I OZ 815/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 870/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B postanawia oddalić zażalenie. W dniu 3 lipca 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2014r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. W skardze W. B. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), uzasadniając go niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci braku możliwości zarobkowania. W uzasadnieniu wniosku podał, że jest powszechnie wiadomym, iż - w obecnych realiach - praktycznie każdy pracodawca jako warunek konieczny i niezbędny do podjęcia pracy stawia posiadanie prawa jazdy, co najmniej kategorii B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności Sąd podniósł, że jako podstawę swojego wniosku skarżący wskazał art. 61 tak § 2, jak i § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze fakt, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do wniosku skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na obecnym etapie postępowania ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może opierać się wyłącznie na podstawie prawnej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił żadnych, konkretnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie powyższego przepisu. Nie wykazał bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się jedynie w ogólnikowy sposób na ewentualną, bliżej niesprecyzowaną możliwość wystąpienia dotkliwych i nieodwracalnych skutków w postaci braku możliwości zarobkowania. Na uzasadnienie tego argumentu podał, że jest powszechnie wiadomym, iż praktycznie każdy pracodawca jako warunek konieczny i niezbędny do podjęcia pracy stawia posiadanie prawa jazdy kategorii B. Sąd podniósł, że tak sformułowane uzasadnienie wniosku wskazuje odpowiada wymogom wykazania, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący posłużył się stwierdzeniami ogólnikowymi i generalnymi. Nie wyjaśnił na czym opiera swoją tezę o konieczności posiadania prawa jazdy kategorii B celem podjęcia pracy. Nie wskazał, jaki zawód wykonuje, a okoliczność ta nie wynika z akt sprawy. Skarżący nie wykazał zatem żadnych okoliczności mogących świadczyć o istniejącej potencjalnie możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Ewentualne, nieskonkretyzowane utrudnienia w życiu codziennym, a tym bardziej odnoszące się do sytuacji przyszłej i niepewnej (poszukiwanie pracy), związane z wykonaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nie przesądzają o spełnieniu przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku. Tymczasem decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony, a jej podjęcie wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek. Także analiza akt sprawy nie wykazała zdaniem Sądu takiego niebezpieczeństwa. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. B.. Skarżący zakwestionował stanowisko Sądu odnośnie braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że Sąd nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, w tym między innymi faktu, iż wykonuje on zawód mechanika samochodowego, co wielokrotnie podkreślał. Wykonywany zawód jest ściśle związany z koniecznością posiadania prawa jazdy, przynajmniej kat. B., zaś wynagrodzenie jakie otrzymuje za tę pracę jest jego jedynym źródłem utrzymania. Skarżący podkreślił, że pozbawienie go uprawnień do wykonywania zawodu spowoduje nie tylko utratę jedynego źródła dochodu, ale będzie wiązało się również z utratą stałych klientów i renomy "dobrego fachowca", co nie tylko wyrządzi mu szkodę, ale także spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż odbudowanie zaufania na rynku i odzyskanie klientów jest w takiej sytuacji niewykonalne. Zdaniem skarżącego za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również fakt, iż przedstawione w skardze okoliczności w sposób jednoznaczny potwierdzają jej zasadność, a zatem istnienie duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zwalnia to jednak strony z wykazania, że zastosowanie instytucji ochrany tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie z pewnością nie można uznać twierdzenia, że cofniecie uprawnienia do kierowania pojazdami spowoduje dotkliwe i nieodwracalne skutki w postaci braku możliwości zarobkowania. Są to twierdzenia o charakterze ogólnym i generalnym, pozbawione konkretnej i spójnej argumentacji ściśle odnoszącej się do sytuacji wnioskodawcy. Skarżący nie wykazał bowiem żadnego związku pomiędzy brakiem posiadania prawa jazdy, a niemożliwością podjęcia pracy zarobkowej w kontekście wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto w rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że celem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami z powodu przeciwwskazań zdrowotnych jest wyeliminowanie kierowcy pojazdu jako uczestnika ruchu drogowego, który może stworzyć potencjalne zagrożenie w ruchu. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinno być zatem uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel orzeczenia o utracie uprawnień do kierowania pojazdami. Takie szczególne okoliczności nie zostały w sprawie wykazane. Powyższych ustaleń nie podważają argumenty podnoszone w zażaleniu. Po pierwsze wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd oceniając przedmiotowy wniosek, wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, co wprost wynika z uzasadniania zaskarżonego postanowienia, zaś okoliczność wykonywania przez skarżącego zawodu mechanika samochodowego została podniesiona dopiero w zażaleniu. Po drugie, utrata uprawnień do kierowania pojazdami nie jest jednoznaczna z koniecznością zaprzestania wykonywania pracy mechanika samochodowego. Może co najwyżej utrudnić skarżącemu wykonywanie tego zawodu. Posiadanie prawa jazdy nie jest bowiem elementem niezbędnym do pracy na tym stanowisku. Okoliczność ta nie może być zatem rozpatrywana w kontekście całkowitej utraty źródła dochodu, czy też utraty klientów i renomy jako przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnić należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zarzutów skargi. Czym innym jest ocena legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd dokonywana na podstawie akt sprawy w toku rozprawy, a czym innym badanie, czy istnieją przesłanki do udzielania ochrony tymczasowej w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Bezpodstawne pozostają zatem twierdzenia skarżącego, że okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji jest duże prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi. W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.