I OZ 1087/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.W.K. na postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 159/14 w sprawie ze skargi M.W.K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: uchylić pkt 3 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 159/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi M.W.K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, w pkt 1 sentencji umorzył postępowanie, w pkt 2 stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, natomiast w punkcie 3 zasądził od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie na rzecz skarżącego M.W.K. kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 19 sierpnia 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 powyższego wyroku. Wskazał, iż na rozprawie złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz również kosztów dojazdu do sądu. W konkluzji zażalenia wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 121,82 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie natomiast z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, tzn. uwzględnienie skargi przez organ do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wskazać należy, że pomimo nie sprecyzowania w art. 201 P.p.s.a. charakteru kosztów stanowiących przedmiot zwrotu względy natury systemowej oraz celowościowej przemawiają za przyjęciem, że przepis ten, tak jak art. 200 P.p.s.a., dotyczy kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, a nie tylko kosztów sądowych (por. M. Wierzbowski, Komentarz do art. 201 P.p.s.a. [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2013, Legalis). Do takich niezbędnych kosztów w przypadku osobistego występowania w sprawie przez stronę należą koszty sądowe oraz koszt przejazdów oraz zwrot równowartości zarobku bądź dochodu strony w związku ze stawiennictwem (art. 205 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 205 § 3 P.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. z dnia 27 maja 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1025). Zgodnie z art. 85 ust. 1 ww. ustawy świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Zgodnie natomiast z art. 91 ww. ustawy w wypadku gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności w związku z jej udziałem w postępowaniu sądowym, należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków. Stosownie natomiast do art. 85 ust. 4 ww. ustawy wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1 (zwrot kosztów podróży) i 3, świadek powinien należycie wykazać. Odnośnie zaś stwierdzenia zawartego przez Sąd I instancji w postanowieniu z dnia 10 września 2014 r. o sprostowaniu niedokładności w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 2014 r., że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość zasądzenia tylko kosztów podróży, jeżeli stawiennictwo było konieczne – to uznać należy, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie pogląd NSA wyrażony w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2010 r. o sygn. akt I OZ 624/10, że generalną zasadę zwrotu kosztów postępowania między stronami stanowi przepis art. 205 § 1 P.p.s.a., z którego jednoznacznie wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty przejazdów do sądu oraz równowartość utraconego zarobku. Przepis ten w żaden sposób nie uzależnia możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od charakteru stawiennictwa stron. Istnieje zatem możliwość zasądzenia kosztów przejazdów do sądu, nawet jeśli stawiennictwo nie było obowiązkowe. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.