II SAB/Wa 173/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (sprawozdawca), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Grochowska – Jung, Protokolant st. ref. Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Z. Z. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z [...] kwietnia 2011 r. Z. Z (zwany dalej skarżącym) zwrócił się do Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich (zwany dalej Zespołem), działającego przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego, o dokonanie oceny i wydanie opinii w sprawie naruszenia zasad etycznych przez [...] G. N. i [...] P. S.. Wniosek dotyczył oceny zachowania ww. naukowców w związku ze znaleziskiem dokonanym w [...] kamieniołomie w [...]. Skarżący wskazał, że zwrócił się z wnioskiem o ocenę przez Zespół prawidłowości zachowania ww. naukowców, z uwagi na fakt, iż marginalizują oni jego udział w dokonanym odkryciu. Pismem z [...] sierpnia 2012 r., podsekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego, poinformowała skarżącego o zakończeniu rozpatrywania powyższego wniosku. Wskazała, że w opinii Zespołu trudne do jednoznacznego ustalenia jest to, kto i w jakim stopniu przyczynił się do końcowego sukcesu w odkryciu śladów dewońskiego tetrapoda na terenie kamieniołomu [...]. Jednocześnie wskazała, że [...] G. N.i [...] P. S., współautorzy artykułu w "[...]", informującego o wynikach badań nad znalezionymi tropami zwierzęcia, deprecjonują wkład skarżącego do wspólnego osiągnięcia. Ponadto podała, że Zespół stwierdził, iż skarżący spotkał się z przykrościami i szykanami ze strony niektórych swoich przełożonych w Państwowym Instytucie Geologicznym. Poinformowała także, iż Zespół dysponuje obszerną pisemną analizą, na podstawie której powziął powyższą opinię. W związku z powyższą informacją [...] września 2012 r. skarżący zwrócił się do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o udostępnienie: 1) nieanonimizowanej i datowanej opinii końcowej Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich w sprawie złożonego przez niego wniosku o opinię i ocenę w zakresie naruszania zasad etycznych przez G. N. i P. S., 2) nieanonimizowanej kopii obszernej pisemnej analizy, na podstawie której ww. Zespół zajął stanowisko wyrażone w opinii końcowej. Pismem z [...] października 2012 r. Minister poinformował wnioskodawcę, że dokument opisany w pkt 2 nie zostanie udostępniony, gdyż nie stanowi informacji publicznej. Organ stwierdził, że dokument ten to materiał roboczy przedstawiający pogląd osób referujących sprawę oraz wyraz czynności roboczych, mających na celu uzgodnienie i przyjęcie przez Zespół na posiedzeniu ostatecznej treści opinii, przedkładanej Ministrowi. Jednocześnie organ przesłał wnioskodawcy kserokopię dokumentu wskazanego w pkt 1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b i lit. c oraz art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia kopii "Opinii końcowej Zespołu Do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich" oraz "Obszernej pisemnej analizy, na podstawie której zajął stanowisko wyrażone w Opinii końcowej" oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że dokumenty, których udostępnienia się domaga dotyczą sprawy rozpatrywanej na podstawie wniosku przez niego złożonego. Podkreślił, że dokumenty wytworzone przez Zespół do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich, będący w istocie ciałem doradczym organu administracji publicznej, tj. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż zostały wytworzone przez organ administracji publicznej przy wykonywaniu przez ten organ władzy publicznej. Skarżący wskazał, że w piśmie z [...] października 2012 r. organ odmówił mu udostępnienia "obszernej pisemnej analizy", tj. dokumentu, na którego treść, jako uzasadnienie, powołał się w informacji o opinii sformułowanej przez Zespół. Skarżący podkreślił jednak, że zawarte w powyższym piśmie sformułowanie, iż "obszerna analiza pisemna" przedstawia pogląd osób referujących daną sprawę, stwarza fałszywy obraz, deprecjonując rangę dokumentu, o który się ubiega. Stwierdził, że w tym dokumencie, referujący sprawę członek Zespołu zawarł analizę złożonych przez niego dokumentów oraz przedstawił swoją propozycję stanowiska Zespołu w niniejszej sprawie. Skarżący wyraził przypuszczenie, iż treść tego dokumentu precyzuje jego wkład w odkrycie i bardziej szczegółowo obrazuje nieetyczne działania G. N. i P. S., zatem odmowa jego udostępnienia "Obszernej analizy pisemnej" ma na celu ukrycie jego wkładu w odkrycie i zawoalowanie nieetycznych działań G. N. i P. S. Wskazał ponadto, że w przypadku innych spraw, wnioskodawcy otrzymywali kompletną dokumentację związaną ze sprawą, w tym treść ekspertyzy sporządzanej przez członka Zespołu będącego referentem danej sprawy. Przyznał również, że otrzymał "Opinię końcową Zespołu", której jednak nie może uznać za dokument wobec braku na nim daty i formalnego podpisu. Wskazał jednocześnie na rozbieżność pomiędzy treścią opinii a pismem Ministra z [...] sierpnia 2012 r. informującym o wyniku prac Zespołu i wydanej przez niego opinii. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że zgodnie z przyjętą przez Zespół praktyką – wyznaczony przez Przewodniczącego członek Zespołu przygotowuje "opinię naukową", w której przedstawia ustalony na podstawie posiadanych dokumentów stan faktyczny i ewentualnie prawny sprawy, własną ocenę danego przypadku oraz rekomendację dla Zespołu co do treści opinii, przedkładanych Ministrowi. Podkreślił przy tym, że "opinia naukowa" jest dokumentem prywatnym, wyrażającym wyłącznie stanowisko osoby, która ją sporządziła i nie jest wiążąca dla pozostałych członków Zespołu. Ma ona charakter materiału roboczego, bowiem może, za akceptacją Przewodniczącego, stanowić podstawę do omówienia sprawy na posiedzeniu Zespołu oraz do sformułowania rozstrzygnięcia podejmowanego przez Zespół. Podkreślił przy tym, że wykorzystanie przedmiotowej opinii przez Zespół nie zmienia jej charakteru jako materiału roboczego i pomocniczego. Powyższe, zdaniem organu, oznacza, że "opinia naukowa", której domaga się skarżący nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie pozostawał w bezczynności co do udostępnienia wnioskodawcy "opinii końcowej Zespołu", gdyż przy piśmie z [...] października 2012 r. skarżącemu została przesłana kopia powyższej opinii. Potwierdził, że nie jest to dokument datowany i został opatrzony jedynie odręcznym podpisem Przewodniczącego Zespołu [...] J. H. Jednakże, zdaniem organu, taka forma nie dyskwalifikuje tego dokumentu, ani tym bardziej jego merytorycznej zawartości. Stwierdził ponadto, że żądanie przekazania wnioskodawcy dokumentu, w takiej formie jakiej on oczekuje, wykracza poza obowiązki Ministra jako podmiotu dysponującego informacją i zmuszałoby organ do ponownego pozyskania tej samej informacji, tylko w innej formie. Pismem z [...] maja 2013 r. skarżący złożył wyjaśnienia dotyczące informacji zawartych w odpowiedzi na skargę. Wskazał, że z dokumentu, który otrzymał wraz z pismem z [...] października 2013 r. nie wynika, że jest on "opinią końcową Zespołu". Nie wynika również, że jest on tożsamy i zgodny z tekstem "opinii końcowej Zespołu", gdyż opinia ta została przygotowana przez trzyosobowe gremium, zaś na dokumencie przesłanym skarżącemu widnieje zaledwie jeden podpis. Stwierdził również, że stanowisko członka referującego nie jest prywatną opinią jednego z członków zespołu, lecz dokumentem uzasadniającym stanowisko zajęte przez organ. Wskazał, że obszerna analiza pisemna, nazwana przez organ w odpowiedzi na skargę "opinią naukową" powstała jako opinia ekspercka członka Zespołu, który w ramach procesowania Zespołu został przez Przewodniczącego wyznaczony do zanalizowania złożonego wniosku. Podkreślił, że na tę opinię, jako uzasadnienia stanowiska Zespołu powołano się w "Informacji o zakończeniu prac nad wnioskiem". W konsekwencji skarżący stwierdził, że nie jest zasadna argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę, iż stanowisko członka referującego stanowi wyłącznie prywatną opinię jednego z członków Zespołu. Zdaniem skarżącego "obszerna analiza pisemna" stanowi integralną część dokumentów końcowych, powstałych podczas procedowania nad wnioskiem i podlega ustawie o dostępie do informacji publicznej, zatem powinna zostać mu udostępniona. W piśmie z [...] lipca 2013 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty skargi. Wskazał ponadto, że Zespół jest jednostką organizacyjną powołaną przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego mającą na celu zapewnienie Ministrowi wsparcie w zakresie realizowanych przez niego zadań publicznych. Jest to organ opiniodawczo-doradczy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, właściwy w sprawach przestrzegania wysokich standardów i dobrej praktyki w działalności naukowej. Działalność Zespołu jest ściśle powiązana z realizowaniem zadania publicznego, polegającego na zapewnieniu przez Ministra, w granicach przysługujących mu kompetencji, przestrzegania wysokich standardów i dobrej praktyki w działalności naukowej. Skarżący podkreślił, że Zespół stanowi oficjalnie ustanowione gremium realizujące określone zadania publiczne powierzone mu na podstawie przepisów prawa. Z tego względu, wiedza o działalności Zespołu stanowi informację o sprawach publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności udostępnieniu powinny podlegać analizy sporządzone w związku ze zrealizowaniem przez Zespół powierzonych mu zadań. Są one bowiem "dokumentami służącymi realizacji zadań publicznych". Skarżący stwierdził również, że "obszerna pisemna analiza" stanowi element dokumentacji postępowania prowadzonego przez Zespół. Podkreślił przy tym, że Zespół realizuje powierzone mu zadania publiczne na podstawie całości dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Zatem, w ocenie skarżącego, błędne jest stanowisko wskazujące na "roboczy’, "pomocniczy" czy też "niewiążący" charakter przedmiotowej analizy. Zdaniem skarżącego ustalenie, czy określony dokument ma charakter pomocniczy, czy też ostateczny, jak również, czy posiada on moc wiążącą, nie ma wpływu na uznanie czy określona informacja podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Istotnym kryterium jest okoliczność, czy określony dokument był wykorzystywany w realizacji zadań publicznych. Obszerna pisemna analiza miała istotne znaczenie dla prac Zespołu, o czym świadczy pismo organu z [...] sierpnia 2012 r., w którym stwierdził, że "Zespół dysponuje obszerną pisemną analizą, na podstawie której powziął wyrażoną opinię". Skarżący podniósł również, że sądy administracyjne wielokrotnie stawały na stanowisku, że wewnętrzna ekspertyza sporządzona na potrzeby przyjęcia ostatecznego stanowiska lub podjęcia określonych działań może stanowić informację publiczną. Wskazał ponadto, że obszerna pisemna analiza, służyła realizacji zadań publicznych, w wykonaniu których Zespół wspiera Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Stanowiła ona materiał, który miał umożliwić członkom Zespołu zapoznanie się ze sprawą i zajęcie ostatecznego stanowiska w przedmiocie oceny działań naukowców wskazanych we wniosku. Zdaniem skarżącego fakt, że analiza stanowiła podstawę sformułowania ostatecznego stanowiska Zespołu przemawia za uznaniem jej treści za informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Podkreślił przy tym, że przedmiotowa opinia została sporządzona przez członka Zespołu referującego tę sprawę – wyznaczonego w tym celu przez przewodniczącego Zespołu. W związku z tym, nie może być traktowana jako pozbawiona znaczenia "prywatna" działalność jednego z członków Zespołu. W konkluzji skarżący stwierdził, że "obszerna pisemna analiza" służyła realizacji zadań publicznych, w wykonywaniu których Zespół wspiera Ministra. Wspomniana analiza stanowi oficjalny element działalności Zespołu i miała istotne znaczenie dla rezultatu jego prac. Z tego względu należy ją uznać za informację publiczną, która powinna zostać udostępniona skarżącemu na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W odniesieniu do realizacji przez organ pkt 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skardze i stwierdził, że opinia końcowa będąca właściwym rezultatem prac Zespołu nie została mu doręczona, gdyż przekazany dokument nie zawiera daty i jest opatrzony nieczytelnym podpisem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako P.p.s.a.) nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym lub nie podjął wymaganej czynności (T. Woś, w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 109, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 43-44). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ww. ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając wszystkie te aspekty, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości i nie było to przedmiotem sporu, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy). Sporne są natomiast dwie kwestie – czy organ udostępnił skarżącemu Opinię Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich oraz czy pisemna analiza, na podstawie której Zespół zajął stanowisko wyrażone w opinii końcowej stanowi informację publiczną. Zespół do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich został powołany zarządzeniem nr 14/2011 Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 15 lutego 2011 r., wydanym na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615). Jest to zespół opiniodawczo-doradczy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, właściwy w sprawach przestrzegania wysokich standardów i dobrej praktyki w działalności naukowej i pracy akademickiej. Do zadań Zespołu należy m.in. formułowanie opinii i wniosków w sprawach dotyczących naruszania dobrych praktyk w nauce i szkolnictwie wyższym. Członkowie Zespołu wybierają ze swego grona Przewodniczącego Zespołu, który m.in. określa sposób i tryb przygotowania dokumentów na posiedzenie Zespołu. Zespół działa na posiedzeniach, które zwołuje i prowadzi Przewodniczący Zespołu lub upoważniony przez niego członek Zespołu. Zespół podejmuje rozstrzygnięcia zwykłą większością głosów. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos Przewodniczącego Zespołu. Ani ww. zarządzenie, ani inny akt prawny nie określa formy dokumentów i rozstrzygnięć podejmowanych przez Zespół. W rozpoznawanej sprawie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w postaci załącznika do pisma z [...] października 2012r. przekazał skarżącemu kopię "Opinii Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich w zakresie zgłoszonego przez [...] [...] Z. Z. wniosku o opinię i ocenę w zakresie naruszonych zasad etycznych przez [...] P. S. i [...] G. N." w formie uzyskanej od Zespołu, tj. bez daty i z odręcznym podpisem J. H.. Organ nie dysponuje powyższym dokumentem w innej postaci, co oznacza, że nie może zrealizować żądania skarżącego doręczenia opinii opatrzonej datą, czytelnym podpisem i sygnowanej przez pozostałych członków Zespołu. Rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd nie jest uprawniony do oceny jakości udzielonych informacji – w sprawie niniejszej do oceny, czy opinii wydanej w sprawie z wniosku skarżącego nadano właściwą formę, zważywszy dodatkowo, że ww. zarządzenie nie określa elementów niezbędnych takiej opinii. Ocenie Sądu podlega jedynie to, czy żądana informacja została udzielona. Skoro zatem organ doręczył skarżącemu na jego żądnie "Opinię Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich...", to w tym zakresie zarzut bezczynności organu jest nieuprawniony. Zarzut bezczynności Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie posiada usprawiedliwionych podstaw także odnośnie żądania udostępnienia pisemnej analizy, na podstawie której Zespół zajął stanowisko wyrażone w opinii końcowej. Analiza ta nie stanowi bowiem informacji publicznej podlegającej udostępnieniu wnioskodawcy na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępnie do informacji publicznej, a zatem organ nie jest obowiązany do jej udostępnienia. Co więcej organ analizy tej nie posiada, albowiem Zespół przekazuje Ministrowi jedynie końcową Opinię Zespołu, stanowiącą oficjalne stanowisko tego gremium. Wskazanie przez organ, w piśmie kierowanym do skarżącego z [...] sierpnia 2012 r., że Zespół dysponuje obszerną, pisemną analizą, na podstawie której powziął wyrażoną opinię, nie nadaje tej analizie statusu informacji publicznej. Analiza, której udostępnienia domaga się skarżący, została sporządzona przez jednego z członków Zespołu – [...] M. W. Autor przedstawił w niej zarys faktów, jak również swoją opinię w sprawie ("moim zdaniem"). Nie jest to dokument urzędowy w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również – na co w skardze powołuje się skarżący – nie jest to stanowisko w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu Karnego bądź treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit b i c ustawy o dostępie do informacji publicznej). Jest to dokument o charakterze roboczym, pomocniczym, sporządzony w celu przedstawienia członkom Zespołu okoliczności faktycznych indywidualnej sprawy, w której mieli wyrazić opinię. Przedstawia pogląd osoby referującej tę sprawę. Specyfika procedowania organów kolegialnych polega zazwyczaj na tym, że poszczególni członkowie wyznaczani są do referowania spraw poddanych pod obrady. Sprawozdanie takie może być złożone ustnie, może również przybrać postać pisemną. Nadanie sprawozdaniu formy pisemnej nie oznacza, że tego rodzaju dokument będzie stanowić informację publiczną, czy też jako dokument prywatny zawierać będzie tego rodzaju informację. Sprawozdanie stanowi podstawę do omówienia sprawy na posiedzeniu Zespołu. Ma zatem charakter poznawczy, stanowiący opisanie pewnych okoliczności. Nie ma ono w żadnym zakresie charakteru wiążącego, tak co do okoliczności faktycznych, jak i wyprowadzonych z nich wniosków. Członkowie Zespołu dysponują bowiem wszystkimi dokumentami w danej sprawie i mają możliwość korygowania, czy też uzupełniania sprawozdania złożonego przez jednego z Członków Zespołu, jak również formułowania odmiennej oceny ustalonych faktów. Członkowie Zespołu podjęli niezależne rozstrzygnięcie, ustalone kolegialnie i stanowiące oficjalne stanowisko tego gremium opiniodawczo-doradczego, w którym w żadnym zakresie nie odwoływano się do stanowiska przedstawionego przez Członka Zespołu referującego sprawę. Stanowisko to zostało skarżącemu doręczone. Jest to dokument służący realizacji zadań publicznych. Zespół był bowiem właściwy do dokonania oceny, czy doszło do naruszenia dobrych praktyk w nauce. Dokument ten, stanowiący wynik prac Zespołu, został przekazany Ministrowi. Inna dokumentacja Ministrowi nie została przekazana. Jak wynika z wyjaśnień organu, doręczona Sądowi pisemna analiza, została specjalnie uzyskana od Zespołu w związku z wezwaniem Sądu do jej złożenia. Nie jest zatem uprawnione stanowisko skarżącego, że analiza ta ma wartość wykraczającą poza prace samego Zespołu i ma również na celu dostarczenie Ministrowi informacji o sprawie rozpatrywanej przez Zespół. Jest to dokument o charakterze wewnętrznym. Odnosząc się do orzeczeń przywołanych przez skarżącego w pismach kierowanych do Sądu, zwrócić należy uwagę, że tezy w nich zawarte, do których odwołuje się skarżący, nie są adekwatne do okoliczności faktycznych sprawy. W sprawie istotne jest, że to Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego jest organem władzy publicznej obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W zakresie realizowania zadań publicznych wsparcia udziela organowi m.in. Zespół do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich. Jak już wskazano, pełni on rolę opiniodawczo-doradczą. Formułuje opinie i wnioski w konkretnych sprawach kierowanych pod jego obrady przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a także przedkłada opnie dotyczące propozycji rozwiązań systemowych w sprawach dobrych praktyk akademickich. Zatem to rezultaty prac tego Zespołu stanowią odpowiednik ekspertyz czy opinii prawnych, o których mowa w powołanych orzeczeniach. Zespół jest swoistym odpowiednikiem biegłego czy eksperta. To opinia Zespołu jest wykorzystywana przez Ministra w celu realizacji zadań publicznych i jej treść może dostarczyć wnioskodawcy informacji o działalności organu, które obejmują również stan wiedzy i treść analiz, jakimi dysponował organ, podejmując określoną decyzję. Charakteru tego nie ma analiza przygotowana przez jednego z Członków Zespołu. Dla oceny istoty tej analizy ważne jest również i to, że w razie potwierdzenia naruszeń będących przedmiotem badania Zespołu, działanie Ministra ogranicza się do wyrażenia stanowiska, względnie przekazania sprawy właściwemu organowi. Działania te jednak podejmowane są w oparciu o złożoną przez Zespół opinię, nie zaś przy wykorzystaniu innych materiałów. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że analiza sporządzona przez [...] M. W., jako dokument o charakterze roboczym, wewnętrznym, nie stanowi informacji publicznej. Służyła ona wymianie informacji, zgromadzeniu i uporządkowaniu niezbędnych materiałów. Nie miała charakteru wiążącego co do sposobu załatwiania sprawy, nie będąc w związku z tym wyrazem stanowiska organu. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela obecny w literaturze pogląd, iż organ, w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań. Uznanie, że absolutnie wszystkie tego rodzaju dokumenty i działania podlegają udostępnieniu, spowodowałoby jedynie większe jeszcze niż dotychczas próby ukrycia i utajnienia materiałów niezbędnych w istocie do podjęcia prawidłowej decyzji (por J. Kaniewska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępnie do informacji publicznej, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 58-59). Organ udzielając skarżącemu pisemnego wyjaśnienia, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, uczynił zadość obowiązkom określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym nie można uznać, że pozostaje w bezczynności. Z tych wszystkich względów Sąd, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę jako niezasadną oddalił.