II SA/Bk 368/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatowego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego E. S. kwotę 557 (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Starosta B., po rozpatrzeniu wniosku E. S., zarejestrował samochód Audi Allroad nr identyfikacyjny [...] pod numerem rej. [...]. W dniu 3 stycznia 2012 r. do organu wpłynęło postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych wydziału do zwalczania zorganizowanej przestępczości kryminalnej Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji o sygnaturze [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., zgodnie z którym "numer identyfikacyjny VIN przedmiotowego pojazdu został przerobiony, a oryginalny pierwotny numer VIN to [...]". Według ustaleń organów ścigania pojazd o nr identyfikacyjnym [...] został skradziony w Niemczech. Ponadto w dniu 9 grudnia 2013 r. została przesłana przez Komendę Główną Policji Centralne Biuro Śledcze opinia mechanoskopijna z dnia 12 sierpnia 2011 r. dotycząca legalizacji pojazdów pochodzących z przestępstwa i przerabiana numerów identyfikacyjnych VIN. Z przedmiotowej opinii wynika, że "Numer VIN, który widnieje w polu numerowym nadwozia nie jest jego numerem fabrycznym. Numer fabryczny został usunięty przez jego zeszlifowanie, w miejsce którego następnie naniesiono oznaczenia widoczne. W wyniku przeprowadzonych badań ujawniono numer pierwotny (fabryczny) o treści [...]". W dniu 2 grudnia 2013 r. wpłynęło postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych wydziału do zwalczania zorganizowanej przestępczości kryminalnej Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji o sygnaturze [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o uznaniu za dowód rzeczowy niemieckiego dowodu rejestracyjnego: części I (Fahrzeugschein) pojazdu Audi o Nr rejestracyjnym [...] oraz części II (Fahrzeugbrief) Nr [...]. Z dołączonej do powyższego postanowienia opinii biegłego z zakresu technicznych badań dokumentów dnia [...] listopada 2013 r. wynika, że przedmiotowe dokumenty, tj. Fahrzeugschein wystawiony na pojazd marki Audi Nr rejestracyjnym [...] oraz Fahrzeugbrief oznaczony serią i numerem [...] są nieautentyczne. Mając powyższe na uwadze Starosta B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu. Organ stwierdził, że ustalenia organów ścigania w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowią nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji o rejestracji a nieznane organowi w tej dacie. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 3a, art. 72 ust. 1 pkt 1, 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. o rejestracji i odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu. Organ stwierdził, że ustalenia organów ścigania stanowią istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i mają wpływ na poprzednie rozstrzygnięcie. Odwołanie od tej decyzji wniósł E. S. i zarzucił naruszenia art. 7, 8 i 9 k.p.a. Podniósł, że zasiedział przedmioty pojazd. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 17 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a, art. 66 ust. 3a, art. 72 ust. 1 pkt 1, pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie wznawia się również kiedy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że przesłane przez Centralne Biuro Śledcze opinie biegłych w sposób oczywisty wskazywały na przerobienie nr identyfikacyjnego i sfałszowanie niemieckiego dowodu rejestracyjnego (w oparciu o sfałszowane dokumenty dokonano rejestracji). Fakt ten nie jest kwestionowany przez zainteresowanego. Organ l instancji w momencie rejestracji pojazdu nie miał wiedzy na temat sfałszowania dokumentów i przerobienia numeru VIN. W opinii Kolegium zaistniały więc przesłanki do uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Kolegium podzieliło stanowisko organu l instancji zgodnie, z którym nie sposób przyjąć, że przedłożone w starostwie dokumenty odpowiadają rzeczywistości. Zainteresowany nie dysponuje dokumentem potwierdzającym własność pojazdu o nr identyfikacyjnym [...] i dowodem rejestracji pojazdu o nr [...]. Zgodnie zaś z art. 73 ust. 1 ustawy rejestracji dokonuje się wyłącznie na wniosek właściciela. Ponadto, strona nie przedstawiła autentycznego niemieckiego dowodu rejestracyjnego, mogącego stanowić podstawę do rejestracji. Kolegium podkreśliło, że nie jest właściwe do oceny istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w przekonaniu, że jest ona czynnością przenoszącą jego własność, gdyż te sprawy należą do właściwości sądu powszechnego. Organ dokonuje rejestracji w oparciu o przedstawione dokumenty. Dokumenty niezbędne do uzyskania wpisu muszą być formalnie autentyczne, a także zgodne z prawdą. Wobec powyższego, okoliczności wejścia w posiadanie przedmiotowego pojazdu i przesłanki nabycia określone w art. 174 k.c., czy też powołanego przez skarżącego art. 169 k.c., nie mogły być przez organ rejestrujący rozpatrywane, gdyż należy to do kompetencji właściwych sądów cywilnych. W opinii Kolegium właściwe było również odmówienie rejestracji pojazdu. Wskazano, że jeżeli w postępowaniu wznowieniowym odpadną przesłanki pierwotnej rejestracji pojazdu, a do złożonego wówczas wniosku o rejestrację pojazdu strona we wznowionym postępowaniu nie przedstawi dowodu jego własności, w takim przypadku istnieją wszelkie podstawy, by odmówić jego rejestracji. W ocenie Kolegium nie można zarzucić organowi l instancji naruszania art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł E. S. i zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie znalazły zastosowanie przepisy dotyczące wznowienia postępowania; - art. 146 § 1 k.p.a., poprzez niezastosowanie tej regulacji i uznanie, że istnieją przesłanki do uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. o rejestracji pojazdu, pomimo upływu 5 – letniego terminu zarówno od ogłoszenia jak i doręczenia decyzji; - art. 7, art. 77 k.p.a. polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mających na względzie interes publiczny i słuszny interes obywateli, nierozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy; - art. 16 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady trwałość decyzji i wznowienie postępowania w sytuacji, gdy nie było do niej podstaw. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że błędnie przyjęto iż w sprawie istnieją przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem od daty wydania decyzji o rejestracji pojazdu upłynęło 5 lat. Upłynął zatem ustawowy termin do ewentualnego uchylenia przedmiotowej decyzji. Zdaniem skarżącego nie ma również podstaw do uchylenia decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu (konieczne jest potwierdzenie w wyroku sądu ustaleń z postępowania przygotowawczego). W ocenie skarżącego nie może też być mowy o możliwości zastosowania art. 145 § 2 k.p.a., gdyż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z niniejszego artykułu, a w szczególności wznowienie postępowania nie było niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podało, że organ I instancji jako podstawę wznowienia postępowania podał art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.. Treść art. 149 § 2 k.p.a. uzasadnia jednak wniosek, że postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w tym postanowieniu, a zatem przedmiotem badań i ustaleń w tym zakresie mogą być wszystkie podstawy określone w art. 145 § 1 k.p.a., z wyłączeniem określonej w pkt 4. W przedmiotowej sprawie ustalono, że zaistniały również inne przesłanki wznowienia postępowania. Kolegium jako podstawę prawną wskazało zarówno art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jak i art. 145 § 1 pkt 5 k.pa.. Przy tym zgodnie z treścią art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat. W przedmiotowej sprawie dziesięcioletni okres przedawnienia jeszcze nie upłynął, także możliwe było uchylenie decyzji Starosty z dnia 27 czerwca 2007 r. Kolegium podało, że przesłanki (z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt. 5 k.p.a.) należy traktować odrębnie, ale w przedmiotowej sprawie bezsprzeczny jest fakt, iż organ dokonujący rejestracji pojazdu nie wiedział w dacie rejestracji o zafałszowaniu dokumentów na podstawie których wydawał decyzję. Wskazano, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, iż podstawą uchylenia decyzji jest fakt, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Odnosząc się od zarzutu dotyczącego tego, że sfałszowanie dokumentu nie zostało potwierdzone w wyroku sądu, Kolegium podało, że zostało to potwierdzone rozstrzygnięciem odpowiedniego organu policji. Sfałszowanie dokumentów na podstawie których dokonano rejestracji pojazdu nie zostało stwierdzone jedynie na podstawie postanowienia Prokuratury Okręgowej w Sz. o żądaniu wydania rzeczy z dnia [...] marca 2011 r., w którym wskazuje się na prowadzenie postępowania przygotowawczego oraz prawdopodobieństwo podrobienia dokumentu (pomimo tego, że w orzecznictwie uznaje się, że postanowienia prokuratury mogą stanowić podstawę do stwierdzenia sfałszowania dokumentów, ponieważ prokuratura jest organem właściwym do stwierdzenia o sfałszowaniu dokumentów w myśl art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a). Odpowiednie działania organu I i II instancji podjęte zostały na skutek postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w Sz. z dnia [...] listopada 2013 r. Jednoznacznie stwierdza się tam, że dokumenty Fahrzeugbrief nr [...] i Fahrzeugschein są nieautetyczne. W ocenie Kolegium postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych, stanowi akt wymiaru sprawiedliwości, mający w gruncie rzeczy walor decyzji procesowych stwierdzających fakt popełnienia przestępstwa podrobienia dokumentów przedmiotowego samochodu. Bez znaczenia jest przy tym to, jakiego rodzaju rozstrzygnięcie zapadnie przed sądem, czy też prokuratorem, brak autentyczności dokumentów został potwierdzony opiniami biegłych i rozstrzygnięciem właściwego organu policji. Kolegium podało, że w przedmiotowej sprawie nie wskazywano na art. 145 § 2 k.p.a., uznając, że fakt zafałszowania dowodu został jednoznacznie potwierdzony aktami organów policji, ale ustosunkowując się do zarzutów skarżącego wyjaśniono, że pozostawienie w obiegu dowodu rejestracyjnego wydanego na podstawie sfałszowanych dokumentów bez wątpienia narusza interes społeczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga jest uzasadniona, albowiem nie dokonano jednoznacznej subsumpcji bezspornego stanu faktycznego pod normę prawną, czym naruszono przepis art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Naruszenie to, w ocenie Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie po zarejestrowaniu pojazdu decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., organy ściągania ustaliły, że został przerobiony numer identyfikacyjny VIN tego pojazdu. W oparciu o powyższe organy administracji publicznej wydały następujące rozstrzygnięcia: - postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowiono postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu, stwierdzając że ustalenia organów ścigania stanowią nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji o rejestracji a nieznane organowi w tej dacie; - decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. organ I instancji, na podstawie art. 104 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 3a, art. 72 ust. 1 pkt 1, 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, uchylił decyzję o rejestracji i odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu. Organ stwierdził, że ustalenia organów ścigania stanowią istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i mają wpływ na poprzednie rozstrzygnięcie; - organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 17 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a, art. 66 ust. 3a, art. 72 ust. 1 pkt 1, pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. Z powyższego wynika, że organy administracji publicznej miały problem z prawidłowym zakwalifikowaniem stanu faktycznego sprawy z punku widzenia podstaw wznowienia postępowania. Organy stosują wymiennie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a., które powinny być traktowane odrębnie - wymagają bowiem ustaleń w innym zakresie oraz odnoszą się do nich inne okresy przedawnienia. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wskazując tę podstawę wznowienia należy wykazać łącznie wystąpienie trzech warunków: 1. w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; 2. sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu – (wyr. WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2009 r., III SA/Gd 337/08, LEX nr 484176). Nie może zatem tego dokonać organ uprawniony do wznowienia postępowania, choć k.p.a. w art. 145 § 2 i 3 przewiduje w tym względzie dwa wyjątki. Pierwszy, zawarty w art. 145 § 2 k.p.a., obejmuje przypadki sfałszowania dowodów w taki sposób, że sfałszowanie to jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Innymi słowy - fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie (wyr. NSA z 22 grudnia 1999 r., I SA 841/99, OSP 2002, z. 5, poz. 71). Drugi wyjątek zawarty jest w art. 145 § 3 k.p.a., według którego dopuszczalne jest wznowienie postępowania także w wypadkach, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn wynikających z przepisów prawa. 3. fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazując tę postawę wznowienia należy wykazać łącznie wystąpienie trzech warunków: 1. ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istotnych dla sprawy; 2. istnienie "nowych okoliczności faktycznych" lub "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej; 3. "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z treścią art. 146 § 1 k.pa. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W przedmiotowej sprawie w postanowieniu o wznowieniu postępowania wskazano podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Istotnie słusznie wywodzi SKO, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w tym postanowieniu, a zatem przedmiotem badań i ustaleń w tym zakresie mogą być wszystkie podstawy określone w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a k.p.a. (wyr. NSA z dnia 15 listopada 1999 r., FSA 1/99, ONSA 2000, nr 2, poz. 45). Jedynie w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu wyjątek od tej zasady wprowadzać może przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145a, które wymagają wniosku strony. Organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu traktuje stan faktyczny jako, istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne mające wpływ na poprzednie rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazuje dwie podstawy wznowienia, zarówno pkt 1 i pkt 5 § 1 art. 145 k.p.a., bez jednoznacznego, w ocenie Sądu, uzasadnienia którą z podstaw wypełnia stan faktyczny sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podał, że istotnie wskazano dwie podstawy wznowienia ale w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż podstawą uchylenia decyzji jest fakt, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W ocenie Sądu w sytuacji gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję I instancji w której jako podstawę wznowienia przyjmuje się pkt 5 i sam wskazuje obie podstawy wznowienia pkt 1 i pkt 5 trudno przyjąć, że uzasadnienie w zakresie wywodu co do fałszywości dokumentów przesądza o tym, iż ostatecznie jako podstawę wznowienia przyjęto pkt 1. W okolicznościach przedmiotowej sprawy prawidłowa subsumcja stanu faktycznego w zakresie podstawy wznowienia postępowania jest o tyle istotna, że od daty ogłoszenia decyzji upłynęło już 5 lat (decyzja w przedmiocie rejestracji została wydana w dniu [...] czerwca 2007 r. a postanowienie o wznowieniu postępowania wydano w dniu [...] grudnia 2013 r.). Uchylenie decyzji z przyczyny pkt 5 nie było możliwe. Gdyby istotnie SKO jako podstawę wznowienia przyjęło pkt 1 to uchyliłoby rozstrzygnięcie organu I –instancji, albowiem z uwagi na upływ czasu nie było dopuszczalne uchylenie decyzji o rejestracji pojazdu we wznowionym postępowaniu na podstawie pkt 5. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy nie ustaliły w sposób wyczerpujący istnienia podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a., a w szczególności wskazanych w pkt 1 i 5. Rozpoznając sprawę ponownie organy rozstrzygające sprawę zobowiązane będą uwzględnić powyższe uwagi i wskazania sądu, przede wszystkim wskażą jednoznacznie podstawę wznowienia poprzez wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek istotnych dla przyjętej podstawy. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W pkt 2 wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Do kosztów zaliczono wpis sądowy, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru - § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.).