II SA/Gl 179/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Miejska Będzina dnia 30 listopada 2009 r. podjęła uchwałę nr XLVI/855/2009 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w Dzielnicy Śródmieście (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2010 Nr 21, poz. 330). Dnia 22 października 2013 r. reprezentowana przez pełnomocnika W. P. "A" sp. z o.o. ul. [...] W. (nazywana w dalszej części uzasadnienia również "skarżącą) wezwała Radę Miasta Będzin do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę treści § 12 ust. 3 pkt 5 uchwały Rady Miejskiej Będzina nr XLVI/855/2009 (w dalszej część uzasadnienia nazywanej również "miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego" lub "uchwałą"). Zgodnie z powyższym przepisem "ustala się zakaz [...] lokalizacji masztów telefonii komórkowej wolnostojących i montowanych na obiektach". Zdaniem skarżącej zakaz ten narusza art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.), zgodnie z którym "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi". Uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Rada Miejska Będzina odmówiła uwzględnienia wezwania naruszenia prawa zgłoszonego przez skarżącą. Dnia 20 grudnia 2013 r. "A" sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawną . T. zaskarżyła uchwałę z dnia 30 listopada 2009 r. do tutejszego Sądu domagając się stwierdzenia jej nieważności w zakresie: - § 12 ust. 3 pkt 5 planu, zgodnie z którym "w granicach strefy, o której mowa w ust. 1 ustala się zakaz [...] lokalizacji masztów telefonii komórkowej wolnostojących i montowanych na budynkach, § 110 pkt 5 planu, zgodnie z którym "w zakresie telefonii komórkowej dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowych poza strefami A B W OW i E na wskazanych [...] terenach pod warunkiem nieprzekroczenia 10 % wysokości budynku z zakazem masztów wolnostojących dla terenów; PU, EE,EC nie przekroczenia 30 % wysokości budynków z możliwością lokalizacji masztów wolnostojących. Zaskarżonej uchwale Spółka zarzuciła - naruszenie art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r. poz. 647 ze zm.) w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.) poprzez naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to jest uniemożliwienie na wskazanym obszarze lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych, - niezgodność skarżonych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z art. 2, 8, 20, 22, 31 ust. 3 oraz 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.) co skutkowało przekroczeniem władztwa planistycznego gminy. W ocenie skarżącej zaskarżone przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszają art. 46 wspomnianej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez uniemożliwienie lokalizacji nowych masztów telefonii komórkowej. W ocenie "A" sp. z o.o. brak przepisów szczególnych, które uzasadniały by wprowadzenie takiego zakazu. W tym zakresie doszło również do naruszenia zasady swobody działalności gospodarczej oraz zasady równego traktowania podmiotów, gdyż operatorzy innych sieci telefonii komórkowej na obszarze dzielnicy Śródmieście miasta Będzin posiadają swoje maszty (zlokalizowane przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Niezależnie od tego skarżąca wniosła o zwrot kosztów według norm prawem przepisanych. Reprezentujący Radę Miejską Będzina radca prawny M. K. odpowiadając na skargę wniósł o: - odrzucenie skargi w odniesieniu do § 110 pkt 5 uchwały, gdyż skarżąca nie wezwała Rady Miejskiej Będzina w tym zakresie do usunięcia naruszenia prawa, - oddalenie skargi w odniesieniu do § 12 ust. 3 pkt 5 uchwały, gdyż nie narusza ona prawa. Wskazał, że dzielnica Śródmieście Miasta Będzina jest obszarem objętym ochroną konserwatorską. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. artykułu). Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, w myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozpatrując skargę na uchwałę Rady Miejskiej Będzina z dnia 30 listopada 2009 r. XLVI/855/2009 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w Dzielnicy Śródmieście Sąd zbadał przede wszystkim legitymację skargową "A" sp. z o.o. Skarżąca nie jest właścicielem, bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości, położonej na obszarze, objętym zaskarżoną uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak uprawnienie do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego w zakresie telekomunikacji przewiduje przepis szczególny, a mianowicie art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Regulacja ta nie tworzy żadnych dodatkowych wymogów dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a w szczególności nie stanowi o naruszeniu interesu prawnego bądź uprawnienia tego podmiotu. Zatem w tym trybie przedsiębiorca telekomunikacyjny w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243), legitymowany jest do wniesienia skargi, nie będąc właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości na obszarze objętym uchwałą w przedmiocie planu miejscowego. Co warte jednak podkreślenia, istnieje w tym zakresie ograniczenie. Otóż we wspomnianym trybie można zaskarżyć uchwałę jedynie w zakresie związanym z lokalizacją inwestycji telekomunikacyjnych. Skarżąca przed złożeniem skargi do tutejszego Sądu, realizując obowiązek wynikający z art. 52 P.p.s.a. wezwała Radę Miejską Będzina do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże wezwanie to dotyczyło jedynie § 12 ust. 3 pkt 5 zaskarżonej uchwały. Skarga do Sądu Administracyjnego dotyczy również § 110 uchwały. Odnosząc się do zarzutów skargi skład orzekający stwierdził, co następuje. Skarżąca podniosła, iż wprowadzenie zakazu lokalizacji masztów telefonii komórkowej wolnostojących i montowanych na obiektach na obszarze dzielnicy Śródmieście miasta Będzina stanowiło naruszenie art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Pogląd taki nie jest trafny. Ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych weszła w życie dnia 17 lipca 2010 r. Zaskarżona uchwała została zaś podjęta 30 listopada 2009 r. Nie mogło więc przy jej podejmowaniu dojść do naruszenia przepisu ustawy, który w dacie podjęcia uchwały nie istniał (por. w tym zakresie wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. II SA/Gl 254/11). Tryb dostosowania obowiązujących już planów miejscowych do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych został określony w art. 75 ust. 2-8 tego aktu, ale w rozstrzyganej sprawie przepisy te nie znajdą zastosowania. Jednakże nawet jeśliby przyjąć, iż skarżąca mogłaby domagać się stwierdzenia nieważności § 12 ust. 3 pkt 5 uchwały Rady Miejskiej Będzina nr XLVI/855/2009 to nie można dopatrzyć się naruszenia prawa. W świetle art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi". A na terenie objętym skarżonym planem takie przepisy istnieją. Jest to obszar ochrony konserwatorskiej funkcjonujący na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad nabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). W świetle art. 19 ust. 3. tego aktu " w studium i planie, o których mowa w ust. 1, ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków". Odnosząc się do niezgodności skarżonych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z art. 2, 8, 20, 22, 31 ust. 3 oraz 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Sąd uznał, że również te zarzuty są bezpodstawne. Wspomniane przepisy Konstytucji zawierają wskazanie podstawowych zasad ustroju Rzeczypospolitej oraz wolności, praw i obowiązków człowieka i obywatela. Sąd nie dopatrzył się w żadnym względzie naruszenia wspomnianych przepisów przy wydawaniu skarżonej uchwały. Wprowadza ona obowiązki o charakterze powszechnym nie dyskryminując żadnego podmiotu. Określone tam obowiązki i zakazy wynikają z przepisów ustaw oraz zasady tak zwanego władztwa planistycznego gminy. Skarżona uchwała nie narusza wreszcie art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z tym przepisem podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Plan miejscowy nie zawiera uregulowań odnoszących się tylko do "A" sp. z o.o. Obowiązuje wszystkich przedsiębiorców, w tym tych zamierzających podjąć działalność w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Wobec powyższego, Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.