V SA/Wa 2683/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, , Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S.D. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania; oddala skargę Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] nakazał S. D. (zwanemu dalej: skarżącym) zwrot środków PFRON przekazanych tytułem refundacji składek na ubezpieczenia społeczne. Decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu 23 kwietnia 2013 r. (decyzję odebrała małżonka skarżącego G. D.; p. k. 1 akt adm.). Skarżący pismem datowanym z 13 maja 2013 r. (nadanym drogą pocztową 22 maja 2013 r.) złożył odwołanie od powyższej decyzji z [...] kwietnia 2013 r. Następnie skarżący pismem z 5 lipca 2013 r. (nadanym drogą pocztową 8 lipca 2013 r.) wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. We wniosku wyjaśnił, że przekroczenie ustawowego terminu do nadania odwołania wynikało z faktu, że w okresie od 19 kwietnia do 9 maja 2013 r. przebywał w sposób ciągły i nieprzerwany w szpitalu z powodu zawału krwotocznego. Skarżący podkreślił, że decyzja została odebrana przez żoną, która z uwagi na jego stan zdrowia nie chciała go denerwować niekorzystną decyzją. Skarżący dodał, że 9 maja 2013 r. opuścił szpital, ale w stanie nadal ciężkim i niepewnym, który powodował obniżoną zdolność formułowania myśli, artykułowania podstawowych potrzeb, a co dopiero sporządzania pism urzędowych takich jak odwołanie. Dopiero intensywna terapia szpitalna rozpoczęta 14 maja 2013 r. pozwoliła mu na powrót do normy. Tak więc odwołanie od decyzji nadane 22 maja 2013 r., za pośrednictwem osób trzecich, nastąpiło w terminie 7 dni od dnia ustania przeszkód do dokonania stosowanych czynności prawnych. Do odwołania skarżący załączył zaświadczenie szpitalne i dowód nadania odwołania. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z [...] października 2013 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Minister przytoczył treść art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) i stwierdził, że skarżący nie spełnił przesłanki z art. 58 § 2 k.p.a., czyli nie dochował siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Minister wskazał, że odwołanie zostało nadane 22 maja 2013 r., a więc najpóźniej w tym dniu ustała przeszkoda uniemożliwiająca skarżącemu dochowanie terminu. Skarżący dopiero pismem nadanym 8 lipca 2013 r. zwrócił się o przywrócenie terminu. Minister podkreślił, że nawet gdyby uznano, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony, to i tak nie można byłoby go przywrócić, gdyż prośba została złożona zbyt późno. W skardze do tutejszego Sądu skarżący powtórzył argumenty złożone we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, podkreślając, że jego stan zdrowia nie pozwalał mu na uświadomienie, że 22 maja 2013 r. to data po terminie wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącego błędem byłoby również wyciągnięcie wniosku, że gdyby nie złożył odwołania od decyzji 22 maja 2013 r., a złożył go razem z wnioskiem o przywrócenie terminu 5 lipca 2013 r. tj. w dacie, w której w dalszym ciągu istniały przeszkody do dokonania stosowanych czynności prawnych, wydane postanowienia miałyby dla niego pozytywne rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 24 lutego 2014 r., złożonym przez ustanowionego pełnomocnika skarżącego, podtrzymano zarzuty skargi. Jednocześnie zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, co skutkowało dowolnym przyjęciem, że przeszkody uniemożliwiające skarżącemu skuteczne wniesienia odwołania ustały już 22 maja 2013 r., nie zaś w okresie późniejszym. Wobec powyższego pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do pisma, na okoliczność ustalenia, że skarżący ze względu na stan zdrowia, mógł w sposób świadomy i skuteczny tj. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, złożyć odwołanie dopiero 5 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jednocześnie stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiot skargi stanowi postanowienie organu odwoławczego odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji zakres kontroli Sądu musi ograniczyć się wyłącznie do prawidłowości wydania tego orzeczenia, bez odniesienia się do działań organu pierwszej instancji i wydanej przez ten organ decyzji. Kwestia przywrócenia terminu została uregulowana w art. 58 k.p.a., który w § 1 stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Z przywołanego przepisu wynika, że organ administracji obowiązany jest przywrócić termin do wniesienia odwołania, gdy wystąpią okoliczności przewidziane w przepisie, a mianowicie strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, jak również ze stosownym wnioskiem wystąpi w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i dokona prawem przewidzianej czynności. Ocena, czy strona dochowała terminu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, a w szczególności, czy przeszkoda ustała w dniu podanym we wniosku należy do organu administracji publicznej, który może odmówić przywrócenia terminu z powodu spóźnienia wniosku. Sąd dokonując oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek określonych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a., podzielił stanowisko organu, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nadanego pocztą 8 lipca 2013 r., został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Zatem skarżący nie spełnił przesłanki złożenia w terminie tego wniosku. Skarżący w toku postępowania nie kwestionował prawidłowości doręczenia mu 23 kwietnia 2013 r. decyzji Prezesa Zarządu PFRON z [...] kwietnia 2013 r. oraz faktu, że zawierała ona prawidłowe pouczenie. Od tej daty biegł zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, który upłynął 7 maja 2013 r. Sąd podziela pogląd i ustalenie organu, że dniem z którym należy łączyć ustanie przyczyny uchybienia terminowi był dzień złożenia odwołania tj. 22 maja 2013 r., które osobiście podpisał skarżący. Należy przy tym zauważyć, że sam skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że rozpoczęcie rehabilitacji tj. od 14 maja 2013 r., pozwoliło mu na powolny powrót do normy, "a tym samym, odwołanie od decyzji, nadane przeze mnie 22 maja 2013 r. (za pośrednictwem osób trzecich), nastąpiło w terminie 7 dni od dnia "ustania" przeszkód do dokonania stosowanych czynności prawnych". Powyższe oświadczenie prowadzi do wniosku, że sam skarżący moment ustania przyczyny uchybienia terminu wiązał z dniem wcześniejszym niż organ tj. 14 maja, a nie 22 maja 2013 r. Przypomnieć także należy, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nadano dopiero 8 lipca 2013 r., a więc blisko dwa miesiące po złożeniu odwołania. Tak więc zdaniem Sądu organ zasadnie uznał, że złożenie odwołania z 22 maja 2013 r. było dniem ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia odwołania, a jednocześnie brak jest podstaw prawnych do podważenia skuteczności złożonego przez skarżącego podpisu pod odwołaniem. Przy czym bez znaczenia jest to, że treść samego odwołania nie była sporządzona osobiście przez skarżącego. Oceniając argumentację przedstawioną przez pełnomocnika skarżącego w piśmie procesowym z 24 lutego 2014 r. podkreślić należy, że przytoczone tamże orzeczenia sądów administracyjnych i zapadły w innych stanach faktycznych niż w niniejszej sprawie. Pierwsze z nich – sygn. akt II SA/Gd 924/11 – odnosi się do kwestii uprawdopodobnienia winy w uchybieniu terminowi, która w przedmiotowej sprawie nie była kwestionowana. Drugi z wyroków – sygn. akt IV SA/Po 74/13 – dotyczy sytuacji w której do odwołania złożonego po terminie złożono zaświadczenie lekarskiej, które sugerowało przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co powinno wywołać w ocenie Sądu reakcję organu w postaci zapytania strony czy wnosi o przywrócenie terminu. Natomiast w przedmiotowej sprawie do odwołania nadanego 22 maja 2013 r. nie załączono jakichkolwiek dokumentów wskazujących na zły stan zdrowia skarżącego, co więcej sama treść odwołania takich informacji nie zawierała. W związku z tym nie można było żądać od organu aby samodzielnie wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W związku z powyższym za chybione Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.