II OZ 725/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 320/14 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2014 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wezwał J. G. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie wymeldowania. Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł J. G., domagając się jego uwzględnienia oraz uchylenia kwoty 100 zł z uwagi na sytuację materialną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie na zarządzenie z dnia 16 czerwca 2014 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżący nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 2 i 3 p.p.s.a., a przed wydaniem ww. zarządzenia nie występował i nie uzyskał prawa pomocy w omawianym zakresie (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego w ww. zarządzeniu prawidłowo oznaczono, co jest przedmiotem skargi, tj. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]. Decyzją tą ostatecznie rozstrzygnięto o wymeldowaniu J. G. z pobytu stałego przy ul. [...] w O.. Jak wynika z treści skargi skarżący nie zgadza się z decyzją o wymeldowaniu, a zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. tego rodzaju decyzje podlegają kognicji sądów administracyjnych, natomiast działania żony, na które wskazuje skarżący, mogą być oceniane wyłącznie w zakresie ustaleń stanu faktycznego, który stanowił podstawę wydania decyzji o wymeldowaniu. Słusznym było zatem wydanie zarządzenia o wezwaniu skarżącego J. G. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie wymeldowania. Wysokość tego wpisu znajduje swoje umocowanie w przywołanym w treści zaskarżonego zarządzenia przepisie § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wskazać jednocześnie należy, że argumenty podniesione w zażaleniu stanowią w swej istocie argumentację wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dotyczą stanu faktycznego sprawy sądowoadministracyjnej, co na tym etapie postępowania nie ma znaczenia dla prawidłowości skierowanego do skarżącego wezwania o uiszczeniu wpisu sądowego od skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.