II SA/Łd 560/14

Dnia 29 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia NSA Janusz Furmanek Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 roku sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 105 § 1 i art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...], na mocy której umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...], znak: [...]; w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW i wysokości całkowitej turbiny około 155m wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją transformatorową, drogą wewnętrzną, placem manewrowym i zjazdem z drogi gminnej w miejscowości S., na działce nr ewid. 98, 99 i częściowo 90, w gminie S. W toku postępowania ustalono, że pismem z dnia 28 listopada 2011r. J. L. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o stwierdzenie nieważności między innymi decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...], znak: [...], w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji. Wnioskodawca, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zarzucił ostatecznej decyzji organu I instancji rażące naruszenie prawa polegające na błędnym zakwalifikowaniu budowy elektrowni wiatrowych jako inwestycji celu publicznego. Podniósł również, że powinien być uznany za stronę postępowania, w rozumieniu art. 28 K.p.a., gdyż postępowanie dotyczy jego interesu prawnego, jako właściciela działek o nr 100/1, 102/2, 103/3, 139 (obręb [...]) oraz nr 96 (obręb [...]), położonych w S., na których znajduje się jego siedlisko i wyspecjalizowane gospodarstwo rolne. W jego ocenie inwestycja objęta kwestionowaną decyzją z uwagi na bliskie sąsiedztwo będzie szkodliwie oddziaływać na jego nieruchomości. Decyzja ta została bowiem wydana bez wymaganych badań wpływu obiektu na środowisko. Tymczasem, zdaniem wnioskodawcy, wytwarzane przez elektrownie wiatrowe dźwięki o niskiej częstotliwości będą negatywnie wpływać na zdrowie ludzi oraz prowadzone przez niego prace hodowlane i produkcję warzyw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po wszczęciu na wniosek J. L. postępowania, decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 2 K.p.a. umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że legitymowanym do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest podmiot, który ma w sprawie interes prawny. Ustalenie zatem, czy wnioskodawca J. L., ma w przedmiotowej sprawie interes prawny, wymaga przeprowadzenia analizy kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego. Powołując się na art. 28 K.p.a., organ stwierdził, że uznanie podmiotu za stronę postępowania zależy od istnienia przepisu prawa, na który podmiot ten mógłby się powołać i z którego wynikałoby dla niego określone prawo bądź też określony obowiązek. Powyższe oznacza, że danego podmiotu nie można uznać za stronę postępowania, jeżeli postępowanie dotyczy wyłącznie jego interesu faktycznego. Organ zauważył, że w sprawach dotyczących lokalizacji inwestycji przyjmuje się, że stronami postępowania, poza właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej planowanym przedsięwzięciem, są również właściciele, współwłaściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, przy czym za nieruchomości sąsiednie przyjęło się uważać te nieruchomości, które pozostają w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. A zatem organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej powinien w każdym przypadku ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę dane wynikające z mapy ewidencyjnej załączonej przez inwestora do wniosku oraz ustalenia w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiadujące. Analizując przedmiotową sprawę organ wskazał, że dopuszczalność realizacji inwestycji na terenie objętym kwestionowaną decyzją była przedmiotem oceny w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...]). Niezależnie od powyższego organ wskazał, że inwestycja objęta kwestionowaną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...], została zlokalizowana na działkach położonych w miejscowości S. oznaczonych nr ewid. 98, 99 i częściowo nr 90. Działki te stanowią własność: G. Z. (działka nr 99), J. G. (działka nr 98) oraz Gminy i Miasta S. (działka nr 90 - droga gminna), co wynika z wypisów z rejestru gruntów znajdujących się aktach organu pierwszej instancji. Od strony zachodniej teren inwestycji przylega do drogi oznaczonej nr ewid. 100, zaś od strony wschodniej - do działki oznaczonej nr ewid. 97, stanowiącej własność M. P. Wszystkie wymienione działki gruntu należą do obrębu [...] w miejscowości S. Za strony postępowania organ pierwszej instancji uznał, poza inwestorem: G. Z. (właściciela działki nr 99), J. G. (właściciela działki 98), Gminę i Miasto S. (właściciela działki nr 90 - droga gminna) oraz M. P. (właściciela działki nr 97). W ocenie Kolegium nieruchomości stanowiące własność wnioskodawcy (o nr ewid.: 100/1, 102/2, 103/3, 139 w obrębie [...] oraz nr 96 w obrębie [...]) położone są poza zasięgiem oddziaływania planowanych do realizacji elektrowni wiatrowych. Działki o nr ewid. 100/1, 102/2, 103/3, 139 położone są w obrębie geodezyjnym [...], w miejscowości S., gdy tymczasem działki, na których ma być zlokalizowana elektrownia wiatrowa położone są w obrębie geodezyjnym [...], w miejscowości S., zaś obręby te nie graniczą ze sobą w rejonie położenia tych działek. Natomiast działka nr 96, stanowiąca własność J. L., położona jest wprawdzie w obrębie [...], w miejscowości S. i sąsiaduje bezpośrednio z działką nr 97, graniczącą z terenem objętym planowanym przedsięwzięciem, jednakże stanowi grunt rolny niezabudowany. Organ podniósł, że wprawdzie inwestycja polegająca na budowie elektrowni wiatrowej stwarza dla środowiska uciążliwości spowodowane przede wszystkim hałasem wytwarzanym przez pracę turbiny wiatrowej, to jednak ochronie przed hałasem nie podlegają tereny rolne niezabudowane, co wynika w sposób nie budzący wątpliwości z art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150, ze zm.) oraz z załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). Zatem grunt stanowiący własność J. L., oznaczony jako działka nr ewid. 96, nie podlega ochronie akustycznej, co oznacza, że nie ma przeszkód do zlokalizowania w jej dalszym sąsiedztwie urządzenia wytwarzającego hałas. Tym samym za bezzasadne organ uznał twierdzenie wnioskodawcy, że posiada interes prawny związany z wydaniem kwestionowanej decyzji, gdyż jest właścicielem działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Podniósł, że subiektywne przekonanie wnioskodawcy o negatywnym oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na jego nieruchomości nie może stanowić podstawy do uznania, że przysługuje mu interes prawny do wniesienia żądania stwierdzenia nieważności decyzji. Oceny wpływu zakresu oddziaływania emisji wytwarzanych przez planowane przedsięwzięcie na nieruchomości sąsiednie należy bowiem dokonywać wyłącznie na gruncie prawa administracyjnego, w oparciu o przepisy prawa materialnego kształtujące dopuszczalne normy emisji do środowiska. A zatem organ stwierdził, że skoro nieruchomości stanowiące własność wnioskodawcy nie pozostają w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, to nie jest on stroną postępowania i w konsekwencji nie przysługiwała mu legitymacja do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...], znak: [...]. Po rozpoznaniu wniosku J. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko stwierdzając, że z akt sprawy wynika, iż działki wnioskodawcy nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Wskazał, że bezpośrednie sąsiedztwo inwestycji obejmuje działkę nr 100 (drogę) oraz działkę nr 97. Tak więc Kolegium podniosło, że nie można uznać, iż inwestycja oddziałuje w jakimkolwiek stopniu na działki wnioskodawcy o nr 100/1, 102/2, 103/3, 139, skoro położone są one w innym obrębie (obręb [...]) niż planowana inwestycja (obręb [...]). Natomiast nieruchomość o nr 96 granicząca z działką nr 97 (sąsiadującą z inwestycją), z uwagi na fakt, iż jest niezabudowaną nieruchomością rolną, nie podlega ochronie przed hałasem. Tym samym, w ocenie Kolegium, działki J. L. nie są objęte zasięgiem oddziaływania w postaci hałasu wydobywającego się z turbiny wiatrowej. Ponadto organ dodał, że w postępowaniu ustalającym środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia właściwy organ stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest możliwa, nie zagraża środowisku, a jej oddziaływanie ogranicza się do bezpośredniego sąsiedztwa. Kolegium wskazało więc, że Burmistrz Gminy i Miasta S. wydając kwestionowaną decyzję prawidłowo ustalił krąg stron postępowania, a J. L. nie był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Na powyższą decyzję J. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 28 K.p.a. oraz art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 K.p.a. W ocenie skarżącego organ prowadzący postępowanie w trybie nieważnościowym musi samodzielnie ustalić, czy podmiot składający wniosek o wszczęcie tego postępowania posiada w tym interes prawny. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2012r., sygn. akt II SA/Łd 668/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za zasadną, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Sąd pierwszej instancji uchylając obie wydane w sprawie decyzje wskazał, że Kolegium przed rozstrzygnięciem, czy wnoszący podanie ma przymiot strony, wszczęło postępowanie w sprawie, o czym świadczy zawiadomienie z dnia 19 marca 2012r., znak: [...]. Następnie decyzją z dnia [...] umorzyło postępowanie, powołując się na brak interesu strony w kwestionowaniu podjętych w sprawie rozstrzygnięć. W ocenie Sądu ustalenie więc przez organ, że wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma przymiotu strony powinno skutkować odmową stwierdzenia nieważności decyzji jeszcze przed wszczęciem postępowania. Skoro zaś organ wszczął już postępowanie, to nie mógł go umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. tylko z powodu braku interesu skarżącego, lecz powinien był zbadać istnienie przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu organ wszczynając postępowanie i umarzając je na podstawie braku interesu prawnego strony, nie zbadał tym samym całości sprawy, nie odniósł się do wszystkich zarzutów strony skarżącej, chociażby do zarzutu skarżącego, według którego budowa elektrowni wiatrowej nie jest inwestycją celu publicznego. Tak więc organ w niniejszej sprawie naruszył przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które to naruszenie, jak wskazał Sąd, miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podniósł również, że w jego ocenie organy obu instancji w sposób niewystarczający i przedwczesny uznały, że skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. W przypadku podważenia bowiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wskutek toczących się postępowań w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją może się okazać, że skarżący ma jednak interes prawny w wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2774/12, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego i uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 sierpnia 2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten sąd. W uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji wskazał, że skarżący w żądaniu wszczęcia postępowania powoływał się na przysługujący mu interes prawny, jako właściciela działek o nr ewid. 100/1, 102/2, 103/3, 139 (obręb [...]) oraz nr 96 (obręb [...]), położonych w obszarze szkodliwego oddziaływania inwestycji objętej kwestionowaną decyzją na jego nieruchomości. Organ administracji miał zatem obowiązek przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, przede wszystkim w kwestii podmiotowej - legitymacji materialnoprawnej żądającego przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonanie natomiast niezbędnych ocen w zakresie treści prawa materialnego, odnoszących się do praw podmiotu wnoszącego żądanie mogło nastąpić tylko po wszczęciu postępowania i w jego toku. Tym samym zasadnie organ wszczął postępowanie w niniejszej sprawie, o czym świadczy zawiadomienie z dnia 19 marca 2012r., znak: [...]. Natomiast ocena zasadności żądania skarżącego, po wszczęciu postępowania, może być dokonana wyłącznie w formach procesowych. Postępowanie powinno więc zostać zakończone decyzją, przy czym może to być decyzja o umorzeniu postępowania, gdy po jego przeprowadzeniu okaże się, że wniosek pochodzi od podmiotu nie mającego legitymacji materialnej do jego złożenia. Tak więc negatywny wynik prowadzonych przez organ w toku postępowania ustaleń co do interesu prawnego wnioskodawcy jest podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie. Wbrew stanowisku wyrażonym w wyroku sądu I instancji, dopiero pozytywne ustalenie przymiotu strony wnioskodawcy pozwala na podjęcie dalszych czynności procesowych zmierzających do zbadania istnienia przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Za niedopuszczalne należy więc uznać prowadzenie dalszego postępowania w zakresie istnienia przesłanek nieważnościowych w sytuacji, gdy w wyniku przeprowadzonych czynności procesowych okaże się, że podmiot żądający stwierdzenia nieważności decyzji nie ma przymiotu strony. Innymi słowy ustalenie braku przymiotu strony wnioskodawcy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zamyka drogę do dalszego badania jego zarzutów skierowanych pod adresem kwestionowanej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również, że Sąd I instancji nie wskazał w uzasadnieniu wyroku, jakie okoliczności faktyczne wymagały jeszcze wyjaśnienia w celu ustalenia istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Powoływanie się bowiem przez Sąd na zdarzenie przyszłe i niepewne w postaci ewentualnego wzruszenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie stanowiło podstawy do uchylenia decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na tej podstawie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oceni, czy zasadnie organ uznał, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzi od strony niemającej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. w kwestionowaniu decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...], a tym samym czy organ miał podstawy do umorzenia postępowania w sprawie. Przy czym przymiot strony w niniejszym postępowaniu powinien być analizowany z punktu widzenia obszaru oddziaływania inwestycji, a ten z kolei powinien uwzględniać charakter obiektu objętego kwestionowaną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając ponownie sprawę sad uznał, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać wypada, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając zatem na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku sądu II instancji stwierdzić należy, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy zasadnie organ uznał, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzi od strony niemającej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. w kwestionowaniu decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...], a tym samym czy organ miał podstawy do umorzenia postępowania w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że działki J. L. nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Bezpośrednie sąsiedztwo inwestycji obejmuje bowiem działkę nr 100 (droga) oraz działkę nr 97. Zatem wyjaśnienia wymagała kwestia, czy inwestycja oddziałuje w jakimkolwiek stopniu na nieruchomości skarżącego. W pierwszej kolejności należy zatem stwierdzić, że działki skarżącego o nr 100/1, 102/2, 103/3, 139, nie tylko leżą w innym obrębie (obręb [...]) niż planowana inwestycja (obręb [...]), ale nawet obręby te nie graniczą ze sobą w rejonie położenia tych działek. W związku z tym nie może być mowy o oddziaływaniu inwestycji na ww. działki. Jedynie działka nr 96, stanowiąca własność J. L., która położona jest w obrębie [...], w miejscowości S. i sąsiaduje bezpośrednio z działką nr 97, graniczącą z terenem objętym planowanym przedsięwzięciem, mogłaby ewentualnie znaleźć się w zasięgu oddziaływania inwestycji. Jak słusznie zauważył skarżący, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez oddziaływanie na środowisko rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Mówiąc o oddziaływaniu należy przez to rozumieć wyłącznie oddziaływanie ponadnormatywne, czyli takie, którego granice określone w przepisach szczególnych zostały przekroczone. W przedmiotowej sprawie jedynym ewentualnym oddziaływaniem, które może być brane pod uwagę to hałas emitowany w związku z pracą turbin wiatrowych. Zgodnie załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na terenach zabudowy zagrodowej dopuszczalny poziom hałasu został ustalony na poziomie 55db dla LAeq D i 45db dla LAeq N. Jednakże nieruchomość J. L. o nr 96 granicząca z działką nr 97 (sąsiadującą z inwestycją), z uwagi na fakt, iż jest niezabudowaną nieruchomością rolną, co oznacza, że nie podlega ochronie przed hałasem. W związku z tym stwierdzić należy, że nieruchomości J. L. nie są objęte zasięgiem oddziaływania w postaci hałasu wydobywającego się z turbiny wiatrowej, a więc w żaden sposób interes prawny skarżącego nie mógł zostać naruszony. Nie można również zapominać o tym, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego została poprzedzona postępowaniem w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, w którym właściwy organ stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest możliwa i nie zagraża środowisku, a jej oddziaływanie ogranicza się do bezpośredniego sąsiedztwa. Organ prawidłowo zatem ustalił krąg stron postępowania, zaliczając do niego inwestora oraz właścicieli i współwłaścicieli działek, na których przewidziano realizację inwestycji oraz właściciela nieruchomości sąsiedniej (nr 97). Odnośnie zarzutu braku poczynienia przez Kolegium własnych ustaleń i oparcie się w rozstrzygnięciu wyłącznie na dokumentach złożonych przez inwestora oraz decyzji innego organu bez ustalenia jaki faktycznie zasięg mogą mieć oddziaływania przedmiotowych inwestycji ze względu na ich rodzaj oraz położenie i ukształtowanie terenu, na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja oraz nieruchomości pozostające potencjalnie pod wpływem pochodzących z niej emisji, jak również kumulatywnego oddziaływania na nieruchomości skarżącego wszystkich usytuowanych wokół nich elektrowni wiatrowych podzielić należy stanowisko organu administracji, że przedmiotem oceny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie kwestionowany akt administracyjny. Organ prowadzący postępowanie w tym zakresie nie może zbierać nowych dowodów lub badać sprawy od początku. Natomiast to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że przedmiotowa inwestycja oddziałuje na jego prawa i obowiązki, a więc to on winien przedstawić dowody wskazujące na naruszenie jego interesu prawnego, a organ powinien je przeanalizować i dopiero w ramach wątpliwości przeprowadzić postępowanie uzupełniające. Sam fakt własności nieruchomości położonej w niedalekiej odległości od inwestycji nie przesądza jeszcze o posiadaniu interesu prawnego i przysługiwaniu przymiotu strony w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Kolegium zasadnie doszło do wniosku, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem przez Burmistrza Gminy i Miasta S. decyzji z dnia [...], znak: [...], wobec tego skarżący nie był uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności nie posiadając w tym zakresie swojego interesu prawnego, a postępowanie wszczęte w tym przedmiocie winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. W tym stanie rzeczy sąd, uznając rozstrzygniecie organu za prawidłowe i zgodne z prawem, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ls