II SA/Kr 737/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska / spr. / WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 lutego 2014 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Uzasadnienie: Pismem z dnia 5 lutego 2012 r. (data wpływu do organu 6 marca 2012 r.) A.K. i M.B. wnieśli o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [....] w L. dla inwestycji p.n.: "dom jednorodzinny wolnostojący o charakterze mieszkalno-rekreacyjnym". Decyzją z dnia 22 listopada 2012 r. (.....) na podstawie art. 104 kpa i art. 60 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wójt Gminy M. ustalił warunki zabudowy dla działki nr [....] położonej w L. Gmina M. dla inwestycji p.n. "Dom jednorodzinny wolnostojący o charakterze mieszkalno-rekreacyjnym". Decyzją z dnia 24 maja 2013 r. (......) na podstawie art. 59, 61, 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z dnia [....] 2013 r. A.K. zwróciła się o zmianę nazwy inwestycji podając nową nazwę "Budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z infrastruktura techniczną". Decyzją z dnia 29 listopada 2013 r. (......) na podstawie art. 104 kpa oraz art. 60 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) Wójt Gminy M. ustalił warunki zabudowy dla działki nr [....] położonej w L. dla inwestycji pod nazwa "Budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z infrastrukturą techniczną". Wskazał organ, że działka nr [....] , na której planowana jest inwestycja położona jest w obszarze nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na przedmiotowym terenie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwalą nr XXV/212/05 Rady Gminy M. z dnia 24 czerwca 2005 r., zgodnie z którym dz. nr [....] przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczoną symbolem 1MN oraz symbolem 3MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jednak wyrokiem z dnia 15 marca 2010 r. (OSK.2062/09) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność ww. uchwały m.in. w części objętej terenem inwestycji. Natomiast zgodnie z ustaleniami poprzednio obowiązującego planu miejscowego uchwalonego w dniu 27 czerwca 1991 r. (uchwała nr 81/91 Dz. Urz. Woj. [....] nr 14, poz. 100), zmienionego uchwałami z dnia 22 września 1994 r. oraz z dnia 12 grudnia 1994 r. przedmiotowa działa znajdowała się w terenie oznaczonym symbolami 2MNMRU –tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i usług oraz symbolem R – tereny upraw polowych. Podał, że inwestycja spełnia łącznie pięć warunków zawartych w art. 61 ust. 1 ww. ustawy. Na działkach sąsiednich istnieją inne budynki o funkcji mieszkalnej - dostępne z tej samej drogi publicznej pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (co wykazała analiza obszaru sąsiedniego); teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla planowanej inwestycji; powierzchnia oraz klasa gruntu terenu objętego wnioskiem nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w trybie wykonywania planu miejscowego; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi i nie narusza ich zapisów. Wyjaśnił organ, że w procedurze wykonywania planu miejscowego [....] - Uchwała Nr XXV/212/05 Rady Gminy M. z dnia 24 czerwca 2005 roku - m.in. dla działki [....] uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wobec powyższego organ prowadzący postępowanie nie analizował zgodności zamierzenia z przepisami uwzględnionymi przy wcześniejszym uzgodnieniu. Co prawda ww. wyrokiem NSA z dnia 15 marca 2010 roku stwierdzono nieważność planu miejscowego w części obejmującej sołectwo [....] , jednak decyzje Ministra oraz Wojewody wydane w procedurze wykonywania planu miejscowego nadal obowiązują. Uchylenie planu nie skutkuje bowiem równoczesną kasacją wszystkich decyzji wydanych podczas wykonywania planów miejscowych. Uzgadnianie niniejszej decyzji pod względem ochrony gruntów rolnych i leśnych zgodnie z art. 53 ust.4 pkt. 6 uopizp byłoby w takiej sytuacji bezprzedmiotowe. Decyzja ustalająca warunki zabudowy jest decyzją wstępną, mówiącą wyłącznie o istniejących możliwościach zabudowy na wnioskowanej nieruchomości. Realizacja inwestycji jest możliwa wyłącznie wtedy, gdy zostaną spełnione warunki wynikające z przepisów szczególnych, m.in. przepisów prawa budowlanego oraz rozporządzeń wykonawczych. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła B.M. zarzucając jej naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; błędne przyjęcie, iż aktualne przeznaczenie terenu pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą techniczną i bez konieczności uprzedniego przeprowadzenia uzgodnień w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych w trybie obowiązującym od dnia 26 maja 2013 r.; oparcie merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji na nieobowiązującym brzmieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na wersji obowiązującej do 11 czerwca 2012 r.), a także na nieobowiązującym brzmieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; błędne przyjęcie, iż uzyskane na potrzeby procesu planistycznego zakończonego uchwałą z dnia w 24 czerwca 2005 r. Nr XXV/212/05, zgody Ministra i Wojewody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zachowują nadal swoją aktualność mimo, iż uchwała ta została usunięta z obrotu prawnego wyrokiem NSA z dnia 15 marca 2010 r.; błędne ustalenie stanu prawnego w zakresie zgodności warunków zabudowy planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi poprzez powołanie w uzasadnieniu decyzji oraz w załączniku Nr 1 do decyzji nieobowiązujących od kilku lat ustaw lub nieaktualnego ich brzmienia; oparcie rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym stanie prawnym. Wskazała odwołująca się, że w dniu 6 marca 2012 r. inwestorzy złożyli wniosek dotyczący ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Dom jednorodzinny wolnostojący o charakterze mieszkalno-rekreacyjnym". Wniosek ten został zmieniony w dniu 31 lipca 2013 r. poprzez opisanie inwestycji jako "budynek mieszkalny jednorodzinny z infrastrukturą techniczną". Dlatego też wniosek z dnia 31 lipca 2013 r. winien być traktowany jako nowy wniosek złożony po dniu wejścia w życie nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która od dnia 26 maja 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 503) wprowadziła odmienne wymogi w zakresie przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy III, na cele nierolnicze i nieleśne, co uniemożliwia wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej działki. Wedle odwołującej się konsekwencją wyroku z dnia 15 marca 2010 r. o stwierdzeniu nieważności uchwały z dnia 24 czerwca 2005 r. w części obejmującej m. in. przedmiotową działkę jest niemożność traktowania uzyskanej na potrzeby procesu planistycznego zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne za nadal aktualną. Tego typu zgoda jest integralnie związana z losem planu zagospodarowania przestrzennego, nie stanowi aktu samoistnego, dlatego po stwierdzeniu nieważności planu nie może być wykorzystywana na potrzeby wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Działka nr [....] w L. nie spełnia wymogu wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto w podstawie prawnej decyzji powołano nieaktualne brzmienie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobnie wskazując na zgodność decyzji z przepisami odrębnymi organ wskazał błędne publikatory tych ustaw. W piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r. (data wpływu do organu administracji: 17 stycznia 2014 r.) stanowiącym odpowiedź na odwołanie M.B. wskazał, że podanie błędnej podstawy prawnej nie stanowi w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniającej uchylenie decyzji, bowiem rozstrzygnięcie decyzji znajduje oparcie w przepisach obowiązujących w dniu jej wydania. Nadto zgodnie z art. 138 §2 kpa nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o charakterze kasatoryjnym. Takie uchybienia decyzji nie wiąże się bowiem z koniecznością wyjaśnienia istotnego zakresu sprawy. Podniósł, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W związku z tym zastosowanie w niniejszej sprawie winny znaleźć przepisy w brzmieniu obowiązującym poprzednio, które nie wymagały zgody na dokonanie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia nie przekraczał 0,5 ha. Nadto, nawet jeśli przyjęłoby się, że w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie znowelizowane przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to nie ma podstaw do twierdzenia, że ustalenie warunków zabudowy stanowiło ich naruszenie. Nie sposób bowiem uznać za prawidłową wykładnię przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą przepis ten dotyczy jedynie zgód uzyskanych przy sporządzaniu planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia 27 lutego 2014 r. (.....) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., nr 647 ze zm.), art. 7 ust. 1, i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., nr 1205) oraz art. 138 §1 pkt 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [....] położonej w L. , gm. M. . Organ odwoławczy podał co następuje: Wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w niniejszej sprawie istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wątpliwości jakie pojawiły się na gruncie niniejszej sprawy dotyczą spełnienia warunku określonego w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., tj. wymogu aby działka bądź działki, mające stanowić teren inwestycji, nie wymagały wydania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolny i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, względnie były objęte zgodą na taką zmianę przeznaczenia uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów uchwalonych na mocy nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 31 grudnia 2003 r. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka nr [....] stanowiąca teren inwestycji w całości znajduje terenach użytków rolnych o klasie bonitacyjnej III a. Figuruje ona bowiem w rejestrze gruntów pod symbolem S-RIII a (sady), które to tereny zgodnie z przepisem § 68 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) stanowią użytki rolne. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [....] uchwalonym uchwałą Rady Gminy M. z dnia 27 czerwca 1991 r. nr 81/91, (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego nr 14 poz. 100) oraz ze zmianami w tymże zatwierdzonymi uchwałami z dnia 22 września 1994 r. (uchwała nr 11/6/94) oraz z dnia 12 grudnia 1994 r. (uchwała nr IV/42/94), który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., teren przedmiotowej działki stanowi teren upraw polowych (R) i nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Przedłożony do akt sprawy wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. z dnia 27 czerwca 1991 r. nie potwierdza zawartego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji stwierdzenia, jakoby teren działki nr [....] w części położony był w terenach oznaczonych symbolem 2MNMRU - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i usług. Zgodnie z wypisem oraz załączonym do niego wyrysem, działka nr [....] w całości położona była w terenie polowych (R). Działka nr [....] była następnie objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M. uchwalonym uchwałą Rady Gminy M. z dnia 24 czerwca 2005 r. nr XXV/212/05. W tym planie działka nr [....] była położona w terenie oznaczonych symbolem 1MN i 3MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ramach procedury planistycznej uzyskano dla działki nr [....] zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Jednakże wyrokiem z dnia 15 marca 2010 r. sygn. akt OSK 2062/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność ww. uchwały w części dotyczącej sołectwa L. , obejmującej także działkę nr [....] . Na skutek powyższego przestała również obowiązywać wydana dla działki nr [....] zgoda na zmianę jej przeznaczenia na cele nierolnicze. Zgodnie bowiem z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody na zmianę przeznaczenia, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skoro zgoda ta stanowi integralny element miejscowego planu w odniesieniu do danej nieruchomości, musi dzielić losy prawne planu. W sytuacji, kiedy zostaje stwierdzona nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do danej dziatki, zgoda na zmianę przeznaczenia wydana w ramach procedury planistycznej również zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego. Z powyższego wynika, że wraz ze stwierdzeniem nieważności uchwały Rady Gminy M. z 24 czerwca 2005 r. nr XXV/212/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennej utraciła również swoją moc obowiązującą wydana dla tej działki zgoda na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Zgodnie natomiast ze znowelizowanym brzmieniem przepisu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 1205), przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1), przy czym przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust.2). W obecnym stanie prawnym każde przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga wcześniejszej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i jest możliwe jedynie w planie miejscowym.. Wykluczone jest natomiast realizowanie na takim terenie bez ww. zgody inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest więc możliwe ustalenie warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji. Przedmiotowa działka ma bowiem charakter użytku rolnego o klasie bonitacyjnej III a. Dla tego terenu wymagana jest zgoda, o której mowa w przepisie art. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Natomiast przedmiotowa działka takiej zgody nie posiada, nie posiadała jej również pod rządami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. W niniejszej sprawie nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki określone w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co czyni niemożliwym wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Na powyższą decyzję M.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie przepisów: art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie jest spełniona przesłanka wskazana w tym przepisie; art. 8 w zw. z art. 107 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; art. 40 §4 kpa poprzez niedoręczenie kwestionowanej decyzji pełnomocnikowi strony skarżącej; art. 107 §3 kpa poprzez skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia decyzji. Podniósł skarżący, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W związku z powyższym w niniejszej sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy w brzmieniu poprzednio obowiązującym, które nie wymagały zgody na dokonanie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w sytuacji gdy ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia nie przekraczał 0,5 ha. Korekta złożonego przez wnioskodawcę wniosku, która została dokonana po wejściu w życie nowych przepisów, nie skutkowała obowiązkiem stosowania znowelizowanych przepisów ustawy - o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Postępowanie zostało bowiem wszczęte w konsekwencji złożenia wniosku z dnia 6 marca 202012 r. Tak więc podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 61 ust. 1pkt 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest bezzasadny. Podał, że nawet jeśli w niniejszej sprawie powinny mieć zastosowanie znowelizowane przepisy ww. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to nie ma podstaw do twierdzenia, że ustalenie warunków zabudowy stanowiło naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W procedurze uchwalenia planu miejscowego L. uchwalonego w dniu 24 czerwca 2005 roku Uchwalą Nr XXV/212/05 Gminy M. , a obejmującego działkę [....] , uzyskano - zgodnie z Ustawą z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych - zgodę na zmianę gruntów rolnych i na cele nierolnicze i nieleśne. Pomimo tego, że wyrokiem z dnia 15 marca 2010 roku stwierdzono nieważność powyższego planu w zakresie części sołectwaL. , to postanowienia i decyzje Ministra oraz Wojewody wydane w procedurze uchwalenia planu nadal obowiązują. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego stwierdzenie nieważności planu miejscowego nie skutkuje kasacją wszystkich postanowień i decyzji wydanych w ramach prowadzonej uprzednio procedury planistycznej. W związku z powyższym w niniejszej sprawie teren, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spełniona jest więc przesłanka wskazana w art. 61 l pkt 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał również, że interpretacja przepisów prawa zaprezentowana przez organ odwoławczy prowadzi do niekorzystnych z punktu widzenia mieszkańców L. konsekwencji prawnych. Po stwierdzeniu nieważności planu miejscowego znaczna część nieruchomości zlokalizowanych w L. zostałaby wyłączona spod zabudowy, pomimo tego, że w planie miejscowym mogły one stanowić przedmiot zainwestowania. Przyjęcie za zasadne takiego stanowiska spowodowałoby więc istotny zastój inwestycyjny na obszarze L. mając na uwadze, że większość nieruchomości na tym obszarze ma charakter rolny. Nadto, wedle skarżącego, odmowa ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie stanowi naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa, a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Możliwość uzyskania decyzji w niniejszej sprawie uzależniona była bowiem nie tyle od momentu złożenia wniosku przez stronę, lecz od sprawności działania organu administracji publicznej. Możliwość wydania decyzji byłaby bowiem uzależniona od tego, czy organ zakończyłby postępowanie przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych czy też nie. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie zawiera żadnego z elementów wymienionych w przepisie art.107 §3 kpa. Organ odwoławczy nie wypowiedział się co do twierdzeń pełnomocnika skarżącego zawartych w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę. Zaskarżona decyzja została nadto wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a jej uzasadnienie nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 §3 kpa. Niezależnie od powyższego zaskarżona decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego, czym naruszono art. 40 §4 kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Dodał, ze niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi strony stanowiło uchybienie, które jednak nie uniemożliwiło wpływu udziału strony w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia kilku warunków, w tym tego, aby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W rozpatrywanej sprawie z całą pewnością nie zachodzi przypadek wymieniony w w/w przepisie jako drugi. Jak bowiem prawidłowo ustalił organ, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M. uchwalonym uchwałą Rady Gminy M. z dnia 27 czerwca 1991 r. nr 81/91, (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego nr 14 poz. 100) wraz ze zmianami w tymże zatwierdzonymi uchwałami z dnia 22 września 1994 r. (uchwała nr 11/6/94) oraz z dnia 12 grudnia 1994 r. (uchwała nr IV/42/94), który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., teren przedmiotowej działki stanowił teren upraw polowych (R) i nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Rozważyć zatem należy, czy wskazany teren inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Po pierwsze zgodzić należy się z twierdzeniem organu, że działka skarżącego dotychczas nie zmieniła swego przeznaczenia z rolnego na budowlane. Zmiana przeznaczenia bowiem następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 21 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 1205), a ten dla obszaru, na którym działka skarżącego jest położona, został co prawda uchwalony, ale następnie wyeliminowany wyrokiem Sądu z dnia 15 marca 2010 r. ze skutkiem ex tunc. Zgodzić też należy się z poglądem organu, że wraz ze stwierdzeniem nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "przestała obowiązywać" wydana dla działki nr [....] zgoda na zmianę jej przeznaczenia na cele nierolnicze. Użyte przez SKO sformułowanie, jakkolwiek nieznajdujące wyraźnego odzwierciedlenia w konkretnym przepisie prawa, odpowiada istocie rzeczy. Nie tyle bowiem chodzi o to, że decyzja o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia utraciła swą moc, czy też "została wyeliminowana z obrotu" wraz z unieważnieniem planu, ile o to, że decyzja ta – poza procedurą planistyczną, na użytek której została wydana – nie wywołuje żadnego skutku. Decyzja taka nie stanowi generalnej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, lecz zgodę na zmianę tego przeznaczenia w konkretnym, projektowanym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopóki zatem nie ma planu, w którym określa się przeznaczenie nieruchomości na cele nierolne w związku z uzyskaną wcześniej zgodą właściwego organu, dopóty zgoda ta nie wywołuje skutków prawnych. Jedyny wyjątek w tym zakresie został wyraźnie określony w art. 61 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczy terenu, który był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Wskazany przez skarżącego teren inwestycji stanowi użytek rolny w klasie bonitacyjnej III a . Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 1205), przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Cytowany przepis został znowelizowany w trakcie trwania postępowania w sprawie. Z dniem 26 maja 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (DZ.U. 2013/503), którą wykreślono z przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ograniczenie obszarowe. W obowiązującym w dacie podejmowania decyzji stanie prawnym przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, niezależnie od powierzchni ich "zwartego obszaru", zawsze już wymaga wcześniejszej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju. Wykluczone jest natomiast realizowanie na takim terenie bez ww. zgody inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Ustawa nowelizująca z dnia 8 marca 2013 r. nie zawiera żadnych przepisów przejściowych, określa jedynie datę wejścia jej w życie. Zgodnie zatem z zasadą bezpośredniości, jej przepisy miały zastopowanie w rozpatrywanej sprawie, skoro weszły w życie przed wydaniem decyzji. Prezentowany w skardze pogląd, jakoby w sprawie winna mieć zastosowanie ustawa w brzmieniu sprzed jej zmiany, a to ze względu na datę wszczęcia postepowania, nie znajduje uzasadnionych podstaw. Taka sytuacja może mieć miejsce tylko wtedy, kiedy wyraźny przepis to przewiduje. Stosowania nieobowiązującego już w dacie wydawania decyzji przepisu prawa nie uzasadnia w szczególności to, że niekorzystna dla strony zmiana przepisu nastąpiła w toku nadmiernie przeciągającego się postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skarżącego odmowa ustalenia warunków zabudowy nie "stanowi naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa", lecz jest wynikiem prawidłowego zastosowania przez organ aktualnych przepisów prawa. Dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia wystarczające w zupełności były poczynione przez organ ustalenia, sformułowany więc w skardze zarzut w tej mierze uznać trzeba za zupełnie nieuzasadniony. Podobnie rzecz ma się z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 kpa. Rzeczywiście w sprawie doszło do naruszenia art. 40 § 2 kpa, bowiem zaskarżona decyzja doręczona została bezpośrednio skarżącemu, a nie jego pełnomocnikowi (który w lutym 2014 r. złożył do akt administracyjnych pełnomocnictwo). To uchybienie jednak nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, nie uzasadnia więc uchylenia skarżonej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.