II OSK 894/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 711/14 w sprawie ze skargi S.G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 711/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S.G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: W toku postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. (dalej PINB w L.) ustalił, że na działce nr [...] w [...] znajduje się budynek magazynowy o wymiarach 50,76 m x 22,00 m. Jak ustalono budynek ten składa się z trzech części: część pierwsza o wymiarach 22,00m x 15,56 m parterowa bez stropu, dach konstrukcji stalowej kryty blachą trapezową, ściany murowane; część druga znajdująca się od strony wschodniej o wymiarach 23,80 m x 5,00 m parterowa bez stropu, ściany i dach konstrukcji stalowej, obudowa ścian i pokrycie dachu z płyt warstwowych, oraz część trzecia o wymiarach 35,26 m x 10,10 m parterowa bez stropu, dach konstrukcji stalowej kryty blachą trapezową, ściany murowane. Ustalono także, że obiekt ten został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w różnych okresach, po roku 1995, dlatego też rozdzielono postępowanie na trzy odrębne. Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. PINB w L. wstrzymał roboty budowlane rozbudowy ww. budynku magazynowego o budynek magazynowy o wymiarach 23,80 m x 5,00 m oraz nałożył na inwestora S.G. obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie wskazanych w jego treści dokumentów i opracowań. W zakreślonym terminie inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów, dlatego PINB w L. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] (kolejną w sprawie, gdyż poprzednia została przez organ odwoławczy uchylona, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania), na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał S.G. dokonać rozbiórki przedmiotowego budynku magazynowego o wym. 23,80 m x 5,0 m. Na skutek odwołania inwestora wskazaną na wstępnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez PINB w L. Następnie wyjaśnił, że analiza dokumentów i pozwoleń na budowę i pozwoleń na użytkowanie budynków oraz dokumentów przekazanych z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w L. wykazała, że przedmiotowy budynek został wybudowany po 30 kwietnia 2003 r., a przed 17 kwietnia 2013 r., nie zaś w 1994 r. jak podał inwestor. W dalszej części organ wskazał na prawidłowość wydania przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 ww. ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W ocenie organu, w okolicznościach sprawy budowa przedmiotowego obiektu w latach 2003-2012 wymagała pozwolenia na budowę. Przy czym zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane rozbudowa jest budową. Jednocześnie organ zaznaczył, że brak jest jakikolwiek podstaw do umorzenia niniejszego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniósł inwestor, domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Decyzjom tym zarzucono naruszenie szeregu przepisów, tj. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 48 ust. 2, 3 i 4 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, iż kontrolując zakwestionowaną decyzję nie stwierdził naruszenia prawa. Następnie Sąd wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie wydany nakaz przymusowej rozbiórki, z powołaniem się na przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jest konsekwencją niespełnienia przez skarżącego obowiązków nałożonych przez PINB w L., na podstawie art. 48 ust. 2 ww. ustawy, postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Gdyby nawet przyjąć, że zbędnym było wstrzymanie tym postanowieniem prowadzenia robót, to jednak, w ocenie Sądu, naruszenie to nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który przez organy nadzoru budowlanego został oceniony zgodnie z regułami k.p.a. (art. 77 § 1 i art. 80), prowadząc w konsekwencji do prawidłowego zastosowania wspomnianej wyżej normy prawa materialnego. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że przedmiotowy budynek o funkcji magazynowej o wymiarach 23,80 m x 5 m, zlokalizowany na działce nr [...], od strony wschodniej, podobnie jak i budynki o takiej samej funkcji o wymiarach 35,26 m x 10,10 m i 22 m x 15,56 m, stanowiąc rozbudowę istniejącego na tej działce obiektu (zrealizowanego "etapowo"), w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, wybudowane zostały bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skarżący nie przedłożył organom nadzoru budowlanego (mimo wezwania) pozwolenia na rozbudowę (budynku produkcyjnego zakładu stolarskiego) m.in. o przedmiotowy budynek o funkcji magazynowej. Następnie Sąd podzielił pogląd organu, że przedmiotowy budynek został wybudowany w okresie po 30 kwietnia 2003 r., a przed 17 kwietnia 2012 r. Ustalenia w powyższym zakresie zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wywiedzione przez organ w istocie rzeczy z dokumentacji składanej przez skarżącego w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę, czy też pozwolenia na użytkowanie budynków znajdujących się na działce nr [...](wg aktualnego oznaczenia), których akta zostały dołączone do akt administracyjnych sprawy niniejszej. Wynika z nich w sposób wyraźny, że przedmiotowy budynek nie istniał przed 1 stycznia 1995 r. (brak go na projekcie zagospodarowania działki sporządzonym na mapie do celów projektowych aktualnej wg stanu na 27 października 1995 r., stanowiącym zał. nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. KUR w R. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią socjalną z przyłączami i wiaty magazynowej), natomiast budynek ten wykazany jest w operacie pomiarowym [...] wykonanym w dniu 17 kwietnia 2012 r., przy czym z pisma przekazującego ten operat (z dnia 16.01.2013 r.) wynika, że został naniesiony na mapę numeryczną w dniu 7 maja 2012 r. W ocenie Sądu dokonanie ustaleń na podstawie ww. dokumentów, przy braku jakichkolwiek innych, w szczególności przy braku oferowania ich przez skarżącego, nie może zostać ocenione jako nieprawidłowe wypełnianie przez organ obowiązków procesowych. Sąd podkreślił także, iż błędnie zarzucono w skardze naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na brak podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący kwestionując to orzeczenie w całości. Wyrokowi temu zarzucono: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: art. 48 ust. 2, 3 i 4 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez ich zastosowanie w ten sposób, że postępowanie było prowadzone w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego będącego w budowie, gdy tymczasem obiekt ten został wybudowany kilkanaście lat temu, a nadto zakwestionowana rozbudowa nie spełnia warunków uznania jej za obiekt budowlany; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez uznanie, że organy prowadzące postępowanie nie naruszyły procedury pomimo niezebrania przez nie w pełni materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie jej rozstrzygnięcie, b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczność oraz sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w szczególności co do przedmiotu postępowania - obiektu, który miałby podlegać rozbiórce. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący zawarł argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania sądowoadminstracyjnego wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego stosownie do normy § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje ono wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wskazywane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 77 k.p.a., nie wystąpiło w postępowaniu prowadzonym przed organami orzekającymi w tej sprawie, co zostało potwierdzone stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zawartym w motywach zaskarżonego wyroku. Brak było tym samym podstawy do zastosowania przez ten Sąd podnoszonego w skardze kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., dlatego też prawidłowo przyjęto konstrukcję prawną oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. wobec faktu, iż wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawowe znaczenia dla prawidłowego zastosowania odpowiednich przepisów ustawy Prawo budowlane miało w tym postępowaniu przede wszystkim ustalenie dotyczące czasookresu rozbudowy budynku magazynowego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w [...] o budynek magazynowy o wymiarach 23,80 m x 5,00 m, jak też ujawnienie czy odbyło się to w ramach uzyskanego pozwolenia na budowę czy też w warunkach samowoli budowlanej. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało ponad wszelką wątpliwość, co trafnie przyznał również Sąd pierwszej instancji, iż przedmiotowy budynek o funkcji magazynowej o wymiarach 23,80 m x 5,00 m, zlokalizowany na działce nr [...], od strony wschodniej, podobnie jak i budynki o takiej samej funkcji o wymiarach 35,26 m x 10,10 m i 22 m x 15,56 m, stanowiąc rozbudowę istniejącego na tej działce obiektu (zrealizowanego "etapowo"), w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, wybudowane zostały bez wymaganego pozwolenia na budowę. Prawidłowo powołując się na zgromadzony w aktach materiał dowodowy, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący, mimo wezwania, nie przedłożył organom nadzoru budowlanego pozwolenia na rozbudowę (budynku produkcyjnego zakładu stolarskiego) m.in. o przedmiotowy budynek o funkcji magazynowej. Zasadnie powołano się również w motywach zaskarżonego wyroku na ustalenia organów nadzoru budowlanego wynikające z pozyskanych dokumentów, z których w sposób niesporny wynikało, że twierdzenia strony o dacie wybudowania spornego obiektu przed 1995 r. nie zasługują na wiarę, bowiem prawidłowo przyjęto w tym postępowaniu, że przedmiotowy budynek został zrealizowany w okresie po 30 kwietnia 2003 r., a przed 17 kwietnia 2012 r. Trafnie zwrócono także uwagę w motywach kwestionowanego wyroku, iż ustalenia w powyższym zakresie zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności wywiedziono to na podstawie dokumentacji składanej przez skarżącego w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę, czy też pozwolenia na użytkowanie budynków znajdujących się na działce nr [...](wg aktualnego oznaczenia), których akta zostały dołączone do akt administracyjnych niniejszej sprawy. Wynika z nich w sposób wyraźny, iż przedmiotowy budynek nie istniał przed 1 stycznia 1995 r. (brak go na projekcie zagospodarowania działki sporządzonym na mapie do celów projektowych aktualnej wg stanu na 27 października 1995 r., stanowiącym zał. nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. KUR w [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią socjalną z przyłączami i wiaty magazynowej), natomiast budynek ten wykazany jest w operacie pomiarowym [...] wykonanym w dniu 17 kwietnia 2012 r., przy czym z pisma przekazującego ten operat (z dnia 16.01.2013 r.) wynika, że został naniesiony na mapę numeryczną w dniu 7 maja 2012 r. Stąd też powyższe ustalenia, po przyjęciu dopuszczalności wdrożenia postępowania legalizacyjnego wobec spornej inwestycji na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane doprowadziło do wydania postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. wstrzymującego roboty budowlane rozbudowy budynku magazynowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w [...] o budynek magazynowy o wymiarach 23,80 m x 5,00 m i nakazującego przedstawienie w terminie do 31 grudnia 2013 r. odpowiednich dokumentów celem doprowadzenia samowolnie zrealizowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie postanowienie to zawierało pouczenie, iż niespełnienie ww. wymagań w wyznaczonym terminie spowoduje wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Skarżący w wyznaczonym terminie nie wykonał obowiązków nałożonych przedstawionym wyżej postanowieniem, stąd też w konsekwencji prawidłowo na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane organy nadzoru budowlanego orzekły nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku magazynowego o wym. 23,80 m x 5,00 m. Należy w tym miejscu jedynie informacyjnie podkreślić, że legalizacja samowoli budowlanej na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane nie jest obowiązkiem inwestora, lecz uprawnieniem, i to głównie od niego zależy czy w stosunku do obiektu budowlanego zostanie orzeczony nakaz rozbiórki czy też nie. W tej sprawie zaniechanie skarżącego spowodowało, iż taki nakaz został orzeczony. Całkowicie chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 48 ust. 2, 3 i 4 w związku z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący naruszenie tej normy wiąże z wydaniem postanowienia wstrzymującego roboty budowlane w opisanym trybie, w sytuacji gdy obiekt ten został wybudowany kilka lat wcześniej, a poza tym w sprawie, zdaniem strony, nie mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Co do zasady, nie można w tej sprawie skutecznie kwestionować, iż przedmiotowy budynek gospodarczy o wymiarach 23,80 m x 5,00 m, zlokalizowany na działce nr [...], od strony wschodniej, podobnie jak i budynki o takiej samej funkcji o wymiarach 35,26 m x 10,10 m i 22 m x 15,56 m, nie może być zaliczony do budynków o jakich stanowi art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tą normą przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Sporny obiekt o wymiarach 23,80 m x 5,00 m, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych tworząc w budynku przestrzeń zamkniętą oraz posiada fundamenty i dach. Trwałe związanie z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Natomiast rodzaj materiału z jakiego wykonany jest sporny budynek nie ma tutaj decydującego znaczenia. Nie można również kwestionować prawidłowości wstrzymania robót budowlanych ww. postanowieniem na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wstrzymanie robót budowanych (kiedy nie są prowadzone) przez organ, jak powszechnie przyjmuje się w piśmiennictwie, można rozumieć jako zakaz podjęcia lub wznowienia robót budowlanych w pewnym momencie po wszczęciu postępowania. Nie ma pewności, czy – gdyby organ nie wstrzymał robót budowlanych – inwestor nie zacząłby ich prowadzić, nie mając formalnego zakazu. Wydaje się więc, że nieprzypadkowo w art. 48 ust. 2 ustawodawca nie zastrzegł, jak w art. 49b ust. 2, że wstrzymuje się prowadzenie robót budowlanych tylko wtedy, gdy budowa nie została zakończona. Należy zatem przyjąć, że wstrzymanie robót budowlanych w tym przypadku ma dwojakie znaczenie. Po pierwsze, wstrzymuje roboty budowlane, jeżeli są one obecnie prowadzone, a po drugie stanowi zakaz prowadzenia takich robót na przyszłość, do zakończenia postępowania z konsekwencjami wynikającymi z art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane (patrz: Prawo budowlane, Komentarz pod redakcją A. Glinieckiego, Wydanie 2 LexisNexsis Warszawa 2014 r., str. 622). Stanowisko to jest w pełni podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie. Tym samym, mając powyższe rozważania na uwadze, jako całkowicie chybiony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania art. 48 ust. 2, 3 i 4 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Nie można także podzielić zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie ewentualnej kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu, czy też jego eliminacja z obrotu prawnego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, właściwie go oceniając i na jego podstawie wyprowadził prawidłowe wnioski co do trafności zastosowania w tej sprawie przepisów prawa materialnego. Uzasadnienie kwestionowanego orzeczenia pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie i wbrew stanowisku skarżącego, uzasadnienie to nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. A zatem konkludując, wobec przedstawienia nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej, brak było podstaw do jej uwzględnienia. Dlatego też, w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.