II SA/Rz 190/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi P. F. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna pozwolenia na budowę budynku Centrum Handlowego z wewnętrznymi instalacjami oraz parkingami, zbiornikiem retencyjnym, pylonem, sieciami i przyłączami: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, sieci hydrantowej, przyłączem energetycznym SN, oświetleniem terenu i zasilaniem urządzeń terenowych, kanalizacją kablową, przebudową sieci kanalizacji sanitarnej i wodnej – na działkach nr ewid. 697, 698, 699/4 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 699/1), 700/2 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 700), 701, 702, 1719/6 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 1719/1), 1719/8 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 1919/2), 1719/10 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 1719/3) położonych w miejscowości M. W podstawie prawnej decyzji Wojewoda wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 – zwana dalej "P.b."). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 12 sierpnia 2013 r. A. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla wyżej opisanej inwestycji. Po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podał, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane dokumenty, o jakich mowa w art. 33 ust. 2 P.b. Przed wydaniem decyzji dokonano czynności o jakich mowa w art. 35 ust. 1 P.b. Starosta stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, zgodny z warunkami technicznymi i ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" zatwierdzonego przez Radę Gminy [...] Uchwałą Nr XVIII/174/08 z dnia 20.05.2008 r., ogłoszoną w Dz.Urz. Woj. [...] z dnia 3.07.2008 r. Nr 52, poz. 1404, zmienionego Uchwałą Nr XXI/136/12 Rady Gminy [...] z dnia 12.03.2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego – "[...]" oraz ostateczną decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia z dnia [...].10.2012 r., znak: [...]. W dalszej części organ wskazał, że w toku postępowania, w dniu 13 września 2013 r. inwestor doprecyzował wniosek określając, jakie działki powstały po podziale, na których to zaprojektowana została inwestycja. Nadto w toku postępowania zostały złożone dokumenty świadczące o wadliwości decyzji środowiskowej wydanej przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], w wyniku czego wystąpiono do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o "weryfikację" ww. decyzji. Niemniej jednak organ I instancji stwierdził, że wystąpienie do Kolegium o weryfikację decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie warunkuje wstrzymania wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji złożył P. F. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił, że powoływanie się przez organ I instancji na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...].10.2012 r. ([...]) ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, stanowi przekroczenie prawa, w sytuacji gdy SKO decyzją [...] stwierdziło jej nieważność, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Odwołujący wskazał również, że decyzja z dnia [...].08.2012 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego [...] dotyczy numerów innych działek (nr 699/1, 700, 1719/3) niż podane w doprecyzowanym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...].09.2013 r. Podniósł, że podział działek nastąpił przed wydaniem ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem odwołującego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach narusza także przepisy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez "usunięcie kapliczki słupowej". Wskazując na art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. zawnioskował o uchylenie decyzji i uznanie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].08.2012 r. za wydaną z rażącym naruszeniem prawa i wycofanie jej z obiegu prawnego. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Motywując swe stanowisko podał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 P.b., obiekt budowlany musi spełniać określone w przepisach wymagania. Przy czym istotne znaczenie dla wydania pozwolenia na budowę ma art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego przepisu oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda zaznaczył także, że oceny spornych interesów stron należy dokonać w aspekcie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), tj. realizacji inwestycji w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Taka ocena następuje na podstawie przepisów ustawy Prawo budowalne – art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 oraz przepisów wykonawczych tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – zwane dalej "rozporządzeniem"). Wojewoda podał, że decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowle. Na terenie na którym planowane jest zamierzenie inwestycyjne obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Organ stwierdził, że projekt budowalny zgodny jest z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 20.05.2008 r., Nr XVIII/174/08 (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 52, poz. 1404 ze zm.). Planowana inwestycja zaprojektowana jest na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem UH. Projekt budowlany spełnia wymagania określone w § 5 ust. 2 ww. planu. Wysokość projektowanego budynku wynosi 9,5m i nie przekracza wysokości ustalonej w planie – do 12m. Kąt połaciowy dachu wynosi 5%, nie przekracza ustalonego w planie kąta – do 5%. Wskaźnik terenów biologicznie czynnych wynosi 50% i jest większy niż minimalnie określony w planie – 10% terenu oznaczonego w planie symbolem UH. Spełniono wymagania w zakresie ilości miejsc postojowych (dla samochodów osobowych klientów i obsługi oraz dostaw). Projekt budowlany zgodny jest z warunkami podanymi w ostatecznej, pozostającej w obiegu prawnym, decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].08.2012 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie Centrum Handlowego [...]". W projekcie uwzględniono wymagania dotyczące ochrony środowiska, nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu objętego planowanym zamierzeniem jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ wskazał także, że zachowane zostały odległości projektowanego budynku od granicy z działką odwołującego i spełnione zostały warunki określone § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Zaprojektowane miejsca postojowe (parkingi) zlokalizowane zostały w odległościach zgodnych z § 19 ust. 1 rozporządzenia. Wojewoda stwierdził także, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia pod względem spełnienia wymagań higienicznych i zdrowotnych, w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej oraz posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Projekt wykonany i sprawdzony został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się stosownym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Spełnione zostały warunki określone art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlanego i z tej przyczyny organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że omyłkowe powołanie się przez organ I instancji w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...].10.2012 r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zamiast na decyzję z dnia [...].08.2012 r. pozostaje bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia sprawy, skoro dokonane ustalenia wskazują na zgodność projektu budowlanego z wymogami środowiska. Wojewoda wskazał nadto, że decyzja ta pozostaje nadal w obrocie prawnym na mocy decyzji SKO z dnia [...].11.2013 r. ([...]). Jako nietrafny organ odwoławczy ocenił zarzut, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...].08.2012 r. wydana została na innych działkach niż te, które ostatecznie wskazane zostały we wniosku o pozwolenie na budowę, w sytuacji gdy działki objęte modyfikacją tego wniosku (m.in. 699/4, 700/2, 1719/10) zostały wydzielone z działek podanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (nr 699/1, 700, 1719/3). Jako chybione Wojewoda ocenił zarzuty dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...].08.2012 r. na działkach objętych z numeracją sprzed podziału (zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...].03.2012 r. znak: [...]) oraz z naruszeniem przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (dotyczy "kapliczki słupowej", nieistniejącej w dacie wydania zaskarżonej decyzji). W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P. F. nie precyzując kierunku jej weryfikacji podał, że w jego ocenie w toku prowadzonego przez organ postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę, mogło dojść do przekroczenia prawa. Jego zdaniem decyzja organu I instancji wydana została na postawie decyzji środowiskowej, w której to podano brak obiektów historycznych. Tymczasem kaplica słupowa została zdemontowana przez Wójta Gminy [...] bez zezwolenia Konserwatora Zabytków. Na dowód powyższego skarżący przedstawił dwa pisma Konserwatora Zabytków z dnia 28.02.2013 r. ([...]) i z dnia 17.04.2013 r. ([...]). Zdaniem skarżącego decyzja Wójta Gminy z dnia [...].08.2012 r. nie może być wiążąca, albowiem Kolegium uchyliło decyzję o takim samym numerze – [...], różniącą się tylko datą wydania. W dalszej części skarżący zakwestionował sposób prowadzenia przez organ postępowania. Wskazał na zawarte ze Spółką A. (obecnie [...] Komandytowo-Akcyjna) umowy, które nie zostały zrealizowane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów kierowanych pod adresem Wójta Gminy [...], SKO i inwestora Wojewoda zaznaczył, że wykraczają poza przedmiot postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione, jak również ma prawo uwzględnić jedynie w części wnioski skargi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie, tj. wynikającym z powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa"). Przedmiotem skargi jest natomiast decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku Centrum Handlowego z wewnętrznymi instalacjami oraz parkingami, zbiornikiem retencyjnym, pylonem, sieciami i przyłączami: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, sieci hydrantowej, przyłączem energetycznym SN, oświetleniem terenu i zasilaniem urządzeń terenowych, kanalizacją kablową, przebudową sieci kanalizacji sanitarnej i wodnej – na działkach nr ewid. 697, 698, 699/4 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 699/1), 700/2 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 700), 701, 702, 1719/6 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 1719/1), 1719/8 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 1919/2), 1719/10 (powstałej z podziału działki o nr ewid. 1719/3) położonych w miejscowości M. Przepisy art. 28, art. 32 ust. 1-4a, art. 33 ust. 1-3, art. 34 ust. 1-4 i art. 35 ust. 1 ustawy określają katalog warunków, jakie powinien spełnić inwestor aby uzyskać tego rodzaju decyzję. Przed jej wydaniem szczegółowemu sprawdzeniu przez organ podlega, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy, projekt budowlany pod względem kompletności i wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, z wymaganiami ochrony środowiska, jak również projekt zagospodarowania działki lub terenu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Konstrukcja przepisów prawa materialnego wskazuje, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego; przeciwnie – jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki – organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wynika to zresztą wprost z treści art. 35 ust. 4 ustawy, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i złoży oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przepisu art. 33 ust. 2 ustawy wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, a także oświadczenie i decyzję wymienione w cyt. wyżej art. 32 ust. 4 ustawy (pkt 1-3). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazuje, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy przedkładając wraz z wnioskiem cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja planowana jest do realizacji na terenie na którym obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 20.05.2008 r., Nr XVIII/174/08 (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 52, poz. 1404 ze zm.). Ponadto nie ulega wątpliwości, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno – budowlanej dokonał sprawdzeń w zakresie określonym w tym przepisie, stwierdzając następnie w szczególności, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami wyżej wskazanego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]". Planowana inwestycja (budynek Centrum Handlowego) zaprojektowana jest na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem UH (terenu usług i handlu). Organ wskazał, że projekt budowlany spełnia wymagania określone w § 5 ust. 2 ww. planu. Wysokość projektowanego budynku wynosi 9,5m i nie przekracza wysokości ustalonej w planie – do 12m. Kąt połaciowy dachu wynosi 5%, nie przekracza ustalonego w planie kąta – do 5%. Wskaźnik terenów biologicznie czynnych wynosi 50% i jest większy niż minimalnie określony w planie – 10% terenu oznaczonego w planie symbolem UH. Spełniono wymagania w zakresie ilości miejsc postojowych (dla samochodów osobowych klientów i obsługi oraz dostaw). Projekt budowlany zgodny jest z warunkami podanymi w ostatecznej, pozostającej w obiegu prawnym, decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].08.2012 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie Centrum Handlowego [...]". W projekcie uwzględniono wymagania dotyczące ochrony środowiska, nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ponadto, co wynika z akt sprawy, projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (a którzy dołączyli oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne uzgodnienia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Stwierdzić zatem należy, że w takiej sytuacji, tj. wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy, organ, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy, nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak już wyżej wskazano, ostatnio powołany przepis, nie dopuszcza żadnej uznaniowości, ani też możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których spełnienia zależałoby wydanie takiego pozwolenia. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy obiekt wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Projekt zagospodarowania działek inwestora, jak słusznie wskazał Wojewoda w kwestionowanej decyzji, zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi. Usytuowanie projektowanego budynku handlowego zgodne jest z wymogami określonymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), bowiem w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną odległość nie może być mniejsza niż 4 m. Natomiast zaprojektowane miejsca postojowe zlokalizowane zostały w odległości nie mniejszej niż 24m od działki skarżącego, (co spełnia wymogi z § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia). Skoro przy sytuowaniu projektowanego budynku handlowego respektowane były normy techniczno – budowlane, to w rezultacie nie może być mowy o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich. Taki właśnie pogląd prezentowany jest konsekwentnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Sąd nie podziela zarzutów skargi, że decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę została wydana na podstawie decyzji środowiskowej, w której (jak to wskazał skarżący) "brak było obiektów historycznych". Skarżący podał, że na terenie na którym planowana jest inwestycja zlokalizowana była kapliczka, która wpisana jest do gminnej ewidencji zabytków i objęta ochroną prawną na podstawie zapisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Kapliczka ta została usunięta. Skarżący wskazał także, że w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowę centrum handlowego, widnieje zapis, że w zasięgu oddziaływania inwestycji nie występują żadne zabytki podlegające ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zdaniem skarżącego, powyższe powoduje że decyzja środowiskowa dotknięta jest wadą nieważności. Odnosząc się do ww. twierdzeń zauważyć należy, że materiał aktowy sprawy wskazuje, że decyzja środowiskowa była przedmiotem kontroli Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy, na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014r., ([...]). Decyzja ta stała się prawomocna (nie została wzruszona w żadnym z przewidzianych przepisami prawa trybów). W decyzji tej jednoznacznie wskazano, że działka na której zlokalizowana była kapliczka, nie była objęta inwestycją a przekazana została (działka) Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad [...]. Zresztą jak wynika z zalegającego w aktach a przedłożonego na rozprawie pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] Delegatura [...] z dnia 10 lutego 2014 r., w związku z przeprowadzoną kontrolą stanu zachowania dwóch kapliczek, znajdujących się przy drodze krajowej nr [...] w M., wydane zostały zalecenia pokontrolne w celu zabezpieczenia kamiennych elementów kapliczek i ich montażu na nowych fundamentach, we wskazanych ("nowych") miejscach. Podkreślić należy, że wbrew wywodom skargi "nie doszło do przekroczenia prawa" a organy nie naruszyły prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd nie mógł odnieść się natomiast do zarzutu dotyczącego niewywiązania się przez inwestora z zawartych umów, jako że stanowią one umowy cywilno-prawne i wszelkie roszczenia z nich wynikające podlegają kognicji sądów powszechnych. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę jako bezzasadną oddalił.