II OSK 117/15

Dnia 25 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 841/14 w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 841/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi K. L. na decyzję nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) w Krakowie z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt II. określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w Krakowie decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak [...] nr [...], działając na podstawie przepisów art. 58 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (wówczas: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., dalej uPb) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) nakazał K. L. rozbiórkę wiaty gospodarczej o pow. zabudowy 64 m² zlokalizowanej na działce nr [...], obr. 10 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazano, że w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że na ww. działce znajduje się altana składająca się z 16 słupów przykrytych zadaszeniem (dach czterospadowy). Teren pod altaną utwardzony jest kostką betonową, dach pokryty dachówką. Wymiary obiektu to 8,0 x 8,0 m, wysokość równa 6,20 m oraz wysokość do okapu wynosząca 3,0 m. W trakcie czynności kontrolnych ustalono także, że roboty związane ze wzniesieniem wiaty zostały rozpoczęte w 2009 r., ich inwestorem był K. L. oraz, że roboty zostały zakończone. Przedmiotowa altana zbudowana jest na planie kwadratu, na szesnastu okrągłych monolitycznych kolumnach oparto masywne monolityczne podciągi połączone w wieniec, przykryto ją dwustopniowym, czterospadowym, symetrycznym dachem. Konstrukcja dachu to drewniane krokwie oparte na płatwiach bez użycia kleszczy i jętek. Poszycie dachu wykonano z dachówek ceramicznych, a odprowadzenie wód opadowych z połaci dachu do rynien i rur spustowych. Z uwagi na rozwiązania architektoniczno-konstrukcyjne, tj. brak wydzielenia z przestrzeni w postaci ścian oraz niejednoznaczność definicji altany, obiekt będący przedmiotem postępowania został zakwalifikowany przez organ jako wiata. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., PINB w Krakowie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów wymienionych w art. 48 uPb, w tym zaświadczenia organu gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 31 października 2011 r. do organu wpłynął wniosek inwestora o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. PINB w Krakowie odmówił zawieszenia niniejszego postępowania. Sąd wojewódzki wskazał dalej, że w zawiadomieniu organu powiatowego z dnia 6 września 2012 r. poinformowano strony, że nieprzedłożenie dokumentów żądanych postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. skutkować będzie, stosownie do treści art. 48 uPb, wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. Analiza zgromadzonych w toku postępowania materiałów dowodzić miała bowiem, że inwestor wykonał roboty budowlane polegające na wzniesieniu wiaty bez uzyskania wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor − K. L. − okazał w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 23 maja 2011 r. opieczętowaną przez Urząd Miasta Krakowa kopię zgłoszenia zamiaru wykonania robót na podstawie art. 30 uPb altany i domku gospodarczego (fotografie zgłoszenia i załączonych do niego rysunków i map stanowią załącznik do protokołu z kontroli). Załączone do zgłoszenia rysunki obrazują obiekt znacząco różny od wzniesionego w rzeczywistości, mający wymiary 5,00 x 5,00 m, wysokości całkowitej równej 3,70 m oraz wysokości do okapu równej 2,20 m. Obiekt zrealizowany w rzeczywistości ma inne wymiary, inną wysokość oraz wysokość do okapu. W trakcie kontroli na załączonym do protokołu wyrysie z mapy ewidencyjnej zaznaczono usytuowanie wiaty będącej przedmiotem postępowania. Zgodnie z przywołanym szkicem wiata znajduje się we wschodnim krańcu działki nr [...] w miejscu jej przewężenia − naprzeciw działki nr [...]. Według szkicu załączonego do zgłoszenia zamiaru wykonania robót obiekt winien być wzniesiony bliżej środka działki nr [...], poza jej przewężeniem i w znacznym oddaleniu od działki nr [...]. Dowodzić miało to wykonania obiektu innego niż zgłoszony, w dodatku w innym miejscu niż przewidywało zgłoszenie. Powierzchnia zabudowy wzniesionej na działce wiaty wynosi 64 m², a co za tym następuje podstawą do jej budowy nie mogło być zgłoszenie zamiaru wykonania robót, a jedynie decyzja o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 uPb. Inwestor przed budową wiaty nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor nie przedłożył w zakreślonym terminie wymaganych dokumentów w celu legalizacji obiektu, a nieprzedłożenie przez zobowiązanego w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 uPb, obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji wnieśli K. L. i J. L., domagając się jej uchylenia. Rozpoznając powyższe odwołanie MWINB w Krakowie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu powiatowego w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w świetle przepisów uPb realizację spornej altany (wiaty) o powierzchni 64 m² inwestor powinien rozpocząć legitymując się decyzją o pozwoleniu na budowę. PINB w Krakowie słusznie uznał, po porównaniu zgłoszonego obiektu do realizacji z wykonanym, że inwestor wykonał inny obiekt niż określony w zgłoszeniu i w innym miejscu niż przewidywało zgłoszenie. Zatem w niniejszym przypadku zasadne było prowadzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 48 uPb. Wskazano dalej, że co prawda organ I instancji wdrożył postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 48 uPb, to jednak w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki umożliwiające legalizację przedmiotowego obiektu ze względu na niezgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie zapisów planu wiadomym jest, że teren działki nr [...] obr. 10 Krowodrza w Krakowie znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem ZPo.33 z dopuszczalnym przeznaczeniem "pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym". Organ II instancji stwierdził, że zrealizowana wiata (altana) o powierzchni zabudowy 64 m² nie spełnia wymagań określonych w zapisach wskazanego planu, a tym samym nie ma podstaw prawnych jej legalizacji ze względu na niespełnienie wymogów wskazanego powyżej art. 48 ust. 2 pkt 1 uPb. Od tej decyzji skargę do WSA w Krakowie wniósł K. L., domagając się jej uchylenia. Stwierdził, że organ nadzoru budowlanego niewłaściwie ustalił stan faktyczny sprawy, a co za tym idzie dokonał błędnej analizy prawnej. W miejscu, które wskazane jest w uzasadnieniu decyzji jako miejsce położenia wiaty jest tylko trawnik. Organ II instancji bezpodstawnie przyjął, że w trakcie remontu po pożarze innego obiektu budowlanego powstały nowe elementy budowlane. Budynek gospodarczy posiadał dach, ściany oraz narożne słupy. Miał doprowadzone media i stąd są tam do dziś. Po pożarze pozostały też 4 słupy narożne betonowe, na których kiedyś wspierał się dach, a pozostałych 12 słupów to tylko elementy dekoracyjne. W odpowiedzi na zgłoszenie zamiaru wykonania robót w postaci altany i domku gospodarczego z dnia 24 kwietnia 2009 r. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. wniósł sprzeciw, stąd zgłoszenie to nie odniosło skutku. Dopiero po uchyleniu planu "Wzgórze Świętej Bronisławy", skarżący zgłosił zamiar wykonania tych prac. Ostatecznie więc były one wykonywane nie w oparciu o zgłoszenie, które powołuje organ, lecz o kolejne zgłoszenie z dnia 16 czerwca 2009 r. W posiadaniu skarżącego jest kopia postanowienia z dnia [...] czerwca 2009 r., którym wezwano go do uzupełnienia braków drugiego zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę MWINB w Krakowie wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W motywach wyroku uwzględniającego skargę WSA w Krakowie stwierdził, że organy nie wyjaśniły, czy nie należało stosować przepisów art. 50 i 51 uPb. W sytuacji bowiem kiedy skarżący dokonałby zgłoszenia budowy altany, od którego organ nadzoru architektoniczno-budowlanego nie wniósłby sprzeciwu, a następnie zrealizował przedmiotowy obiekt, zastosowanie winien mieć przepis art. 50 ust 1 pkt 3 uPb, gdyż wykonano by prace budowlane na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 uPb i w tej sytuacji organ winien prowadzić postępowanie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 uPb. Zgodzono się z zarzutami skargi, wedle której doszło do naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Odmawiając wiarygodności oświadczeniom strony organ winien swoje stanowisko szczegółowo uzasadnić. Skargą kasacyjną – reprezentowany przez pełnomocnika – K. L. zaskarżył powyższy wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa poprzez niezastosowanie odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, podczas gdy w niniejszej sprawie istniała konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji PINB w Krakowie z dnia [...] września 2012 r. poprzedzającej uchyloną decyzję MWINB; b) art. 141 § 4 Ppsa poprzez nieodniesienie się przez sąd I instancji do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów zawartych w skardze, c) art. 6, 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego w sprawie pomocy udzielonej z urzędu, która to pomoc nie została opłacona w całości, ani w części. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie zupełnie niezrozumiałym pozostaje brak uchylenia w zaskarżonym wyroku także decyzji PINB w Krakowie z dnia [...] września 2012 r. Przywołując wybrane tezy orzeczeń sądów administracyjnych oraz odwołując się do ustaleń doktrynalnych, K. L. wywodzi, że sąd wojewódzki skoro zakwestionował dokonane ustalenia w sprawie administracyjnej przez organ odwoławczy, winien także – nie będąc związany stanowiskiem strony – uchylić także decyzję organu I instancji. Dalej wskazuje, że sąd I instancji zupełnie nie odniósł się do większości zarzutów wskazanych w skardze z dnia 6 maja 2014 r., a w szczególności do zarzutu błędnego ustalenia odnośnie działki, na której została wniesiona wiata gospodarcza. Chodzi stronie o miejsce, w którym wiata została zlokalizowana. Nie może skarżący zaakceptować zaniechania sądu wojewódzkiego odnośnie wskazania organom administracyjnym obowiązku prawidłowego oznaczenia działek, na których wzniesiona została wiata gospodarcza. Ponieważ wiata ta znajduje się w tym samym miejscu, co obiekt, który uległ pożarowi, konieczne było dokonanie przez sąd I instancji odpowiednich ustaleń w celu udzielenia organom wskazówek niezbędnych dla właściwego rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych nie dostrzeżono, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i rozpatruje wniesioną skargę kasacyjną w nawiązaniu do wyraźnie wyartykułowanych norm prawa, których naruszenie zostało zarzucone sądowi pierwszej instancji. Z przepisu art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 Ppsa wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 Ppsa), naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, z tego względu powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przy zarzucie naruszenia prawa procesowego, a wyłącznie na takiej podstawie oparto zarzuty kasacyjne, należy wskazać przepisy naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Nie jest uzasadniony w realiach kontrolowanej sprawy zarzut naruszenia przepisu art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa poprzez niezastosowanie odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do decyzji PINB w Krakowie, jako do decyzji wydanej przez organ I instancji. Wedle art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Trafnie w skardze kasacyjnej wskazuje się, przywołując dorobek judykatury oraz doktryny i wywodząc, że sąd administracyjny nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi jest uprawniony i zobowiązany do rozważenia, czy nie zachodzą przesłanki w celu zastosowania przewidzianych przepisami Ppsa środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów, podjętych w granicach danej sprawy. Umyka jednak uwadze strony skarżącej kasacyjnie, że przepis art. 135 Ppsa nakłada na sąd taki obowiązek, jednak tylko wówczas, gdy jest to konieczne do "końcowego" załatwienia sprawy. Ocena, czy taka "niezbędność" istnieje w konkretnej sprawie, należy do sądu. W piśmiennictwie trafnie przeto wskazuje się, że art. 135 Ppsa zatem określa jedynie zakres uprawnień orzeczniczych sądu administracyjnego i należy przyjąć, że nieskorzystanie przez sąd z przewidzianych w tym przepisie uprawnień nie może stanowić podstawy do zarzutu naruszenia przez sąd prawa (por. T. Woś, w : T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 209, s. 570). K. L. skarży kasacyjnie wyrok sądu wojewódzkiego, którym uwzględniono jego skargę uchylając zaskarżoną decyzję MWINB w Krakowie, o co zresztą w tej skardze wnosił. Zasadniczym powodem uchylenia tej decyzji było to, że dopiero w skardze inwestor powołał się na fakt wniesienia przez siebie kolejnego zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na zrealizowaniu wiaty w miejscu istniejącego uprzednio budynku gospodarczego, a który uległ zniszczeniu wskutek pożaru. Inwestor nie posiada kopii zgłoszenia, a wyłącznie postanowienie wzywające do uzupełnienia braków zgłoszenia z dnia 16 czerwca 2009 r. Ta okoliczność legła u podstaw wniosku sądu wojewódzkiego, że skarga okazała się zasadną, o ile prowadziła do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z motywów wyroku sądu I instancji wynika, że kwestia powyższa wymagała odpowiedniego wyjaśnienia, albowiem mogła mieć znaczenie dla ustalenia prawidłowości stosowanych przez organ nadzoru budowlanego przepisów prawa materialnego, gdy idzie o rozważenie legalizacji wzniesionego przez inwestora obiektu budowlanego. Wypadnie raz jeszcze podkreślić, że wniosek zawarty w samej skardze, a zawierający żądanie uchylenia, odnosił się wyłącznie do decyzji MWINB w Krakowie. Na tym etapie postępowania, skoro nie wiadomo czy w ogóle zgłoszenie z dnia 16 czerwca 2009 r. wywołało oznaczone skutki prawne (skoro wzywano inwestora do uzupełnienia jego braków) uchylenie zaskarżonej decyzji uznać należy za wystarczające do "końcowego" załatwienia skargi K. L. Sąd I instancji wyrokując działał na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, który to przepis dozwala uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia), o ile doszło do naruszenia innych, niż dające podstawę do wznowienia, przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie przesądzając zatem racji strony skarżącej, uwzględnienie skargi nastąpiło wyłącznie z tego względu, że kwestia skuteczności wniesionego kolejnego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta kwestia wymagała więc – czego zdaje się przecież nie kwestionować skarżący kasacyjnie – wyjaśnienia, które może wszak nastąpić także na etapie postępowania odwoławczego, w trybie art. 136 K.p.a. Zgodnie z cyt. przepisem organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W konsekwencji nie są trafne pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Nie może zostać uznany za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego czy przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, jest ono zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. Nie może odnieść skutku zarzut skarżącego kasacyjnie braku ustosunkowania się przez sąd wojewódzki do kwestii zlokalizowania "błędnego ustalenia działek, na których został wzniesiona wiata gospodarcza", skoro nie wskazano w motywach skargi kasacyjnej, aby to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niesporne jest, że sąd wojewódzki przywołał te ustalenia organów nadzoru budowlanego, z których wynika, że przedmiot postępowania – wiata – zlokalizowana jest na działce nr [...] w Krakowie przy ul. [...]. Z samej skargi, a także ze skargi kasacyjnej nie wynika, aby to ustalenie strona kwestionowała, ograniczając się wyłącznie do oznaczenia miejsca lokalizacji wiaty na obszarze samej powyżej wskazanej działki. Z tych samych względów chybiony jest zarzut naruszenia przepisów art. 6, 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez sąd wojewódzki błędnej oceny materiału dowodowego oraz "brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia". Nawet pobieżna lektura uzasadnienia kwestionowanego wyroku II SA/Kr 841/14 (por. s. 7, 9-10) przekonuje, że sąd ten właśnie z powodu naruszeń przepisów art. 7, 77 i 80 K.p.a. uwzględnił skargę K. L. Skoro zatem ich naruszenie – w ocenie wyrokującego sądu I instancji, niezależnie od tego, że sąd administracyjny ich nie stosował – stanowiło imperatyw do uwzględnienia skargi, zupełnie nietrafnym byłoby przypisywanie ich naruszenia WSA w Krakowie. Skoro skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.