V SA/Wa 719/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) lutego 2014 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Decyzją z (...) grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił A. M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 1.134 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] rok produkcji 2005, pojemność silnika 1870 cm³. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie w dniu 15 stycznia 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie postanowieniem z (...) lutego 2014 r. stwierdził, że odwołanie z 15 stycznia 2014 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu wskazano, iż decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 30 grudnia 2013 r. Zatem termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 13 stycznia 2014 r., natomiast odwołanie od powyższej decyzji zostało złożone przez podatnika w kancelarii urzędu celnego w dniu 15 stycznia 2014 r. W skardze z 3 marca 2014 r. skarżący wyjaśnił, iż w załączniku do odwołania wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, wskazując iż pismo strony z 15 stycznia 2014 r. zostało potraktowane jako wyjaśnienie dlaczego strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. W ocenie organu, z żadnego elementu tego pisma nie wynika, iż należy je traktować jako wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania (art. 121 § 1, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dyrektor I. C. w odpowiedzi na skargę wskazał, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Należy w powyższym kontekście zauważyć, iż organ niezbyt wnikliwie zapoznał się treścią wniesionego przez skarżącego w dniu 15 stycznia 2014 r. wniosku o przywrócenie terminu. Wbrew twierdzeniom organu, powyższe pismo spełnia wymagania formalne co do treści określone w art. 168 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Nawet jednak w przypadku gdyby organ miał jakiekolwiek wątpliwości co do charakteru wniesionego pisma, winien wezwać stronę skarżącą do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. Skoro tak, to organ nie mógł przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie został złożony. Zasada zaufania jednostki do państwa, wyrażona w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, wywodzona z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) nakazuje, by w sprawie interpretować przepisy postępowania na korzyść jednostki. W przeciwnym bowiem razie formalizm prawny doprowadziłby do sytuacji, w której Strona poniosłaby negatywne skutki w istocie zawinione błędem organu, polegającym na nie wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji nie rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w wypadku złożenia odwołania po terminie wraz z prośbą o jego przywrócenie, organ odwoławczy nie może wydać postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania przed rozpatrzeniem wspomnianej prośby. Uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu wyłącza bowiem możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. Wyrok NSA z dnia 31 maja 2000 r. SA/Sz 565/00). W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.