II OZ 1020/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 558/14 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 558/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wstrzymał wykonanie decyzji D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], uchylającej decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w całości i wymierzającej T. S. karę pieniężną w wysokości 100.000 zł za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych o nazwie [...]. W skardze na ww. decyzję T. S., powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek przewidziany w powołanym wyżej przepisie prawa. Natychmiastowe wykonanie decyzji grozi skarżącemu wyrządzeniem znacznej szkody, jak też spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wymierzona bowiem kara pieniężna w wysokości 100.000 zł jest kwotą znaczną, którą przede wszystkim skarżący nie dysponuje, zaś jej egzekucja oznaczałaby w praktyce realne zagrożenia dla istniejącej, aktualnej sytuacji materialnej skarżącego i jego rodziny. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że źródłem jego utrzymania jest prowadzona działalność gospodarcza ([...]), z której dochody w głównej mierze przeznacza na koszty działalności. Niewielka kwota pozostaje "na życie". Skarżący nie posiada oszczędności, nie ma też możliwości "pożyczenia" pieniędzy od bliskich mu osób. W praktyce zatem egzekwowanie wydanej decyzji oznaczałoby dla skarżącego konieczność zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej, co sprowadzałoby się do utraty środków do życia. Nawet w przypadku sprzedaży wykorzystywanych do działalności rzeczy ruchomych ([...]), uzyskane kwoty mogłyby pokryć około 5% kwoty wymierzonej kary. Z kolei, zaciągnięcie kredytu bankowego (co przy uwzględnieniu sytuacji materialnej skarżącego jest mało realne), przy pozytywnym rozstrzygnięciu sprawy, oznacza dla niego brak możliwości odzyskania odsetek od kredytu. W tym stanie rzeczy, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącego znaczną szkodę, jak też trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie, bowiem wykonanie decyzji zobowiązującej go do zapłaty kwoty 100.000 zł, na obecnym etapie, może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Na powyższe postanowienie D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. złożył zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pomimo tego, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a Sąd I instancji apriorycznie przyjął, że takie przesłanki zachodzą, kierując się samymi twierdzeniami skarżącego oraz samym faktem wydania zaskarżonej decyzji. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego, która jednak sama z siebie nie uzasadnia zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa. Organ podkreślił, że nałożony rygor natychmiastowej wykonalności wynika wprost z art. 52a ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124). Z samej konstrukcji przepisu wynika, że wolą ustawodawcy jest, by egzekucja nałożonej kary miała charakter natychmiastowy, niezależny od faktu czy akt został zaskarżony czy też nie. Wymierzona kara nie miała związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą i nie prowadzi bezpośrednio do jej zamknięcia i tym samym utraty jedynego źródła dochodu. Organ podkreślił, że skarżący powołując się na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzestał wyłącznie na samych twierdzeniach, niepopartych jakimikolwiek materiałami. W ocenie organu, nie sposób jest przyjąć, że środkiem uprawdopodobnienia są wyłącznie same twierdzenia skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Same twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie nie sposób jest uznać, że skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po jego stronie znaczną szkodę, jak również trudne do odwrócenia skutki. Do stwierdzenia możliwości zaistnienia tych przesłanek nie jest wystarczający sam fakt powołania się przez skarżącego na realne zagrożenia dla istniejącej, aktualnej sytuacji materialnej skarżącego i jego rodziny. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. Brak zobrazowania tej sytuacji powoduje, że niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji i uiszczenie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji w tej konkretnej sytuacji może się wiązać z ryzykiem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić zatem należy, że nieprawidłowo Sąd I instancji opierając się wyłącznie na twierdzeniach skarżącego i wysokości kwoty, którą skarżący jest obowiązany uiścić, uznał, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 61 § 3 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.