III SA/Po 298/14

Dnia 17 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi H.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów i umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 440,- (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856), art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz .U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dale: k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania HR prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą H z siedzibą w S., zwanego dalej: skarżącym, od decyzji Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów w G. przez skarżącego oraz skreślającą go z rejestru działalności regulowanej tj. rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Starosta S. zawiadomił skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli w stacji kontroli pojazdów w [...] na podstawie art. 79 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 220, poz. 1447, ze zm., zwanej dalej: u.s.d.g.) oraz art. 83b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137, zwanej dalej: p.r.d.) w zakresie zgodności z wymaganiami, o których mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1 p.r.d.. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. HR wskazał, że w jego stacji przeprowadzone były kontrole dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz [...] grudnia 2012 r. Nadto, w dniu [...] lutego 2013 r. złożył on wniosek do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o wydanie decyzji poświadczającej spełnienie tych warunków, zatem na podstawie art. 84b u.s.d.g. wniósł o odstąpienie od przeprowadzania kontroli do czasu zakończenia postępowania w sprawie złożonego wniosku. Skarżący wskazał, że Dyrektor TDT nie ma statutowych uprawnień do kontroli stacji kontroli pojazdów i pomimo oczekiwania na uchylenie decyzji Dyrektora TDT przez NSA, wystąpił o wydanie decyzji – poświadczenia. Ze względu na fakt, że złożył on wniosek o wydanie decyzji załączając wycinek z protokołu kontroli i nie uzyskał, w jego ocenie, sensownej odpowiedzi w terminie – uznał, że na podstawie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. zostało wydane rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem skarżącego. W dniu 4 kwietnia 2013 r. upoważniony przez Starostę S. pracownik Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg Starostwa Powiatowego w S., przeprowadził kontrolę w ramach ustawowego nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów w prowadzonej przez HR stacji w zakresie zgodności stacji kontroli pojazdów z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. Podczas kontroli stwierdzono brak ważnego poświadczenia co do zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednimi do zakresu przeprowadzanych badań technicznych. W zaleceniach pokontrolnych wyznaczono termin usunięcia uchybienia - w ciągu 30 dni od dnia otrzymania ww. zaleceń. Z notatki służbowej z tego dnia wynika, że Skarżący podczas próby wręczenia protokołu pokontrolnego do podpisu, wyrwał inspektorowi protokół i go zniszczył, próbował również wyrwać i zniszczyć resztę dokumentów dotyczących kontroli. Protokół został wysłany ze wskazaniem, by podpisany protokół dostarczył w terminie 7 dni od jego otrzymania. W piśmie z [...] kwietnia 2013 r. skarżący wskazał naruszanie przez kierującego Wydziałem Komunikacji, Transportu i Dróg Starostwa S. art. 84c u.s.d.g. poprzez nieodstąpienie od czynności kontrolnych, a także art. 11 ust. 1 i 9 u.s.d.g. Nadto Skarżący zarzucił fałszerstwo dotyczące sporządzenia protokołu kontroli i wpisania do niego dokumentu nieudostępnionego kontrolującemu. W dalszej części Skarżący podniósł, iż w jego przypadku, w związku z kontrolą z dnia [...] grudnia 2012r. nie ma powodów do odmowy wydania poświadczenia-decyzji przez Dyrektora TDT. Starosta S. pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu na żądanie strony postępowania administracyjnego w sprawie sprzeciwu co do przeprowadzonej dnia [...] kwietnia 2013 r. kontroli. W odpowiedzi na zawiadomienie, skarżący (pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r.) wskazał, że postępowanie w sprawie prowadzą urzędnicy we własnej sprawie. Skarżący odmówił uczestnictwa w postępowaniu, domagając się podjęcia czynności w oparciu o art. 227 k.p.a. Skarżący wskazał, że kontrola nie została przeprowadzona i posiada egzemplarz protokołu, który różni się od pozostałych dwóch. Skarżący stwierdził również, że w protokole został wskazany art. 83 ust. 5 p.r.d., natomiast w książce kontroli, w zakresie przedmiotowej kontroli, której skan załączył, wskazano jedynie ust. 3 cytowanego przepisu art. 83. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący został wezwany do niezwłocznego dostarczenia protokołu kontroli w związku z upływem 7 dni od otrzymania protokołu z kontroli. W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. podniósł, iż organ nie zajął stanowiska w jego sprawie w ciągu trzech dni, a dalsze działania naruszają art. 77 ust. 6 u.s.d.g. Nadto nie składał on wniosku o wszczęcie postępowania. Skarżący poinformował, że zebrał pisemne zeznania świadków na okoliczność poświadczenia nieprawdy w protokole kontroli, a w związku z fałszerstwem protokołu kontroli z rzekomej kontroli – nie będzie odpowiadał na pozaprawną korespondencję związaną z tymi sprawami. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r., nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84c u.s.d.g., Starosta S. umorzył postępowanie w sprawie sprzeciwu HR co do przeprowadzonej kontroli w stacji kontroli pojazdów w dniu [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o wydanie poświadczenia został złożony przez Skarżącego do Dyrektora TDT, a nie Starosty. W związku z powyższym, ponieważ sprzeciw został złożony przed podjęciem czynności kontrolnych – organ nie wydał postanowienia o odstąpieniu od czynności kontrolnych. Organ wskazał, że sprzeciw wniesiony po zakończeniu kontroli nie mógł wywołać skutków prawnych. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], Starosta przedstawił skarżącemu zalecenia pokontrolne, tj. przez przedstawienie ważnego poświadczenia wydanego w drodze decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego co do zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań w terminie 30 dni od otrzymania zaleceń. W odpowiedzi na powyższe zalecenia, w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. Skarżący zarzucił brak podstawy prawnej, wskazując, że nie wnosił o wszczęcie postępowania administracyjnego, a w sprawie sprzeciwu Starosta może wydać jedynie postanowienie, zatem decyzja nie dotyczy Skarżącego. Nadto, w jego ocenie wniosek o odstąpienie od kontroli nie był przedwczesny, a pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r. stanowiło uzasadnienie do sprzeciwu, a nie sprzeciw, zatem decyzja była bezprzedmiotowa. Skarżący w czasie kontroli nie udzielał żadnych informacji, kontrola zresztą nie miała miejsca – została sfingowana. W ocenie skarżącego HR wydana decyzja była niezgodna z rzeczywistością i nielegalna, bowiem Starosta zobowiązany był do złożenia zawiadomienia w sprawie do prokuratury. Starosta S. poinformował skarżącego, że jego pismo, potraktowane jako odwołanie, zostanie przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. W zakresie twierdzeń co do popełnienia przestępstwa – organ wskazał, iż skarżący na podstawie art. 304 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997r., Nr 89, poz. 555, ze zm., zwanej dalej: k.p.k.), ma obowiązek zawiadomić o tym odpowiednie organy. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r., skarżący przedstawił zarzuty wobec decyzji Dyrektora TDT i załączył odwołanie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Pismem z dnia [...] maja 2013 r., skierowanym do Sekretarza Powiatu, skarżący stwierdził, że jego pismo z dnia [...] maja 2013 r. nie kwalifikuje się jako odwołanie i nie wie z jakich powodów Starosta chce się odwołać w jego imieniu do SKO. Skarżący pismem z dnia [...] maja 2013r., został poinformowany, iż odstąpiono od wysłania jego pisma jako odwołania do SKO. Starostwo Powiatowe w S. pismem z dnia [...] maja 2013 r. powiadomiło skarżącego, że w związku z upływem z dniem [...] marca 2013 r. daty ważności poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań Skarżący przestał spełniać wymagania określone w art. 83 ust. 3 pkt 5 p.r.d.. Wobec powyższego, zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2012, poz. 996), nakazano skarżącemu przekazanie Staroście pieczątek i rejestru prowadzonego w formie informatycznego nośnika danych. HR nie usunął naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów w wyznaczonym przez Starostę terminie, ani nie przekazał pieczątek oraz rejestru w formie informatycznego nośnika danych. W związku z tym, Starostwo Powiatowe w S. w dniu [...] maja 2013 r. wystąpiło do Komendy Powiatowej Policji w S. z prośbą o sprawdzenie, czy nie doszło do popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., Starosta S. działając na podstawie art. 123 w zw. z art. 111 k.p.a. odmówił uzupełnienia i sprostowania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w sprawie umorzenia postępowania odnośnie sprzeciwu Skarżącego co do kontroli, wskazując w uzasadnieniu, że decyzja posiada rozstrzygnięcie, a strona została prawidłowo poinformowana o prawie odwołania się. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Starosta S. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów w miejscowości G. i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania ze względu na zamiar wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Nadto przedstawił zarzuty co do działań Dyrektora TDT oraz odmowy wpisu syna skarżącego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów (pismo z dnia [...] lipca 2013 r.). Starosta S. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], odmówił zawieszenia postępowania, stwierdzając, że w sprawie nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte decyzją ostateczną Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., skarżący stwierdził, że w jego ocenie uznanie zagadnienia wstępnego za rozstrzygnięte było przedwczesne, bowiem nie wiadomo czy odbędzie się jeszcze rozprawa. Nadto jego zdaniem brak przedstawienia poświadczenia od Dyrektora TDT w terminie 30 dni nie stanowi rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Starosta S., działając na podstawie art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. b) prawa budowlanego oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 u.s.d.g. wydał zakaz prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez HR, wykonującego działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy S. pod numerem [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący nie usunął naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w wyznaczonym terminie, nie przekazał pieczątek ani rejestru prowadzonego w formie informatycznego nośnika danych oraz w dalszym ciągu wykonywał badania techniczne pojazdów. Nadto, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], odmawiającą skarżącemu poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań technicznych. Skarżący w chwili wydania decyzji nadal wykonywał badania techniczne pojazdów w przedmiotowej stacji kontroli pojazdów, zatem na podstawie art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 1137, ze zm.) należało orzec jak w sentencji decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji HR, reprezentowany przez adwokata, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 8, 9, 12 § 1 i 2, art. 42 i następnych, art. 77 § 1 i § 4, art. 79 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 77 ust. 6 w związku z uprzednim naruszeniem art. 80a pkt 1 i 2, art. 84b u.s.d.g., a także art. 83b ust. 2 pkt 3) lit. b) i art. 84 ust. 3 pkt 5 ustawy p.r.d., przede wszystkim jednak podniósł, iż decyzja nie została prawidłowo doręczona, bowiem skarżący nie zamieszkuje pod wskazanym adresem ani nie prowadzi działalności na podstawie wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy S. pod wskazanym numerem. W związku z powyższymi naruszeniami skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu HR wskazał, że czynności kontrolne zostały przeprowadzone bez zgody kontrolowanego z akt działalności stacji znajdujących się w Wydziale Komunikacji, Transportu i Dróg, podczas gdy na podstawie art. 80a ust. 1 i 2 do takiego działania wymagana jest zgoda kontrolowanego – "dowód" został zatem pozyskany nielegalnie i na podstawie art. 77 ust. 6 u.s.d.g., nie może stanowić dowodu. Nadto, ponieważ w ustawie prawo o ruchu drogowym, brak jest podstawy do wydania decyzji odmawiającej wydania poświadczenia Starosta, poinformowany przez skarżącego winien przyjąć, że złożony przez skarżącego wniosek z dnia [...] marca 2013r. o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych został rozstrzygnięty pozytywnie, zgodnie z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. W ocenie skarżącego, decyzja jest również niezgodna z zaleceniem Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005 r., nr TD 5j-441/201/2005, ze względu na zawieszenie postępowania przez Dyrektora TDT. Organ w tym zakresie winien zawiesić postępowanie. Skarżący podniósł również, iż brak jest regulacji wskazujących konsekwencje upływu 5 - letniego okresu poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, a nadto wyraził wątpliwości co do rozumienia pojęcia warunków wykonywania działalności, wskazując, że poświadczenie nie jest takim warunkiem. Skarżący załączył do pisma m.in. skargę do WSA w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] maja 2013r., nr [...], odmawiającą HR poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań technicznych. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r., Starosta S. poinformował SKO w P., iż przedsiębiorca nie posiadał w chwili nadania pisma przedmiotowej stacji kontroli pojazdów, której nadano w rejestrze nowy numer i która od dnia [...] listopada 2013 r. była prowadzona przez przedsiębiorcę PR. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] będącą przedmiotem skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że uwzględniając nowe okoliczności sprawy, tj. fakt, iż skarżący w chwili wydania decyzji nie posiadał przedmiotowej stacji kontroli pojazdów ani nie był przedsiębiorcą prowadzącym tę stację – postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący HR, reprezentowany przez adwokata, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji w całości. Skarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: art. 6, 7, i 8 w zw. z art. 77 § 2, art.. 81, art. 105 § 1, art. 9 oraz 10 w zw. z art. 107 § 1 i 3, art. 11 k.p.a., art. 83 ust. 4 p.r.d., art. 431 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93, ze zm.). W uzasadnieniu skarżący wskazał na istotne rozróżnienie pomiędzy pojęciami przedsiębiorcy, przedsiębiorstwa i składnika przedsiębiorstwa, a nadto na brak tożsamości pomiędzy pojęciami posiadania przedsiębiorstwa i prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący wskazał, że nawet fakt posiadania przedsiębiorstwa nie pozbawia go możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a także istnieje możliwość współposiadania. Nadto organ odwoławczy w decyzji nie sprecyzował, czy bezprzedmiotowości wynika z utraty zdolności administracyjnoprawnej czy pozbawienia interesu prawnego i dokonuje pomieszania odrębnych pojęć. Skarżący nie prowadzi stacji kontroli pojazdów, bowiem obowiązuje w stosunku do niego zakaz jej prowadzenia wydany przez organ I instancji. SKO uchylając decyzję i umarzając postępowanie w sprawie pozbawił stronę możliwości merytorycznej oceny decyzji przez organ II instancji, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności i interes prawny skarżącego. Nadto organ odwoławczy nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, nie zapewniając stronie czynnego udziału w postępowaniu, nie informowało w sposób wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych, a także dopuścił się szeregu innych uchybień. W przedmiocie odnoszącym się do decyzji organu I instancji, skarżący przytoczył argumentację z odwołania od powyższej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: jako "p.p.s.a."). Wychodząc z powyższych przesłanek Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję Starosty S. zakazującą skarżącemu prowadzenia stacji kontroli pojazdów oraz skreślającą skarżącego z rejestru działalności regulowanej – rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, a także umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Jak wynika z notatek służbowych sporządzonych w dniu [...] kwietnia 2013 r. przez inspektora Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg Starostwa Powiatowego w S. upoważnionego do przeprowadzenia kontroli – skarżący w trakcie kontroli oświadczył, iż nie posiada aktualnego poświadczenia wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Z decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] marca 2008r., nr [...], przekazanej także do wiadomości Starostwa Powiatowego w S. wynika, iż poświadczenie posiadania wyposażenia i warunków lokalowych zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów B, utraciło ważność po pięciu latach od daty jego wydania, tj. [...] marca 2013 r. Zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak wynika z akt sprawy, kontrola została przeprowadzona w miejscu wykonywania działalności gospodarczej i skarżący nie przedstawił zaktualizowanego poświadczenia, w związku z czym organ dokonał weryfikacji poprzedniej decyzji, znajdującej się już w jego posiadaniu. Dyrektor TDT w decyzji z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], słusznie wskazał, że protokół z kontroli stacji sporządzony w ramach nadzoru Starosty oraz protokół oględzin i badań stacji kontroli pojazdów przez Dyrektora TDT przed wydaniem poświadczenia są zupełnie innymi dokumentami – protokołami wydawanymi w innym postępowaniu i służącymi innym celom: pierwszy jest sporządzany na podstawie art. 83b ust. 2 p.r.d. w ramach sprawowania nadzoru przez starostę nad stacjami kontroli pojazdów, drugi z nich – na podstawie art. 83 ust. 4 p.r.d. jako element postępowania administracyjnego w zakresie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych. Są to odrębne od siebie postępowania. Ponieważ skarżący nie zastosował się do zaleceń pokontrolnych Starosty S. z dnia [...] maja 2013 r. poprzez przedstawienie aktualnego poświadczenia wydanego w drodze decyzji Dyrektora TDT co do zgodności wyposażenia i warunków lokalowych w terminie 30 dni od otrzymania zaleceń – Starosta, po uprzednim zapoznaniu się z decyzją Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora TDT odmawiającą wydania poświadczenia – decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], zakazał skarżącemu prowadzenia stacji kontroli pojazdów na podstawie odpowiedniego wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy S. oraz skreślił skarżącego z rejestru działalności regulowanej – rejestru prowadzących stacje kontroli pojazdów. Na marginesie wskazać można, iż zarzucane przez skarżącego naruszenie zasady proporcjonalności przez Starostę poprzez uniemożliwienie usunięcia stwierdzonego naruszenia w wyznaczonym terminie jest bezzasadne, bowiem trzydziestodniowy termin do usunięcia naruszenia wyznaczony został w zaleceniach pokontrolnych. W swym niezmiernie lakonicznym uzasadnieniu decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezrefleksyjnie odniosło się do pisma ze Starostwa S. z dnia [...] listopada 2013 r. wskazującego, że kto inny posiadał i prowadził przedmiotową stację kontroli pojazdów w tym czasie. Na tej podstawie organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe, w żaden sposób nie weryfikując, co należy podkreślić – pozostającego bez znaczenia dla sprawy, stanu faktycznego. W szczególności organ nie wziął pod uwagę, iż skarżący nie prowadził przedmiotowej stacji kontroli pojazdów, gdyż decyzja organu I instancji zakazywała mu prowadzenia przedmiotowej działalności i skreślała go z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Wobec powyższego w pełni niezrozumiałe i nielogiczne jest postępowanie organu odwoławczego, uchylającego i umarzającego postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe, przy czym bez wskazania przesłanek bezprzedmiotowości. Jak słusznie zarzucił skarżący – trudne do rozważenia są nawet same skutki decyzji organu II instancji. Na marginesie zauważyć należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swej decyzji wprawdzie wskazało na zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji, jednak zupełnie się do niego nie odniosło. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 152 tejże ustawy określił, że nie może być ona wykonana. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348, ze zm.).