II FZ 1380/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego "H." sp. z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1806/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego "H." sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Są Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1806/14, odmówił Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Usługowemu H. Sp. z o.o. z siedzibą w S. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w skardze na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r., Spółka zawarła też wniosek o jej wstrzymanie, motywując go niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków wynikających ze stopnia skomplikowania niniejszej sprawy i powiązania jej ze sprawami dotyczącymi podatku VAT za lata 2009-2011 i podatku dochodowego od osób prawnych za lata następne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, że Skarżąca poza formalnym wnioskiem, nie wykazała inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego przez siebie aktu administracyjnego. Nie uzasadniła bowiem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz nie przedstawiła dowodów na jego poparcie, ograniczając się w istocie do samego sformułowania wniosku. Tymczasem bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W zażaleniu z dnia 23 lipca 2014 r. pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, iż na skarżącym ciążył ciężar udowodnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., w szczególności "zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. o zmianę postanowienia i uwzględnienie okoliczności i dowodów zawartych w niniejszym zażaleniu. Spółka podniosła, że nieuiszczenie przez nią należności skarbowych spowoduje zajęcie konta spółki przez komornika, a to spowodować może wypowiedzenie umowy kredytowej przez bank, co w konsekwencji doprowadzi do upadłości firmy oraz utraty pracy przez 50 jej pracowników oraz wielu jej podwykonawców. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. `Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na wstępie niniejszych rozważań zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów w zakresie dopuszczonym przez art. 106 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Ma to szczególne znaczenie właśnie przy rozpatrywaniu zażaleń dotyczących prawa pomocy lub kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (v. teza 6 (w:) Komentarz do art. 197 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Gruszczyński, A. Kabat, Lex 2013 i powołany tam: R. Hauser, Postępowanie zażaleniowe przed NSA (w:) Materiały na konferencję sędziów NSA, Serock 18-19 października 2004 r., maszynopis powielony, Warszawa 2004, s. 71-72). W związku z przedstawionymi powyżej wywodami przyjąć należy, że art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie", będzie miał zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny może ocenić nowe, przesłane przez spółkę dowody, tj.: decyzja [...] - pozwolenie na budowę, zaświadczenie - pozwolenie na użytkowanie 13 budynków, zestawienie sprzedaży domów, aneks nr 3 do umowy kredytowej, wyciąg bankowy nr 129 z dnia 15 lipca 2014 r., odwołanie do zarządu "H.", protokół szkody, umowa z gminą L. z dnia 28 czerwca 2014 r. oraz umowa z I. Sp. z o.o. w P. z dnia 14 lipca 2014 r. Z dokumentów tych wynika, że w 2007 r. spółka rozpoczęła inwestycję własną polegającą na budowie osiedla 13 domków jednorodzinnych w P. przy ul. N. w gminie O. Do chwili obecnej sprzedano 5 budynków. Z odwołania skierowanego do "H." wynika, że w dniu 18 lipca 2012 r. miał miejsce pożar hali warsztatowej, w którym była uruchomiona linia do produkcji stolarki aluminiowej. Koszty remontu hali maszyn wynosiły 350.790,04 zł, zaś firma ubezpieczeniowa wypłaciła 135.928,51 zł. Spółka domaga się od ubezpieczyciela zapłaty dodatkowej kwoty, która pokrywałaby różnicę pomiędzy wypłaconą kwotą, a kwotą wydatkowaną na remont hali. Skarżąca podniosła również, iż w dniu 28 czerwca 2014 r. podpisała kontrakt o wartości 5.197.888,30 zł z gminą L., zaś w dniu 14 lipca 2014 r. z I. Sp. z o.o. w P. o wartości 8.096.000,00 zł. Spółka zaciągnęła na kolejne inwestycje kredyt w Banku S. w S. Kredyt ten jest w rachunku bieżącym z limitem 3.500.000,00 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanym przypadku przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zostały spełnione. Okoliczności, na które powołał się pełnomocnik Spółki w zażaleniu oraz dokumentach załączonych do zażalenia nie wskazują, że może dojść do utraty płynności finansowej Spółki, pogorszenia warunków zatrudnienia pracowników, redukcji zatrudnienia, czy też powodowałyby konieczność składania wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Sytuacja Spółki opisana w zażaleniu jest stabilna. Spółka posiada wysoką zdolność kredytową. W połowie 2014 r. Spółka zawarła dwa kontrakty opiewające na wielomilionowe wynagrodzenia. Podkreślić natomiast należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji, której obawia się Spółka ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.