III SA/Kr 249/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 listopada 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art.102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ze zm., zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami) oraz art. 40 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2013 r. nr [...] orzekającą o zatrzymaniu S. A. prawa jazdy kategorii A, B do czasu ustania przyczyn zatrzymania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Starosta skierował S. A. na kontrolne badania lekarskie, celem stwierdzenia braku lub przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami według posiadanych uprawnień. Podstawą wydania tej decyzji był wniosek ZOZ. Przesyłka zawierająca powyższą decyzję była awizowana stronie w dniu 30 stycznia 2013 r. i powtórnie w dniu 6 lutego 2013 r. W dniu 23 maja 2013 r. Starosta zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w związku z niewykonaniem obowiązku badania lekarskiego, nałożonego decyzją Starosty z dnia [...] 2013 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Starosta orzekł o zatrzymaniu S. A. prawa jazdy kategorii A, B do czasu ustania przyczyn zatrzymania. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że strona nie przedłożyła wyniku badania lekarskiego w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji dotyczącej skierowania jej na kontrolne badania lekarskie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. A., działający przez pełnomocnika – żonę R. A. Strona podniosła, że decyzja Starosty z dnia [...] 2013 r. o skierowaniu S. A. na kontrolne badania lekarskie nie została jej doręczona. Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą decyzją z dnia 13 listopada 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 44 k.p.a., organ I instancji dokonał prawidłowego doręczenia zastępczego, a niepodjęte w terminie przesyłki pozostawiono w aktach sprawy jako prawidłowo doręczone. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego S. A. podniósł, że nie otrzymał on skierowania na badania, dlatego logicznym jest, że nie mógł ich wykonać. Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skargę należało oddalić, bowiem nie zawierała uzasadnionych podstaw, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Starosty o zatrzymaniu skarżącemu S. A. prawa jazdy kategorii A, B do czasu ustania przyczyn zatrzymania. Materialnoprawną podstawę podjętych decyzji stanowił przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151 ze zm., zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami). Zgodnie z tym przepisem "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2". Z powyższego przepisu wynika, że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy musi poprzedzać decyzja o skierowaniu na badania lekarskie oraz fakt niepoddania się przez kierowcę tym badaniom. Zaistnienie tych dwóch okoliczności zobowiązuje organ do podjęcia kolejnego kroku, polegającego na zatrzymaniu prawa jazdy, przy czym nie jest to decyzja uznaniowa, zależna od woli organu, gdyż organ jest związany dyspozycją przepisu art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami. Nieprzedstawienie orzeczenia lekarskiego w ustalonym terminie stanowi zatem niezbędny i wystarczający warunek wszczęcia postępowania administracyjnego, a następnie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W sprawie bezsporne jest, że w dniu [...] 2013 r. Starosta wydał decyzję nr [...], którą skierował S. A. na kontrolne badania lekarskie, celem stwierdzenia braku lub przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami według posiadanych uprawnień. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta nie została zaskarżona do organu II instancji, a zatem stała się ostateczna i skutecznie nałożyła na jej adresata – skarżącego S. A. – obowiązek przeprowadzenia badań lekarskich w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, bezzasadny jest podniesiony przez pełnomocnika skarżącego – R. A. - zarzut niedoręczenia skarżącemu decyzji Starosty z dnia [...] 2013 r. nr [...]. Analiza akt administracyjnych wykazała, że przesyłka pocztowa, zawierająca przedmiotową decyzję, była - ze względu na nieobecność adresata – dwukrotnie awizowana: w dniach 30 stycznia i 6 lutego 2013 r. Wskazać w tym miejscu należy, że przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako k.p.a.) dopuszczają na zasadzie wyjątku możliwość uznania doręczenia za skuteczne, mimo że strona postępowania faktycznie nie zapoznała się z treścią kierowanej do niej korespondencji. Unormowanie to, zawarte w art. 44 k.p.a., stanowi tzw. fikcję prawną, zaś domniemanie prawne doręczenia pisma adresatowi ma charakter niewzruszalny, skoro k.p.a. nie reguluje trybu składania oświadczeń woli i dochodzenia ich do wiadomości adresata, lecz normuje samą czynność procesową doręczenia pisma (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 748/08). W myśl art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 43 k.p.a., operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (art. 44 § 1 pkt 1) k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Jak stanowi art. 44 § 3 k.p.a., w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie zaś do treści art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należało uznać, że decyzja Starosty z dnia [...] 2013 r. nr [...] o skierowaniu na badania lekarskie została doręczona skarżącemu S. A. w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dniu 13 lutego 2013 r. W tej sytuacji, wobec niezrealizowania przez skarżącego obowiązku przeprowadzenia badań lekarskich we wskazanym w decyzji terminie 30-dniowym, zasadne było wszczęcie przez organ I instancji postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, co nastąpiło w niniejszej sprawie zawiadomieniem z dnia 23 maja 2013 r. W konsekwencji wystąpienia w sprawie przesłanki nieprzedstawienia przez zobowiązanego orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, organ I instancji nie mógł nie podjąć decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu. Jak bowiem wskazano powyżej, ustawa nie pozostawiła organom administracji "luzu decyzyjnego" w odniesieniu do sytuacji niezrealizowania, skonkretyzowanego uprzednią decyzją, obowiązku przeprowadzenia badań i przedstawienia orzeczenia lekarskiego. Innymi słowy, decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest decyzją związaną, którą organ administracji zobowiązany jest podjąć w razie zaistnienia przewidzianej w powołanym wyżej przepisie przesłanki. Skoro organy administracji w przedmiotowej sprawie zasadnie ustaliły, że skarżący S. A. – mimo skutecznego nałożenia na niego tego obowiązku – orzeczenia lekarskiego nie przedstawił, jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem sprawy było wydanie decyzji o zatrzymaniu mu prawa jazdy. W konkluzji zatem należało uznać, że zaskarżona decyzja jest trafna i odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.