II SA/Wa 122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] sierpnia 2011 r. w zakresie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu w całości, 3. oddala skargę w pozostałej części, 4. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz J. M. kwotę 50 zł (pięćdziesiąt ) tytułem zwrotu kosztów postępowania Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, art. 12 pkt 2, art. 22, art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie skargi J. M. na przetwarzanie przez Prezydenta RP jego danych osobowych zawartych w "Raporcie o działaniach żołnierzy i pracowników WSI oraz wojskowych jednostek organizacyjnych realizujących zadania w zakresie wywiadu i kontrwywiadu wojskowego przed wejściem w życie ustawy z dnia 09 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych w zakresie określonym w art. 67 ust. 1 pkt 1-10 ustawy z dnia 09 czerwca 2006 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego oraz innych działaniach wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych RP, opublikowanym w Monitorze Polskim z dnia 16 lutego 2007 r. (M. P. Nr 11, poz. 110)": 1) odmówił uwzględnienia wniosku J. M. o nakazanie Prezydentowi RP spełnienia w stosunku do niego obowiązku informacyjnego w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych; 2) w pozostałym zakresie umorzył postępowanie. Pismem z dnia [...] września 2011 r. J. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją GIODO z dnia [...] sierpnia 2011 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wyjaśnił, że w dniu [...] września 2009 r. do Biura GIODO wpłynął wniosek J. M., w którym ww. wystąpił o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z procesem przetwarzania jego danych osobowych, poprzez usunięcie jego danych osobowych z opublikowanego w Monitorze Polskim z dnia 16 lutego 2007 r. (M. P. Nr 11, poz. 110) ww. Raportu. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił uwzględnienia przedmiotowego wniosku J. M. o usunięcie jego danych osobowych zawartych w ww. Raporcie. W dniu [...] lutego 2011 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo J. M. z dnia [...] lutego 2011 r., w którym ww., powołując się na art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, zażądał informacji na temat administratora jego danych osobowych utrwalonych w Raporcie, podnosząc, że administratorem przedmiotowych danych jest Prezydent RP. Następnie w dniu [...] marca 2011 r. J. M. sprecyzował, że podmiotem, któremu zarzuca naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych jest Prezydent RP. Podniósł, że Prezydent RP odmówił uznania swojej roli administratora danych osobowych udostępnianych w Raporcie w odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] listopada 2009 r. żądania usunięcia jego danych z treści Raportu. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., skierowanym do J. M., Szef Kancelarii Prezydenta RP wyjaśnił, że Prezydent RP nie jest administratorem kwestionowanych jego danych osobowych. Zwrócono uwagę, że strona nie kierowała pod adresem Prezydenta RP wniosku o udzielenie informacji w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Zaznaczono, że strona kierowała swoje żądanie wobec Prezydenta RP na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy, podając, że umieszczenie danych osobowych dotyczących ww. w Raporcie WSI świadczy nieprawdę, a ponadto ich publikacja w Raporcie jest bezprawna, dlatego też wnosi o usunięcie z Raportu danych osobowych dotyczących jego osoby (pismo skarżącego z dnia [...] listopada 2009 r.). W odpowiedzi Kancelaria Prezydenta RP poinformowała stronę, że Prezydent RP nie jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku. Dodatkowo Kancelaria udzieliła także ww. odpowiedzi negatywnej – że Prezydent RP nie jest administratorem danych osobowych wskazanych we wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] sierpnia 2011 r. wydał decyzję, którą odmówił uwzględnienia wniosku J. M. o nakazanie Prezydentowi RP spełnienia w stosunku do J. M. obowiązku informacyjnego w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie. W treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. J. M. podniósł, iż umorzenie postępowania w zakresie jego wniosku o usunięcie jego danych osobowych z Raportu było błędem, gdyż sprawa zakończona decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nie jest tożsama, chociażby pod względem podmiotowym, z tym postępowaniem. Odnosząc się do wyrażonego w treści zaskarżonej decyzji stanowiska organu w zakresie odmowy uwzględnienia wniosku J. M. o nakazanie Prezydentowi PR spełnienia w stosunku do niego obowiązku informacyjnego w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, strona wskazała, iż okoliczność, że Prezydent RP jest administratorem jego danych zawartych w Raporcie jest faktem i nie wymaga dowodu. W ocenie J. M., Prezydent RP odmawia uznania swojej roli administratora danych osobowych przetwarzanych w Raporcie. W związku z tym dla realizacji jej praw, wynikających z postanowień art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, oraz innych praw przewidzianych ustawą, konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej w sprawie wykonania przepisów o ochronie danych osobowych, w szczególności przepisu art. 32 ust. 1 pkt 1 w jego części dotyczącej ustalenia administratora danych, zgodnie z wnioskiem strony z dnia [...] lutego 2011 r. Po powtórnym rozpatrzeniu sprawy organu II instancji podniósł, iż popiera stanowisko wyrażone w decyzji I instancji, iż przedmiotowa sprawa w zakresie umorzenia przez GIODO postępowania w sprawie wniosku o usunięcie danych osobowych J. M. z Raportu, pozostaje tożsama ze sprawą rozstrzygniętą przez GIODO w ramach postępowania administracyjnego o sygn. akt [...], zainicjowanego wnioskiem J. M. z dnia [...] września 2009 r. Wymienione postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., w konsekwencji postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 r. uznać należało za bezprzedmiotowe. GIODO wskazał, że wniosek J. M. z dnia [...] września 2010 r. zainicjował postępowanie administracyjne w przedmiocie usunięcia jego danych osobowych z Raportu, przeprowadzone przez GIODO pod sygn. akt [...] i zakończone ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., którą organ odmówił uwzględnienia wniosku strony o usunięcie jego danych osobowych zawartych w Raporcie. Przedmiotową decyzją GIODO rozstrzygnął ww. sprawę merytorycznie. W ww. decyzji GIODO wskazał zarazem kto i w jakiej formie jest władny ingerować w treść Raportu. Jednocześnie GIODO uznał, że to Ministrowi Obrony Narodowej służy status administratora danych osobowych zawartych w Raporcie, a w konsekwencji status strony powyższego postępowania. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podkreślił, że tożsamość spraw zachodzi wówczas, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Tym samym, GIODO wskazał na tożsamość przedmiotowej sprawy ze sprawą rozpoznawaną w postępowaniu o sygn. akt: [...]. GIODO podkreślił, że o tożsamości stanu faktycznego spraw przesądza fakt, że w obydwu strona domagała się usunięcia jej danych osobowych z Raportu, a jej żądanie w tym zakresie nie zostało zrealizowane przez administratora tych danych. Mając powyższe na uwadze GIODO wskazał, że kwestia usunięcia danych osobowych J. M. z Raportu była przedmiotem postępowania o sygn. akt [...], zakończonego decyzją organu z dnia [...] grudnia 2009 r. W decyzji tej GIODO wskazał kto i w jakiej formie jest władny ingerować w treść Raportu, a tym samym ewentualnie usunąć dane osobowe skarżącego, jeżeli zostaną spełnione określone w przepisach przesłanki. Wśród wskazanych przez GIODO podmiotów uprawnionych do ingerowania w treść Raportu nie ma Prezydenta RP. GIODO uznał, że podmiotem uprawnionym w ww. zakresie – w konsekwencji zaś administratorem kwestionowanych danych osobowych skarżącego, jest wyłącznie Minister Obrony Narodowej. W związku z powyższym, zdaniem GIODO, zasadnym było umorzenie przedmiotowego postępowania, jako bezprzedmiotowego. Odnosząc się do zarzutu strony na temat niedopełnienia w stosunku do J. M. obowiązku informacyjnego określonego w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, GIODO podniósł, iż wymieniony przepis kształtuje prawo każdej osoby, której dotyczą przetwarzane w zbiorze dane osobowe, do kontroli procesu przetwarzania jej danych, co przejawia się w szczególności w prawie uzyskania wyczerpującej informacji na temat tego, czy określony zbiór istnieje oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem jest osoba fizyczna – jej miejsca zamieszkiwania oraz imienia i nazwiska. Organ podkreślił przy tym, że osoba, której dane dotyczą może skutecznie domagać się udzielenia informacji w trybie art. 32 ustawy od administratora danych, który potencjalnie dane te przetwarza. W związku z powyższym, zdaniem GIODO, błędnym jest pogląd J. M., iż określony w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, obowiązek udzielenia mu informacji odnośnie administratora jego danych osobowych ujawnionych w Raporcie spoczywa na GIODO oraz ten, że postępowanie przed GIODO dotyczące nieudzielania stronie ww. informacji nie jest postępowaniem inicjowanym w trybie skargowym. GIODO wyjaśnił, że obowiązek informacyjny określony w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych obciąża określony podmiot wyłącznie wówczas, gdy osoba, której dane dotyczą występuje do niego z żądaniem udzielenia informacji wymienionych w tym przepisie. Osoba zainteresowana uzyskaniem od administratora jej danych osobowych informacji w trybie ww. przepisu powinna tym samym zwrócić się bezpośrednio do tego administratora o ich udzielenie. Kontroli GIODO podlega dopiero prawidłowość reakcji administratora danych na zgłoszone bezpośrednio pod jego adresem, przez osobę, której dane dotyczą, żądanie realizacji jej prawa do informacji określonego w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy. GIODO zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie brak jest dowodów potwierdzających, aby strona zwracała się do Prezydenta RP z żądaniem udzielenia jej informacji, o której mowa w ww. art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy. Żądania takiego strona nie sformułowała we wniosku z dnia [...] listopada 2009 r., powołując się w nim wyłącznie na przepis art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych, domagając się jedynie usunięcia jej danych osobowych ujawnionych w Raporcie z tego dokumentu. Odpowiedź Prezydenta RP udzielona stronie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r., że nie ma on statusu administratora danych osobowych ujawnionych w Raporcie nie stanowiła zatem odpowiedzi na żądanie sformułowane w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy, a jedynie uzasadnienie stanowiska Prezydenta RP wskazującego na brak jego kompetencji do usunięcia z Raportu kwestionowanych przez skarżącego informacji na jego temat. Również w kolejnych pismach strona nie sformułowała pod adresem Prezydenta RP żądania udzielenia mu informacji w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, zdaniem GIODO, skoro J. M. nie wystąpił bezpośrednio do Prezydenta RP o udzielnie mu informacji w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy, to oczywistym jest brak podstaw dla uznania, że Prezydent RP nieprawidłowo ustosunkował się do jego żądania, a w konsekwencji do skierowania pod jego adresem nakazu odpowiadającemu dyspozycji art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GIODO z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości, uchylenie decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] sierpnia 2011 r. w części dotyczącej umorzenia postępowania, czyli w części odnoszącej się do wniosku skarżącego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów wpisu. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: obrazę przepisów postępowania – art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 105 § 1 kpa, co miało rozstrzygający wpływ na wynik sprawy; art. 7, art. 77 § 4 i art. 80 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obrazę prawa materialnego – art. 12 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, jakich relacji i między jakimi podmiotami, dotyczy norma art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Powyższy przepis stanowi, że każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do: 1) uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna - jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska, 2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze, 3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych, 4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie tajemnicy państwowej, służbowej lub zawodowej, 5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane, 5a) uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust. 2, 6) żądania uzupełnienia, uaktualnienia, sprostowania danych osobowych, czasowego lub stałego wstrzymania ich przetwarzania lub ich usunięcia, jeżeli są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy albo są już zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane, 7) wniesienia, w przypadkach wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, pisemnego, umotywowanego żądania zaprzestania przetwarzania jej danych ze względu na jej szczególną sytuację, 8) wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania jej danych w przypadkach, wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, gdy administrator danych zamierza je przetwarzać w celach marketingowych lub wobec przekazywania jej danych osobowych innemu administratorowi danych, 9) wniesienia do administratora danych żądania ponownego, indywidualnego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej z naruszeniem art. 26a ust. 1. W świetle powołanej regulacji, każdy ma więc prawo do poczynienia ustaleń w powyższym zakresie. To jednak nie świadczy o tym, iż organ jest zobligowany do ustalania administratora danych osobowych konkretnej osoby. Omawiany przepis ustanawia na rzecz osób, których dane są zbierane, szeroko ujęte prawo do informacji (określane też jako prawo dostępu do zbiorów danych), pozwalające im kontrolować przetwarzanie danych zgromadzonych w zbiorach. Prawu temu towarzyszy prawo weryfikowania poprawności danych oraz sprzeciwienia się przetwarzaniu danych w określonych przypadkach. Tego rodzaju uprawnienia generują "po drugiej stronie", a więc po stronie administratorów i dysponentów zbiorów danych – symetryczny obowiązek reakcji na te uprawnienia strony. Powyższe świadczy więc o tym, iż omawiany przepis odnosi się zatem do relacji między administratorem danych, a osobą, której dane są przetwarzane. W takiej sytuacji należy przyjąć, iż zobowiązanym do udzielenia odpowiedzi jest każdy potencjalny administrator danych, który sam przetwarza albo zleca przetwarzanie danych (przy czym może to być - oczywiście - odpowiedź negatywna), jak i podmiot, który przetwarza dane na zlecenia administratora (art. 31 ustawy) (vide: J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, Zakamycze 2004, s. 630-633.). Organ nie posiada zaś w niniejszym postępowaniu przymiotu administratora danych. GIODO jest organem ochrony danych osobowych. Nie mógł zatem zrealizować względem skarżącego obowiązków spoczywających na administratorze danych, którym w myśl art. 7 pkt 4 omawianej ustawy, jest organ, jednostka organizacyjna, podmiot lub osoba, o których mowa w art. 3 ustawy, decydujące o celach i środkach przetwarzania danych osobowych. Nie zmienia tego faktu okoliczność, iż zgodnie z art. 12 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych, do zadań GIODO należy m.in. prowadzenie rejestru zbiorów danych oraz udzielanie informacji o zarejestrowanych zbiorach. Wyjaśnić należy, że prowadzenie rejestru zbiorów danych osobowych nie oznacza, że GIODO posiada informacje o konkretnych danych osobowych osoby, której dane są przetwarzane w zarejestrowanym zbiorze danych. Organ ten nie jest w stanie, mając dane o zarejestrowanych zbiorach danych, ustalić jaki podmiot przetwarza dane konkretnej osoby. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 tej ustawy rejestr ten zawiera informacje o: • wniosku o wpisanie zbioru do rejestru zbiorów danych osobowych, • oznaczeniu podmiotu prowadzącego zbiór i adres jego siedziby lub miejsca zamieszkania, w tym numer identyfikacyjny rejestru podmiotów gospodarki narodowej, jeżeli został mu nadany, oraz podstawę prawną upoważniającą do prowadzenia zbioru, a w przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 31a, oznaczeniu tego podmiotu i adres jego siedziby lub miejsce zamieszkania, • celu przetwarzania danych, • kategorii osób, których dane dotyczą oraz zakres przetwarzanych danych, • sposobie zbierania oraz udostępniania danych, • odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane mogą być przekazywane, • ewentualnym przekazywaniu danych do państwa trzeciego. Podkreślić również należy, że o tym, iż GIODO jest organem ochrony danych osobowych, a nie ich administratorem, świadczy dodatkowo treść art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, w myśl którego, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych GIODO z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: 1) usunięcie uchybień, 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych, 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe, 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, 5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom, 6) usunięcie danych osobowych. Tak więc musi dojść do naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, by zaistniała możliwość działania po stronie GIODO. W realiach niniejszej sprawy uznać więc należy, iż organ prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku strony. Skoro bowiem strona nie występowała do Prezydenta RP z wnioskiem w trybie art. 32 ust.1 pkt 1 omawianej ustawy, to tym samym nie doszło do naruszenia w takim postępowaniu przez Prezydenta RP przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Postępowanie takie nie toczyło się bowiem. Co się zaś tyczy rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, to w ocenie tutejszego Sądu, nie powinno ono mieć miejsca. Wbrew ustaleniom organu, analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż strona nie złożyła wniosku o usunięcie jej danych osobowych z Raportu o WSI w trybie art. 32 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Wywodzenie przez organ intencji strony zainicjowania postępowania w tym zakresie, jedynie z faktu dołączenia przez skarżącego do pisma z dnia [...] marca 2011 r. kopii pisma z dnia [...] listopada 2009 r., stanowiącego wniosek do Prezydenta RP z żądaniem usunięcia danych osobowych w trybie art. 32 ust.1 pkt 6 ustawy, uznać należy za nieuprawnione i zbyt daleko idące. W niniejszym postępowaniu, zainicjowanym wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 r., takie żądanie nie zostało bowiem w sposób stanowczy i jasny sformułowane. Stąd też, skoro nie zostało wszczęte postępowanie w omawianym zakresie, to tym samym nie istniał przedmiot, mogący podlegać umorzeniu. W związku z powyższym, uznając, że skarżona decyzja w zakresie w jakim zawiera rozstrzygnięcie w materii nie zgłoszonego żądania, narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pozostałym zakresie, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art. 206 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na częściowe jedynie uwzględnienie skargi. ----------------------- 3