnie występować w roli przedsiębiorcy ubiegającego się o koncesję, co przekłada się na powierzenie tej roli małżonce, która jak wynika ze zgromadzonych danych spełnia wstępne kryteria ustawowe dla tego rodzaju przedsiębiorcy. Jednakże sytuacja ta daje podstawę do domniemania, iż faktycznym realizatorem praw wynikających z udzielonej koncesji będzie współmałżonek wnioskodawczyni, co stanowić będzie zagrożenie dla porządku publicznego. A.K. wniosła zażalenie na to postanowienie kwestionując prawdziwość wskazanych w nim okoliczności odnoszących się do prowadzonej przez nią działalności i wywodząc, że wbrew twierdzeniu organu Policji prowadzi ją jednoosobowo. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że wolą ustawodawcy, organ koncesyjny – tu Minister Spraw Wewnętrznych- został zobowiązany do zasięgnięcia przed wydaniem koncesji stosownej opinii właściwego organu Policji. Ratio legis tej instytucji wynika stąd, że prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowymi lub policyjnym ma ścisły związek między innymi z porządkiem publicznym (wymaga ono zgody organu administracji publicznej, wyrażonej decyzją administracyjną), a opinia organu Policji stanowi swoistą rekomendację, iż działalności podmiotu, któremu koncesja ma zostać udzielona, nie będzie stanowić dla tego porządku zagrożenia. W ocenie Komendanta Głównego Policji, takiej rekomendacji udzielić nie można, ponieważ, pomimo zapewnienia strony, iż to ona osobiście prowadzi działalność pod firmą [...] A. K., zgromadzony przez organ I instancji materiał drogowy przekonuje, iż jest to mało wiarygodne oświadczenie. I nie chodzi tu o brak zaufania organów Państwa do obywatela, lecz o ocenę okoliczności związanych z tym podmiotem w kontekście zapewnienia – istotnych z punktu widzenia pozostałych obywateli – bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji wskazał, że w toku postępowania karnego o czyny z art. 229 § 3 oraz art. 18 § 2 w zw. z art. 231 § 2 w zb. z art. 266 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, a także art. 18 § 2 w zw z art. 229 § 3 w zb. z 271 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 18 § 2 w zw z art. 231 § 2 w zb. z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 284 § 2 kk. w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 263 § 2, art. 276 kk (sprawa o sygn. akt [...] Prokuratury Okręgowej w [...] oraz [...] Sądu Rejonowego w [...], w której oskarżonym jest mąż strony, p. R.K., ustalono, że to właśnie on faktycznie kierował działalnością formy [...] (vide: opis w akcie oskarżenia czynów z art. 229 § 3 kk). Zdaniem organu brak jest powodów, by zakładać, że w przyszłości będzie inaczej lub ze strona skutecznie i całkowicie uniemożliwi małżonkowi dostęp do swej planowanej działalności objętej koncesją Ministra Spraw Wewnętrznych. Organ podkreślił, że jest tu mowa o osobie, która popełniła w przeszłości kilka przestępstw zagrażających życiu i zdrowiu wielu ludzi oraz mieniu, w tym z użyciem przemocy. Komendant Główny Policji powołał się przy tym na wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] 06.2001 r., sygn. [...], Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] 12.2000 r., sygn.. akt [...], a także na notatkę z dnia [...] 09.2013 r. Za istotne uznał, że czyny zabronione popełniał on na przestrzeni wielu lat, a część z nich dotyczyła "zwalczania konkurencji" z użyciem niebezpiecznych materiałów. Ostatnio p. R. K. był karany w 2010 r., a obecnie toczy się przeciwko niemu kolejne postepowanie karne, związane z jego zakazanymi prawem działaniami w zakresie faktycznie prowadzonej działalności firmy [...] A. K. W ocenie Komendanta Głównego Policji strona nie może więc podnosić, że wszystkie te okoliczności nie powinny mieć wpływu na opinię co do przyznania jej koncesji dotyczącej obrotu bronią i innymi wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, bowiem ona osobiście cieszy się pozytywną opinią. Pomimo faktu, iż to nie strona popełniała przestępstwa, lecz jej mąż, w ocenie organu, trudno opisane wyżej okoliczności oderwać od działalności firmy [...], której ma być udzielona ma być koncesja i w związku z którą organ I instancji wydał opinię w postaci zaskarżonego postanowienia. Zdaniem organu trudno też nie odnieść wrażenia, że p. A. K. usiłuje złagodzić przestępczy wizerunek męża, podnosząc, iż miał on kłopoty z prawem, ale wynikały one z reakcji na próby zamachów na ich rodzinę, co tylko dodatkowo utwierdza Komendanta Głównego Policji w przekonaniu, że nie potrafi się ona od tych zdarzeń odciąć. Przy tym nie precyzuje czy przez wspomnianą "reakcję" męża rozumie również zlecenie podpalenia, podłożenia materiału wybuchowego czy oblania innych osób żrącą substancją (z wyroku Sądu Okręgowego w [...], sygn. akt [...]). Ostatecznie Komendant Główny Policji podniósł, że A. K. ubiega się o koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych na obrót materiałami niebezpiecznymi, które same z siebie mają bezpośredni związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowymi lub policyjnym). Z przyczyn wyżej wskazanych organy Policji na podstawie art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziły, że wymieniona nie daje gwarancji, iż udzielenie jej koncesji nie stworzy zagrożenia dla tych dóbr. Skargę na opisane wyżej postanowienia wniosła A. K. (dalej: skarżąca) zarzucając błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowymi lub policyjnym, ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie wydanej na jej temat opinii, jako przedsiębiorcy ubiegającego się o wydanie przewidzianej prawem koncesji w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowymi lub policyjnym. W uzasadnieniu skarżąca odwołując się do art. 43¹, 33¹ i 432 kodeksu cywilnego podniosła, że wywody Komendanta Głównego Policji wynikają z braku elementarnej wiedzy. Podniosła, że prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, jednoosobowo, co znalazło odzwierciedlanie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Skarżąca stawiała pytanie : " Jak więc organ administracji publicznej, jakim w takim postępowaniu jest zarówno Komendant Wojewódzki Policji, jaki Komendant Główny Policji, może pisać takie bzdury, że mój mąż może zarządzać mną, jako przedsiębiorcą, albo moją firmą ?". Zdaniem skarżącej nie ma żadnego związku z jej firmą oraz nią jako przedsiębiorcą, kwestią skazania czy prowadzenia postępowań karnych jej męża. Skarżąca podniosła, że nie jest prawdziwe stwierdzenie, iż: "w toku postępowania karnego ustalono", że jej mąż R. K. " faktycznie kierował działalnością firmy [...]". Wywodziła, że nie jest to możliwe, gdyż jak wskazała mąż nie kieruje jej firmą (tj. oznaczeniem przedsiębiorcy), ani nią osobiście ( nie jest marionetką, bezwolną kukiełką w czyichś rękach, ani tzw. słupem), ani prowadzoną przez nią jednoosobowo działalnością gospodarczą. Ponadto, gdyby nawet przyjąć powyższy tok myślenia Policji, czy nawet Prokuratury, to wówczas ona również powinna odpowiadać karnie za ww. przestępstwa. Jednakże, w żadnej ze wskazanych przez obu Komendantów spraw nie jest stroną postępowania. Nie ma przedstawionych żadnych zarzutów. Nie toczy się przeciwko niej ani z jej udziałem, żadne postępowanie karne. Zdaniem skarżącej stanowiska organów Policji to brak zaufania organów Państwa do obywatela i z góry przyjęte założenie, że nie panuje ona nad własną działalnością gospodarczą, w ocenie skarżącej jest to rzecz niespotykana w demokratycznym państwie prawa. Skarżąca podnosiła, że uzasadnienia obu postanowień nie są odniesione do niej lecz do osoby jej męża i jego prawdziwych lub tylko podejrzewanych przewinień. Skarżąca wskazała przy tym na domniemanie niewinności wynikającą z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżąca kategorycznie sprzeciwiała się łączeniu przez Policję jej działalności gospodarczej z postępowaniami karnymi, w których jednym z oskarżonych jest jej mąż. Skarżąca podniosła, że żaden ze wskazanych w obu postanowieniach wyroków w sprawach karnych, gdzie oskarżonym był jej mąż, nie wykazał związków między jego czynami, a prowadzoną przez nią - jednoosobowo- działalnością gospodarczą. Skarżąca wywodziła, że w Polsce nie ma odpowiedzialności zbiorowej, a ona nie odpowiada za czyny męża i osobiście cieszy się pozytywną opinią. Zdaniem skarżącej zarzut, że nie może ona podnosić, że okoliczności związane z karalnością jej męża nie powinny mieć wpływu na opinie, co do przyznania jej koncesji jest karygodny. Skarżąca podniosła też, że pisanie, że rzekomo próbuje łagodzić przestępczy wizerunek męża, czy że nie potrafi się odciąć, to już jakaś kompletna paranoja. Wskazywała, że nie neguje prawomocnych wyroków sądowych, ale zna okoliczności zdarzeń za jakie jej maż został w przeszłości skazany. Stawiała pytania: "Co - według Komendanta - ma zrobić? Rozwieść się? Pozbyć się męża? Wyprowadzić się do innego kraju, czy może jego wysłać za granicę? A może muszę się zameldować w drugim krańcu kraju?". Zdaniem skarżącej postanowienie Komendanta Głównego Policji, jak i poprzednie Wojewódzkiego Komendanta Policji, próbują przerzucić ciężar win jej męża na nią i na jej działalność. Robią to jednak w sposób nieuprawniony. Wskazywała, że nie była karana. W sprawie jej działalności nie były prowadzone żadne postępowania. W ocenie skarżącej stanowisko organów to nie tylko jaskrawy brak zaufania państwa do obywatela. Jest to zmuszanie jej do tego, aby udowadniała, że nie jest wielbłądem. A to nie ona ma udowadniać. To organ powinien dowieść tego, co twierdzi, w tym między innymi tego, że jest "słupem" w swoim własnym przedsiębiorstwie. Ostatecznie skarżąca wywiodła, iż z postawień organów, jej zdaniem, nie wynika dlaczego nie daje gwarancji dla utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powołując art. 80 k.p.a. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca stawiała pytanie, jaki materiał został de facto zgromadzony w sprawie, ile tego materiału rzeczywiście dotyczy jej. Podniosła, że organ nie wskazał dlaczego jej dobra opinia została unicestwiona sprawami dotyczącymi jej męża. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Jednocześnie organ poinformował, że z pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. wynika, iż w stosunku do R. K. zapadł kolejny skazujący wyrok, w którym wobec oskarżonego orzeczono m.in. karę bezwzględnego pozbawienia wolności (wyrok Sądu Rejonowego z [...] [...]). Sprawa ta dotyczyła czynów karalnych związanych z działalnością firmy "[...]". W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2014 r. skarżąca A. K. nie zgodziła się ze stanowiskiem organu. Ponownie podniosła, że ona sama nie była karana i przestępstwa popełnione przez jej męża jej nie dotyczą, zaś organ z góry zakłada jej złą wolę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej publicznej, przy czym ta kontrola stosowanie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosowanie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji/postanowienia pod względem celowościowym czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie utrzymane nim w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji, którym utrzymano w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w sprawie negatywnej opinii wobec A.K. ubiegającej się o uzyskanie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją. Zgodnie z art. 7 ust 1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. 2012.1017 j.t. ze zm.) koncesji na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 6 ust 1, zwanej dalej "koncesją", udziela, odmawia udzielenia, zmienia, cofa lub ogranicza jej zakres, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwany dalej "organem koncesyjnym". Przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny jest obowiązany, a przed wydaniem innych decyzji, o których mowa w ust. 1, może zasięgnąć opinii ministra właściwego do spraw gospodarki, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Zgodnie z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa Państwa albo porządku publicznego. Art. 106 stanowi, że : § 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. § 2. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. § 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przed-stawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. § 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. § 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. § 6. W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 36–38. W niniejszej sprawie skarżąca ubiega się o uzyskanie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją. Działalność ta z mocy ustawy jest działalnością koncesjonowaną, jej wykonywanie jest dozwolone wyłącznie po spełnieniu warunków określonych w ustawie (art. 2 ustawy o wykonywaniu...). Jedną z negatywnych przesłanek udzielenia koncesji jest, zgodnie z cytowanym wyżej art. 16, zagrożenie dla porządku publicznego. Również z mocy ustawy organ koncesyjny został zobowiązany do zasięgnięcia opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Oczywistym jest, że opinia ta winna odnosić się do określonych w ustawie przesłanek udzielenia lub odmowy udzielenia koncesji. Zgodnie ze stanowiskiem zawarty w wyroku NSA w Warszawie z dnia 13 października 1997 r., II SA 203/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 120: "Opinia, jeżeli szczególny przepis prawa nie nadał jej innego charakteru, jest tylko oceną faktów z użyciem ustawowych lub subiektywnych kryteriów opiniującego, która nie wiąże organu rozstrzygającego sprawę. Organ ten powinien tylko rozważyć argumenty zawarte w opinii i dokonać ich swobodnej oceny". W przedmiotowej sprawie organy Policji wyraziły negatywna opinię wobec A. K. ubiegającej się o uzyskanie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego związane z faktem, że pozostaje ona w związku małżeńskim z R. K., który był kilkakrotnie karany za popełnienie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, a także mieniu i przeciwko, któremu w dacie wydawania opinii skierowano akt oskarżenia, w którym oskarżono go o popełnienie przestępstw związanych z działalnością firmy "[...]", z którego wynika również, że to on faktycznie kierował działalnością firmy. W ocenie Sądu przedstawiona opinia jest adekwatna do ustaleń poczynionych przez organ opiniujący. W szczególności Sąd podziela ocenę, że pozostawanie w bliskim związku (a za taki niewątpliwie należy uznać związek małżeński) z osobą karaną za popełnienie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz, na której spoczywają zarzuty związane z działalnością firmy prowadzonej przez osobę, która ubiega się o udzielenie koncesji wyklucza pozytywne zaopiniowanie osoby ubiegającej się o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją ze względu na zagrożenie porządku publicznego. Niewątpliwie wszelkie naruszenia norm prawnych, a zwłaszcza przestępstwa naruszają porządek publiczny. Zaś ewentualny dostęp osoby, która przestępstwa popełnia do działalności związanej z obrotem bronią i amunicją może stanowić zagrożenie porządku publicznego. Odnosząc się do podniesionych w skardze i piśmie procesowym skarżącej argumentów wskazać należy, że czym innym jest formalne posiadanie działalności gospodarczej i fakt, że działalność ta jest zarejestrowana jedynie na skarżącą, a czym innym faktyczne zaangażowanie męża skarżącej w prowadzoną przez nią działalność, na co słusznie zwróciły uwagę organy Policji. Opinię w tym zakresie oprały przy tym nie na subiektywnym przekonaniu, lecz na skierowanym przeciwko R. K. akcie oskarżenia (kopia aktu oskarżenia w aktach administracyjnych). Fakt, że sama skarżąca nie była karana nie wystarcza sam przez się do wyrażenia opinii pozytywnej. Organy słusznie zwróciły uwagę na powiązania osobowe skarżącej i w ocenie Sądu zasadnie wyraziły opinię, że pozostawanie w bliskim związku z przestępcą mogącym mieć dostęp do prowadzonej przez skarżącą firmy, nie pozwala na pozytywne zaopiniowanie osoby ubiegającej się o uzyskanie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją ze względu na zagrożenie porządku publicznego. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, przedstawionej przez organy Policji opinii nie można postawić zarzutu opinii dowolnej. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.